Macierzynstwo jest piekne, ale w srodku plone :(

Witaj! Nie, nie masz depresji. Ja mialam, i chyba mam, to samo. Jest to spowodowane tym, ze mieszkasz blisko lub z rodzina partnera. Twoja rodzina nie miala okazji zobaczyc dzidziusia i sie nim nacieszyc. To podswiadomie Cie denerwuje. Jest to zrozumiale, gdyz kobieta wiekszym zaufaniem darzy swoja matke niz tesciowa. Moja tesciowa rowniez wiele razy probowala matkowac mojemu synowi. A to mi go zabierala bez pytania, a to, gdy zrobil kupke, to patrzyla mi na rece podczas przewijania i zabierala brudnego pampersa spod jego pupy, by sie nie pobrudzil... Doprowadzalo mnie to do furii, ale nic nie mowilam. W koncu nauczylam sie stawiac jej granice, jezeli chodzi o dziecko przynajmniej. Nie pozwalam juz jej na takie zachowania i musze Ci powiedziec, ze tesciowa pomalu zaczyna pojmowac niestosownosc swojego zachowania wzgledem wnuka. Ty tez musisz sie przelamac i zaczac stawiac granice. Wiem, jakie to trudne, zwlaszcza, ze jestes tam sama, ale pamietaj, ze to Ty jestes matka i nikt nie ma prawa do wychowywania TWOJEGO dziecka i zajmowania sie nim bez Twojej zgody...

Jesteś matką. Ty decydujesz. Powiedz im głośno, jeśli coś Ci się nie podoba.
Masz do tego prawo.

Oj tam, czasem pokazuję pazurki, choć ostatnio daję się cywilizować ;-))).

Chaber... dziękuję za dobre słowo.

Tinka - ja myślę, że każda młoda mama miewa wątpliwości, czy da sobie radę ze wszystkim.
Mnie również zdarzają się gorsze dni, kiedy synek marudzi, ja zmęczona... rozkładam ręce i wyję.
Ale po każdej burzy kiedyś wychodzi słońce.

Nie daj sobie wmówić, że jesteś od kogoś gorsza. Ty urodziłaś, Ty jesteś mamą. Ty wiesz, co najlepsze dla maluszka.
Masz instynkt! To bardzo ważna rzecz.

Myślę też, że wciąż szaleją w Tobie hormony i wierz mi.. rodzina nie chce dla Ciebie źle. Chcą pomóc, ale nie robią tego w dobry sposób. Dlatego ważne jest, byś powiedziała, może na początek mężowi - że Ciebie to boli i że odbierasz to w taki, a nie inny sposób.
Może nie zdają sobie sprawy, że jest Ci przykro? Różnie bywa.

Ja też na początku miałam każdemu za złe, gdy mi doradzał, poprawiał... potem zrozumiałam, że każdy próbował pomóc. No i niektóre rady się przydały. Szczególnie pomoc teściowej okazuje się nieoceniona, do tej pory tak jest.

Nie bój się mówić o tym, co Cię boli i o tym, co Ci nie pasuje. Zwłaszcza, że Ty jesteś mamą. A mama ma zawsze ostatnie słowo, jeśli o wychowanie maluszka chodzi. Bądź dzielna!

Tez jesteś teściową to współczuję partnerce/partnerowi, dobra żartuję nie wiem jak jest naprawdę

Tak mi się wydawało z tego co pisałaś.

Hehe Ja mam nadzieje, ze bede dobra tesciowa Planuje byc taka z doskoku w niedziele na obiad Ciekawe, czy to wyjdzie

Co do tematu, to pewnie najwiecej bede miala do powiedzenia z tydzien... Spotkam sie z cala ferajna Juz sie ciesze

Jesli o mnie chodzi, chetnie zamienilabym wlasna tesciową na Cyniczną

Czytam to i mi nerw się rusza.Co za ludzie co za baby?to jest Twoja córka a nie ich.Dziecko potrzebuje Ciebie a nie nianiek pożal się Boże...Mów im po prostu że dziecko wie z kim chce być a chce z Tobą.To Ty je urodziłas i nie mają prawa Ci wyrywać małej!   Ja pierdziele postawiłam się na Twoim miejscu i nie podoba mi się taka sytuacja.Cieszę się razem z Tobą,że do domu wrócisz.    A z partnerem rozmawiałaś o tym?że źle Ci z tym i chciałabyś pomieszkac dłużej w Polsce z rodzina niż te pół mc'a?

No i mialam, co chcialam Chrzciny mojego dziecka, a chestna (siostra partnera) cale chrzciny nie oddala mi dziecka. Jak chcialam wziac na sam moment lania wody swieconej na glowke odwrocila sie i  zapytala "a Ty co robisz, nie bierz jej"... Wyszlo tak, ze role zostaly zamienione. Ja dawalam koszulke, a ona trzymala moja drobinke... Caly wieczor po imprezie przeplakalam ;( Oddala mi dopiero wtedy, jak ksiadz powiedzial, ze prosze oddac dziecko matce, bo blogoslawienstwo bedzie Skad mam wziac sily i odwage,, zeby ja poslac gdzie pieprz rosnie... Strasznie jestem nieszczesliwa po tych chrzcinach... Nie chcialam sie z nia szarpac przy ksiedzu i kamerze I tak wedlug niej jestem zaborcza matka....

