Nie czuję się kobietą, tak myśli.

Święta mieliśmy spędzić osobno, rodziców ma daleko od naszego miejsca zamieszkania, a pewne okoliczności utrudniały nam wspólny wyjazd do niej do domu. Więc zostało postanowione, że zostanę u swojej rodziny. Dziś jednak pojawiła się możliwość spędzenia tych świąt razem, ona o tym nie wie. Nie mówiłem jej, bo w obecnej sytuacji przyszło mi do głowy, że niech jedzie, a ja się zjawię z nienacka. Tak jak w 3 miesiącu naszego związku pojechałem po nią do domu (była na tydzień u rodziców) i przywiozłem z powrotem. Nic nadzwyczajnego oprócz tego że zdjąłem z nogi gips wcześniej (tylko "łódka") niż mogłem i pojechałem. Nie powiem fajna akcja, podobało się, ale jak ja mam teraz takie cuda wykonywać, skoro zazwyczaj wszędzie jeździmy razem? Może to jest ta okazja? W sumie na święta nie jedziemy razem z mojego powodu, bo nie chciałem aby to było sponsorowane przez jej ojca (kiepsko handel poszedł w tym miesiącu), znalazło by się na to, ale to nie takie hop siup (paliwo + wynajęcie na tydzień kawalerki). No ale jak mówię, dziś się okazało że mnie stać na to.
Siedzę i myślę czy to wykorzystać czy nie. W jak znaczący sposób to na nas wpłynie. Czy to doceni, wzbudzi tamto uczucie związane z tamtym przyjazdem.

Przepraszam za post pod postem, pomyłka.
Ok następny mój minus. Po remoncie szafkę wieszałem dwa miesiące, będąc o to proszonym żebym w końcu to zrobił, mówiłem, że tak dziś/jutro zrobię. Można by więcej takich sytuacji znaleźć, mówiłem że zrobię, a nie zrobiłem. Dopiero po dłuższym czasie. Wiem wkurza. Walczę z tym, staram się.

Myślę, że to zwykłe niedopasowanie charakterów. Ona chce na balety i tańce do białego rana, a Ty domator- cicha myszka i ona się wkurza, że Ty jesteś taki, a nie inny. Ona chce porywów, niespodzianek, kwiatów, zazdrości i diabli wiedzą czego jeszcze, ale chyba zapomniała, że nie jesteście w liceum, że macie za sobą staż 5 letni i w ogóle motylki wyzdychały dobre 4 lata temu.

Oczywiście rozmowa, konkretna, co i jak, czego ona oczekuje, czego Ty oczekujesz.

Ponieważ mam dzisiaj dziwny humor zaproponuję, abyś zaczął stosować jej metodę. Mów, że ona Cię nie całuje, że Ci niespodzianek nie robi, że dawno nie ugotowała czegoś fajnego, że Ty byś chciał raz na jakiś czas batona dostać.
Jak masz siłę, czas i chęci, to się możesz pobawić i poobserwować, co z tego wyjdzie. Jak będzie strzelać fochy i mieć pretensje, że czego Ty od niej chcesz, to będziesz miał wyjaśnione, że panna to z tych co lubia brać dużo, ale dawać nie bardzo.

Ale w ogóle, to Wy do siebie nie pasujecie.

Dzięki za odpowiedzi, muszę je przemyśleć i ogarnąć to wszystko w całość, a na koniec wyciągnąć wnioski oraz kierunek działania.

Jedno pytanko, dlaczego (nawet nie musi to dotyczyć związku) ludzie tak mają, że chętniej się dzielą problemami oraz łatwiej są pocieszani przez znajomych/przyjaciół niż przez partnerów, skoro partner robi to samo? W sumie mi też się to przytrafiło, trochę to paradoksalne.

A propos domysłów to kawał mi się przypomniał o kobiecie na marsie ;p
Pozdrawiam.

No tak, masz rację. Pisali o tym w "Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus".
Cholera wie co z tym wszystkim zrobić, póki co czekam. Czasami wydaje mi się, że jest normalnie, czasami że to koniec, znowu innym razem wszystko jest mi obojętne. Tylko "przeegzystowuje", aż pojedzie do domu na święta. Czasami sobie myślę, że od tego momentu się wszystko zmieni, raczej na gorsze. Tym bardziej, że najpierw razem ustaliliśmy, że wyprawiamy sylwestra w domu, a od jakiegoś czasu zastanawia się czy nie zostać dłużej w domu, bo rzadko w nim bywa. To mnie też nastawia na najgorsze w obecnej sytuacji. Miesiąc temu bym to w pełni rozumiał.
Wy też miewacie takie stany jak my faceci, że potrzebujecie samotności, zamknąć się w jaskini? Może już były takie momenty, ale nie zwracałem na nie uwagi, a w obecnej sytuacji jestem po prostu przewrażliwiony.
Próbowałem coś wyciągnąć, nic o nas nie było mówione. Że to zmęczenie, brak pracy (zwolniła się jakiś czas temu) i że ją ciągłe siedzenie w domu wykańcza (to prawda bo jak było ok to na głowę szło dostać:P). Tylko właśnie mi nie pasuje brak słowa o nas przy tym co wiem.
To nie jest tak że to ona jest tą złą, niby wiem kogo sobie brałem i wiem o co głównie chodzi. Że jak już mam x czasu i jest ok to się zaczyna olewać. Zapewne nie chodzi o taki sam ogień jak na początku. Ano tak to z nami jest, najpierw najlepsi faceci na świecie, aby zdobyć, a z czasem co raz to mniej i mniej tego romantyzmu. Pokazujemy się z zajebistej strony, nie zawsze takiej jaka jest na co dzień, a później będąc pewnym zdobyczy stajemy się codzienni jak przed poznaniem.
Cóż mam więcej powiedzieć. W sumie czuję się winny w większej części.
Mieć tylko nadzieję, że do trzech razy sztuka i pamiętać o tym, że to może być ostatnia szansa.
Plan ze świętami jest taki, że oficjalnie nie jadę. Ale zaraz po wigilii w domu wyjeżdżam i będę tam w nocy z niespodzianką. Ta noc będzie chyba decydującą. Jak będzie tak samo jak jest w tej chwili to... Wrócę rano chyba do domu, bo w takim przypadku i takim zaskoczeniu, jeżeli się nic nie poprawi, nie będzie raczej sensu tam siedzieć i się męczyć.
Nie wiem, nie wiem i jeszcze raz nie wiem.

