Dzieci,dom,praca i brak cierpliwości, jak sobie radzicie?

Ja co prawda nie mam 2 dzieci, spodziewam się dopiero pierwszego, ale pracowałam z grupą dzieci nie raz całą dobę (dom małego dziecka) i wiem że nie jest Ci łatwo...Jedyne co moge poradzić to organizacja wszystkiego.... Mówisz że mały płacze bo chce na ręce...cóż ktoś go do tych rąk przyzwyczaił...  Ustal sobie plan dnia i trzymaj się go, to naprawdę ułatwia życie... Co do zabawek, kiedy ja byłam z grupą 10 dzieci to też był bałagan, ale po skończonej zabawie kazałam sprzątać. Jeżeli tylko dziecko umiało chodzć kazałam odkładać zabawki na miejsce a jeśli nie umiało to podstawiałam obok wiaderko, pudło, czy co tam było potrzebne i mówiłam "chodz pozbieramy klocki, jeden ty i jeden ciocia" w ten sposób uczyłam dziecko że jak się narozwala trzeba sprzątnąć, wprowadziłam też zasadę, nie bawimy się dziesiecioma rzeczami na raz, skończysz sie bawić jednym, odłóż na swoje miejsce i dopiero mozesz wziąć drugie.Mówisz że mały nie umie się sam bawić... czemu??? Roczne dziecko jest juz naprawdę rozumne, można je nauczyć zająć się samym soba, nie za długo oczywiście ale na chwilę tak żebyś mogła odsapnąć... Masz starszego synka, od niego możesz już wymagać, po co chodzisz i zbierasz, wymagaj od syna, powiedz mężowi żeby Ci pomógł jak jest w domu... Współczuję Ci bo naprawdę prowadzenie domu praca i dwoje dzieci to nie łatwe zadanie, ale też nie takie straszne jak się wydaje

Do Magdy..

Mały bawi się tylko jak ktoś jest przy nim- muszę ciągle z nim siedzieć na podłodze, nawet jak wstaje żeby skoczyć do toalety on już zaniepokojony pędzi za mną.. po prostu gdzie ja tam on, starszy syn jest goniony do sprzątania, po sobie i nie raz po młodszym, choć widzę, że nie raz ma dość zamyka się gdzieś ze swoja książką bo chce chwili spokoju,ciągle go proszę żeby pobawił się chwilę z bratem bo muszę dokończyć obiad, wygląda to tak,że zabawa trwa5,10 minut i mały znów jest uczepiony mojej nogi a starszy wzdycha bo już nie wie jak ma go odciągnąć ode mnie..nie chce być zrzędą a właśnie nią jestem bo tylko ciągle chodzę i każdego strofuję o porządek,męża również.. co go bardzo denerwuje, twierdzi ze oni mi wszyscy chyba przeszkadzają  tym,że istnieją..tak to może wyglądać, mąż wstaje o 3 rano i wraca ok.18 więc jest dentka, ciężko wymagać pomocy- dla niego sprzątanie istnieje tylko w weekend w sobotę.
Planuje sobie dzień... np. tak ok 11 usypiam małego na drzemkę w tym czasie pędem do kuchni.. sprzątać jednocześnie, gotować,nastawić pranie...a potem szybka kawka i 15 min w fotelu.
Niestety po 30 minutach drzemka się kończy i nawet nie zdążę obiadu postawić w całości nie mówiąc już o kawie i fotelu..
druga drzemak ok.15,16 i znów 30 maks.40 minut.. i znów latam jak perszing zeby jak najwięcej zrobić... masakra...

Jedyne czym sie pocieszam to to że może trochę odsapne za 2 lata jak mały pójdzie do przedszkola.. może w końcu zacznie kiedys normalnie spać bo to też odbiera chęci do życia, kiedy sie wstaje po takiej nocy no i muszę jakoś popracować nad swoja cierpliwością bo za chwilę mały zacznie gadać to co słyszy a słyszy co chwile brzydkie słowa, bo czasem juz mam taką kurw.., że chodzę i przeklinam pod nosem

