problem z przeszłości,który niszczy moje małżeństwo.

Czekałam na tę pierwszą odpowiedź.. i takiej właśnie się obawiałam, ale dziękuję- krótka i dosadna, daje do myślenia, tylko ciężko będzie sie na to zdobyć między innymi przez wstyd przed ta osobą po drugiej stronie biurka

Napewno wiekszym, a jesli chodzi o terapie.. to moją?czy nasza?małżeńską?

Poly28    też byłam zazdrosna o biusty duże bo ja akurat nie mam takiego jakbym chciała,ale nie miałam sytuacji że mój chłopak oglądał bo tego nie powiem.Zapewnił że nie będzie bo mu to zbędne i uwierzyłam'a teraz widzę,że jak są jakieś takie filmy z cycatymi to on albo przełącza albo nie patrzy i nic nie mówiłam o tym że nie może.     A przejmujesz się tym bo masz mały biust czy nie ale nie chcesz po prostu bo to rażące jest??

do End Aluzja: wiesz, aż mi wstyd jak czytam to co mi piszesz.. głupio sie czuje bo wiem że masz racje, no ale zalezy mi na obiektywnej ocenie,klamkę szarpałam bo chciałam dac mu w łeb dokładnie za hsało" nierób to twój ojciec, niedorobił cie i zostawił"( nie znam mojego ojca bo sie na mnie wysrał) i słyszac coś takiego poprostu miałam ochote dac mu w twarz, trafił w mój czuły punkt,a że on klamkę trzymał a ja ciągłam.. została mi w rękach i z tej nerwicy rzuciłam w szybe. To tam mnie nie usprawiedliwia wcale ja wiem ze to bezmyslne strasznie było ale nie potrafie tez spokojnie słuchac jego obelg.Boze jakie te zycie dziwne , człowiek myslał że sobie na lepsze zmienia a teraz to juz sama niewiem

nie mam już siły...
Witam,

Docieramy się aż do bólu, są miłe słówka,cudny seks,ciepło,oddanie wszystko czego można chcieć a kilka dni później..
chaja o byle co, o to że wymagam od domowników porządku,o to że ktoś do kogoś powiedział złym tonem.. Ja jestem wybuchowa on tez sie taki stał.. nie potrafimy rozmawiac kazda rozmowa podjeta konczy sie kłótnią.Jeżeli dojdzie do zgody,mąż zachowuje się bardzo dobrze, mówi do mnie czule, kochanie,kotus itp..Ja nie potrafie się ogarnąć po takich kłótniach, mnie to smuci, dobija ze tak sie dzieje, nie czuje szacunku z jego strony, jest mi przykro i czuje ze te małżeństwo mnie dobija,że juz go tak nie kocham jak kiedys. Wczoraj np. powiedziałąm wieczorem że we mnie się coś wypała, ze coś jest nie tak w naszym małżeństwie.. skonczyło sie znowu kłótnią że ja jestem taka i siaka,ze mam chumory, ciągłe złe nastroje,poszliśmy spać. dziś rano wyżywał się na moim 8 letnim synku  bo nie posprzatał po sobie jak zjadł śniadanie..ja szykowałąm sie do pracy, ryknął do mnie że mam wynieść kubek do kuchni- chociaż to ja walcze zawsze o porzadek- przez to ze beszczelnie rozkazywał powiedziałam mu żeby sam sobie wyniósł.. kopnął moją reklamówkę z jedzeniem i grożącym tonem powtórzył swój rozkaz-zdenerwowałam się, tymbardziej zaczęłam zbierać się do wyjścia.. zabrał mi kluczyki z samochodu- dopoki nie wyniosę kubka..to mi nie odda, zdenerwowałam się ,zaczęłam krzyczeć ze jest nienormalny i ma mi je oddac bo się spóźnię, na co on że mam przestać krzyczec- nie przestałam, więc znów chwycił mnie za twarz i odepchnął, płakać mi sie zachciało,ubrałam się i pobiegłam na taksówkę.Tak mi się chce ryczeć, a jeszcze kilka dni temu tak mnie przytulał mówił takie piękne rzeczy, ze najlepszą zoną na świecie jestem ze tak mnie kocha... zawsze tak jest, ale ja juz go tak nie kocham,we mnie cos pękło mi sie juz nie chce starac, bo za kilka dni znow jest to samo, wiecej rzeczy mnie tu boli niz cieszy.nienawidze tego domu, tego małżenstwa.. tyle razy juz myslalam o rozstaniu, ale 2 rozwód.. to chore, nie tak mialo byc..zaczynam go nienawidziec w duchu a kiedys go tak bardzo kochałam.coraz częściej myslę o moim byłym mężu- jaką krzywdę mu wyrządziłam.. gdybym mogła cofnąć czas to wtedy bym sie skupiła na swoim małżeństwie a nie na zauroczeniu innym facetem.. czasami płacze po nocach że sama sobie zgotowałam takie zycie - miało byc lepsze niz poprzednie a jest gorsze.
musiałam sie tu dalej wyżalić może ktoś coś napisze,będę wdzięczna za chociażby zwykłą ocenę obiektywnym okiem, moich kolejnych cierni małżeńskich..