Kawał:
Pierwsza kobieta na ksiezycu:
- Houston, mamy problem!
- Co?
- Nic, nie ważne.
- Co się stało?
- Nic...
- No mów.
- Nie.

Idę się nachlać, aby nie myśleć przez chwilę.

Przechlapane, bać się położyć i iść spać, aby się nie zajeżdżać... Najgorsze co może być, jak człowiek by chciał się położyć, bo jest senny.
Właśnie jestem sam w domu (z psiakiem) od 3h, właśnie mam drugi napad smutku, ale zaraz przejdzie i będzie względnie ok. Czytam i czytam problemy innych, szukam analogii, podobieństw, rozwiązań czy nawet "przepowiedzenia mojej przeszłości" na podstawie właśnie przeżyć innych. Niektóre problemy wróżą mi świetlaną przyszłość, inne z kolei źle się dla mnie kończą.
Niby dać czas, odsapnąć, nie naciskać. Nie było powiedziane obecnie, że robimy przerwę, prawie nic nie było powiedziane. Poza sytuacją wczoraj. Wypiłem ze znajomym na mieście. Wracając zadzwoniłem, nie odbierała. Więc pomyślałem, że jest z koleżanką, zadzwoniłem też nie odbierała i w tej chwili zadzwoniła moja. Co tam słychać, co robi, że jest z koleżanką (inną niż tamta co do niej dzwoniłem) i na pytanie "to gdzie mnie zgarniacie?" odpowiedziała, że nigdzie (nie w sposób "co on sobie myśli", normalnie). Oczywiście zawiany strzeliłem focha. W tej chwili zrobiłem jedną z najgłupszych rzeczy, zadzwoniłem do tej koleżanki sprawdzić czy są razem... Więc dalej już wiecie. Telefon od mojej i zjebka. Z rozmowy wyszło, że w większości za obecny ogólny stan rzeczy jest odpowiedzialny seks, a raczej jego brak. Wiadomo, on to nie wszystko, ale bez niego jest ciężko, przeczytajcie tytuł. Tą akcję chyba mam wybaczoną, bo dziś, jak i wczoraj jak wróciła, normalnie rozmawialiśmy (niestety tylko), ale na pewno nie zapomnianą. Nie wiem co mi strzeliło do łba, pierwszy raz w życiu coś takiego odstawiłem. Wcześniej w ogóle w głowie nie mieściło mi się robienie takich szopek. Bo i po co. Jeżeli bym miał być zrobiony w balona, to bym był i znaczyło by to, że to nie to. A tu taki psikus mi do głowy wpadł.
Z jednej strony wierzę, że jednak uda się i wszystko dobrze się skończy, ale jednak spać iść nie mogę. Jak sobie myślę, że miałbym po wigilii tam nie jechać i czekać, aż prawdopodobnie wróci dopiero za 2-2,5 tygodnia to mam sieczkę z mózgu. Chociaż mimo to że pojadę i załóżmy że nic się nie zmieni, tzn ani gorzej ani lepiej to i tak kiepsko się czuję, czekając 5 dni krócej.
Tak jak i wiem, że mam sporo pracy nad sobą. Wiem, że gdybym wypracował co mam wypracować, to miałbym duże szanse na ponowny start w przypadku kiedy na dziś miałby to być koniec. Co z tego że to wiem, jak obecna sytuacja, czy nawet sam koniec, potraktuje mnie jak szmatę i albo się pozbieram i nadal będę jaki jestem (byłem bo teraz oczywiście część zmian automatycznie weszła w życie, phi, selfdefense?) albo znowu będę musiał wołać szpeca od NLP.
Niby najlepsze wyjście. Odświeżyć się na długieeeeeej smyczy.
Żegnaliśmy się dziś, akurat chwilę przed miała małą sprzeczkę z tatą. Wiele się nie spodziewałem i tak też było. Ale dało do myślenia, zbliżenie, cmok, ułamek sekundy zawahania z obu stron i rozejście. Coś jak konsternacja przy pierwszym pocałunku. Nie wiem czy wiecie co mam na myśli.
No nic, ponarzekałem, popłakałem, dużo roboty w domu, prezentowe zakupy, a tyłka nie mam najmniejszej ochoty ruszyć. Tak właśnie wygląda moja zmiana i nie, nie będę się tłumaczył obecnym stanem mojego umysłu.
Bym zapomniał, to dobrze czy źle że słucha od 4h "Kamil Bednarek - Cisza" w kółko? Ledwo dostateczny miałem z j. Polskiego. Wydaje mi się, że dobrze.

Chciałem, ale nie chciała, bo chce obecnie sama pobyć, najlepiej wyjechać na chwilę w obcy teren. Hm narzekam na siebie. To co piszę tutaj to taka rozmowa samym ze sobą po części. Łatwiej to wszystko poukładać jak przelewam to na jakiś nośnik. Niestety typy z umysłami ścisłymi tak mają, że ich przekleństwem jest analityczność.