Tinko
nie pozwalaj sobie na takie traktowanie. Odnoszę wrażenie, że chrzestna Twego dziecka jest przekonana, że wie lepiej od Ciebie jak być dobrą matka.
Przyznam, że też jestem chwilami uległa, nie chcę robić afery z - jak mi się wydaje- pierdoły ale po ciąży byłam na takie sprawy bardzo wrażliwa i wpadałam w furię gdy ktoś mnie pouczał, ganił czy wyrywał dziecko. Zresztą moje dziecko tak po pięciu miesiącach życia nie bardzo dało się wziąć na ręce nikomu prócz mnie.
Nie zapomnę tekstu mojej teściowej zabierającej z moich rąk dziecko i krzyczącej: bo ona chce do tatusia! To taka tatusiowa córeczka! Dziecko się zwyło na rękach teściowej i męża, który natychmiast przestraszony mi ją oddał. I od razu był spokój:)dź z

No i ok- Ty bądź zaborczą matką- niech jej będzie. Nie interesuje Cię przecież opinia kogoś takiego, nie?
Czy ona ma swoje dzieci?

Jesteś mamą ze zdrowym podejściem do wychowywania dziecka, siostra Twojego partnera jest matką nadopiekuńczą, ale różnice pomiędzy nią a Tobą, wcale nie kwestionują tego, że jesteś dobrą matką, i nie poddają wątpliwościom Twojej miłości do córki!
Zamiast myśleć o sobie źle, i roztrząsać słowa osób, które w temacie wychowania Twojego dziecka nie mają póki co nic sensownego do powiedzenia, zawalcz o normalną codzienność dla siebie, i swojej rodziny: zacznij stawiać granice, mów głośno, gdy ktoś je przekracza, i zacznij bronić interesów swojej córki, bo ona bronić się sama jeszcze nie umie. Z początku, gdy jesteś zahukaną myszką przez stado kocurów, wydaje Ci się to awykonalne, ale z czasem, kiedy zauważysz pierwsze zmiany, sama dojdziesz do wniosku, że w sumie nie jest to takie trudne, i było wam wszystkim bardzo potrzebne.

Szwagierka wyrywa Ci córkę z rąk? - " Tam, w pokoju obok, czeka na Ciebie Twoje dziecko - może tak dla odmiany, nim byś się zainteresowała ? ".
Daje Ci dobre rady? - "Rozumiem, że w przypadku Twojej córki to się sprawdziło, ale ja wyznaję inne metody".
"ona nie moze miec po Tobie cech charakteru" - " Lepsze moje, niż takie jak Twoje".
"Ty nie chcesz siedziec z mama, chodz do babci" - " Umie mama czytać w myślach ? To chyba mama wie, co ja myślę o takich tekstach ".
Szwagierka zabiera Ci małą w wózku, i odizolowuje się od Ciebie na spacerze ? W ogóle nie pozwalaj jej tego wózka prowadzić. Powiedz, że masz dwie zdrowe ręce, i dwie sprawne nogi, i bez problemu dasz sobie radę.

to nie  depresja, o wynika nadmiaru jakiejkolwiek rodziny, w czyms co nalezy do ciebie, czesto widzi sie na filmach, kiedy matki, babki, ciotki biora bo wiedza i umieja najlepiej, a mama dziecka czuje sie dziwnie, i widziaam na tych filmikach, ze rozmowy nic nie daja, bo zaostrzaja konflikt, zapewne to minie, bo kazdy cieszy  sie dzieckiem, potem przychodzi juz codziennosc,
jak pojedziez do polski, mozesz zostac tam dłuzej, bo potrzebujesz mamy pomocy, odsapniesz troche, oni ochłona, przejmiesz dziecko, a pewno twoi tak samo beda robic, tylko ze im wybaczysz, to tak jakos działa, uwagi ignoruj po powrocie, i przejmuj dziecko natychmiast jak bedzie to mozliwe, i mow głosno, o do mamusi chcesz isc, nie krytykuj, powtarzaj, o wszedzie dobrze, ale u mamy najlepiej, nie maja prawa sie obrazic bo nikogo nie obrazasz, a zaznaczasz swoj teren,
nie dawaj nikomu na rece,, rob wszysko sama, jak beda sie pchaac, z usiechem powiedz, ze sobie radzisz, i jak bedziesz potrzebowac pomocy, bedzie pierwsza osoba do ktorej sie zgłosisz, dobrze by było gdybys np na 30 minut zostawiła u tej osoby dziecko, do godziny, idz na zakupy niby wazne, jak osoba zostanie i sie nasyci, to jej przejdzie, bo to jest tak ze chca to co ma ktos, ale jak dostaja to im mija szybko, gorzej jak sie spodoba, ale mysle, ze potem sie tym bedziesz martwic, mozesz nagrodzic ta osobe zo najmniej ci dowalała, a te najgorzej duzo poźniej, np babcia, mozesz powiedziec, ze mama jest juz w takim wieku, ze nie chcialas angazowac, ale kiedys tam napewno jak dziecko bedzie wieksze,
musisz postawic granice, zdrowe, bo wojna nie jest dobra,