Do Magdy: Nie mam szans Kochana zostawić dziecka z koleżanką bo ich dzieci są o niebo spokojniejsze i żadna nie podjęłaby się wyzwania.. wszyscy tylko mówią.. boże jaki on jest żywy wszędzie go pełno.. jak Ty sobie dajesz radę...a mój nie śpi od urodzenia, w pokoju jest nawilżacz, śpi odkryty w bawełnianej piżamce, stawaliśmy na głowie radząc się wszystkich i próbując wszystkiego, przebadaliśmy dziecko prywatnie pod każdym możliwym katem, po czym lekarz stwierdził,że dziecko zdrowe jak ryba i ten typ tak ma...
Cieszę się że choć mogłam się pożalić trochę i ktoś spróbował mnie zrozumieć.
A swoją drogą to jak dobrze zrozumiałam spodziewasz się dzidziusia.. więc życzę Ci szczerze zdrowego i spokojnego maleństwa

poly28 biegnę z "odsieczą" żebyś nie pomyślała, że masz "nienormalnie" i zgadzam się w 100% z luc!!!

Ja mam dwoje małych dzieci (5 i 3 lata) i nie pracuję zawodowo, czasem pomagam mężowi ale to sporadycznie.
Moje dzieci też są mega energiczne, syn to taka moja "nogawica" też wisiał na mnie 24h/dobę i nie mogłam sama wejść nawet do łazienki i odpowiadam na pytanie "kto go tego nauczył?" - nikt miał tak od urodzenia, po prostu "mamin cycek" nie edukowany specjalnie też nie potrafił się bawić sam i kiedy córka była w przedszkolu ja te kilka godzin miotałam się pomiędzy odkurzaczem, pralką, kuchnią i dywanem z zabawkami. Nie jest to dziwne i nienaturalne, każde dziecko jest inne po prostu taki egzemplarz
Odpuść trochę, porozrzucane zabawki ? Ja nauczyłam się je omijać, piję kawę i nie zwracam uwagi na to co na podłodze, no chyba że stwarza zagrożenie. Mamy własny dom i uwierz, że ja próbowałam tak zorganizować zabawę, żeby zabawki były w jednym miejscu, działa na krótko. Nie mam też zapędów, że dziecko bawi się JEDNĄ zabawką a później odkłada ją na miejsce i bierze drugą, bo to wydaje mi się dużym ograniczaniem dziecka. Moje mają fantazję i potrzebują do zabawy 30szt kucyków i trzech lalek Barbie i jeszcze zamek i .... mam im wydzielać? A gdzie miejsce dla wyobraźni dziecięcej? Pamiętam kiedy  sama byłam mała, pamiętam bezsensowne ograniczenia, nie chcę tego robić moim dzieciom.

Co do nieprzespanych nocy, mój trzylatek nadal się wybudza, na sikanie, picie albo dlatego, że ma zły sen. Nadal nie zdarzyło mi się przespać całej nocy Nie znaczy to, że z dzieckiem jest coś "nie tak", po prostu tak ma i już.
Co do przeklinania moja córka "załapała" jedno paskudne słowo, wstydziłam się strasznie ale jak tylko zaczęłam gryźć się w jęzor, mała wywaliła je ze słownika.

Wyluzuj, znajdź czas na drobne przyjemności i czekaj, aż najmłodszy maluch podrośnie, będzie coraz lepiej Nie musisz być perfekcyjna, ale powinnaś być szczęśliwa. Ważne jest zdrowie, fajne dzieci i nie zafiksowany na punkcie sprzątania mąż  a cała reszta łącznie z teściową, nie ma znaczenia

:-)  wesolo masz, chyba Ci zazdrosze tego charmidru ....:-)

Ja na Twoim miejscu  urodzilabym jeszcze dwojke, najlepiej blizniaki - jeden i ten sam balagan, jedno gotownie i sprzatnie tylko w troche wiekszej ilosci.

Pomysl sobie jak bedziesz miala fajnie jak za kilkanascie lat kazde z dzieci przyjdzie do was w odwiedziny ze swoimi rodzinami, dziecmi :-). Jak fajnie moze wygldac grill, pikniki, zabawy.

Ten czas jest nam podarowny przez tylko pewien okres. Potem dzieciaki dorosna, zaczna zyc swoim zyciem a my z tesknota i sentymentem wracamy do calego zamieszania.

Masz kobieto wesolo :-) . Ciesz sie, ze masz dzieci :-) i masz po kim sprzatac.

A tak bardziej ns serio ne rozumiem dlaczego sprzatasz po dzieciakach, wymagaj, zeby sprzataly po sobie.

(wybaczcie wpadł mi klient a szkoda mi było skasować)

cd..no to zamiast pomóc siadała twierdząc,że muszę nauczyć się dbać o dom bo już jestem dużą dziewczynką.I pamiętam jak 3 godziny musiałam robić wszystko po kolei tak jak mi kazała, uczyła mnie nawet w którą stronę mam wykręcać szmatę od podłogi- ciężko mi to było załapać wtedy.. 

No i tak się utarło,że na co dzień ja dbałam o dom i tylko chodziłam i układałam szpargały, ciuchy po matce bo chciałam sobie uszanować porządek,żeby następnego dnia mieć mniej. Babcia oczywiście dumna ze mnie jest nawet dziś zawsze gada no ja zawsze jestem pewna że jak do Ciebie się wejdzie to o każdej porze będzie czysto.Nie to co Twoja matka. I ten jej nacisk tez nie pozwala mi się do końca wyluzować, bo wszyscy tylko kuźwa zaglądają i wywierają presję gadką a ja nosem się podpieram,żeby temu podołać. Za blisko wszyscy mieszkamy, co mam wolne to i gości od 9 rano, najczęściej babcia która mnie strofuję jak zobaczy że robię obiad z jednego dania a nie z dwóch..Ludzie czasami mam ich wszystkich tak dość, nie mogę w swoim domu czuć się swobodnie. ale mimo wszystko postaram się wziąść Wasze rady do serca bo atmosfera w moim domu robi się mocno chora.

No tak racja, robię wszystko na pokaz i dążę do tej chorej perfekcyjności nie tylko z porządkiem ale też w małżeństwie jak już tylko coś jest nie tak to świat mi się wali bo wymarzyłam sobie że będzie idealnie.Babcia to u mnie takie "GÓRU" w rodzinie wszyscy się jej boją, obawiają i czują respekt, a ja też bo do 7 roku życia to ona mnie wychowywała w swoim domu a matka zapracowana odwiedzała mnie 2 razy w tygodniu.. chore nie?

Więc jakiś taki dług wdzięczności mam wobec babci ona wychowywała tym takim starym tokiem.. i skarciła jak trzeba i przytuliła i pożartowała... moja matka mi tego nigdy nie dała.

i nie raz przy babci jak wpada udaję szczęśliwą nawet jak z moim jesteśmy pożarci to on też przy niej zachowuje się normalnie żeby tylko ona nie miała podejrzeń że coś nie tak bo wkroczy do nas z buciorami i będą bardzo ciężkie, rozmowy,kazania.

A jak bym tak obiadku nie zrobiła to zaraz będzie skandal i lenistwo.. i tak już jestem leniem bo nie zrobiłam przetworów na tą zimę, ale z tego się wybroniłam..

Ale jestem zakleszczona w tej mojej głowie przez to moje niedziecinne dzieciństwo.
Mam tak wmawiane,że żona tylko musi to i tamto i dzieci i mąż- rzecz święta koło męża na paluszkach skakać

Dobrze chociaż, że mój mąż ma takie zdanie jak Wy wszystkie, tylko ciężko w ten mój nakręcony łeb to wbić

Mój synek też jest bardzo żywym dzieckiem, wszędzie go pełno i trzeba mieć oczy w tyłku jak to się mówi  i w życiu nie chciałabym żeby był spokojny. Znam przypadek dziecka które ma dwa latka a jest taki, że weźmie 2 samochodziki i tak się bawi przez 2 godziny, chodzi spać jak w zegarku, jego mama może zrobić w domu wszystko! Dosłownie! Ale dla mnie to dziecko rośnie na wielką ćtapę i będzie mu ciężko później w życiu. Ja o swoim dziecku też mogę powiedzieć, że jest nadpobudliwe, ale to nie jest tak.. własnie jest takim żywym dzieckiem i jest w domu wesoło
Nigdy nie robiłam nic na pokaz, chociaż nie raz wnerwiały mnie porozwalane po całym mieszkaniu zabawki... cóż, jest dziecko jest bałagan. Ale nauczyłam go, że musi sprzątać po sobie w czym oczywiście mu pomagam Jest też tak, że kiedy idę do łazienki to on idzie za mną, jak to się mówi "wysrać się w spokoju nie mogę" ale nauczyłam go też, że jeśli już idzie za mną do łazienki to siada na swoim nocniku i załatwia się razem ze mną.

Nie dajmy się zwariować. Życie nie jest idealne i bałagan przy dzieciach to rzecz jak najbardziej naturalna