czasami juz nie daje rady, nie dość że ten pierwszy problem który opisałam siedzi we mnie to jeszcze te ciągłe kłótnie, złe traktowanie,chamstwo,brak szacunku i brak mojej ochoty na bliskość z mężem nawet na siedzenie obok , gdyby nie bylo tych dzieci,wspólnych dóbr to juz dawno bym odeszła

No tak, racja tylko brak odwagi na podjęcie kroku, bo mieszkamy we wspólnym własnościowym mieszkaniu, głównie na jego utrzymaniu, ja pracuje na pół etatu + marne alimenty na pierwszego synka, mąz nie raz mi powtarza że mnie na siłe nie trzyma ze moge spieprzac z domu jak mi sie nie podoba ... tylko gdzie??? skoro mieszkanie kupilismy jeszcze przed slubem. jego jest 1/3 moje 2/3 jesli chodzi o wkład finansowy. on nie ma zamiaru sie nigdzie ruszać, a dlaczego ja mam wyjść z własnego mieszkania, a ja nie jestem w stanie dac mu 40 tys. na dowiedzenia bo niby skąd?..

mało tego synek 8l mi powiedział ze jak my bysmy sie rozstali to on ucieknie z domu, bo tego nie przezyje.. mały jest bardzo za nim bo z własnym ojcem ma nikły kontakt.

poly zdecydowanie terapia małżeńska równolegle z terapią własną. włos się na głowie jeży. dzieci powoli pochłaniają schemat, nawyki i mają pierwsze bodźce do stania się DDD. poczytaj o syndromie DDD pełno tego w necie. jesteś zaburzona mocno. nie panujesz nad emocjami przelewają się one przez ciebie niczym tsunami. z tego co czytam masz okropnie wypaczone postrzeganie rzeczywistości. można też wnioskować że niską samoocenę. nie potraficie ze sobą rozmawiać. jak się to czyta to jak o jakiejś wojnie podjazdowej pary zacietrzewionych agresywnych dzieci. macie w sobie już tyle do siebie pretensji że potrzebujecie osoby z zewnątrz by przede wszystkim hamowała waszą agresję w dialogu, kierowała rozmowę na właściwe tory. nie jesteście dojrzali oboje. mąż jeszcze widzę że resztki rozsądku zachował ty natomiast zdajesz się być zagubiona bardzo. niech ktoś pomoże wam to wszystko poukładać. to że ktoś preferuje wielkie cycki nie oznacza że nie będzie prawdziwie kochał średnich czy też małych. ja rozumiem że mężowi zabrakło odwagi by otwarcie powiedzieć czego mu w seksie z tobą brakuje i dlaczego potrzebuje powtórki tyle że przy innych bodźcach. będzie miał okazje przepracować to z terapeutą. sama preferencja jak i jego rozładowywanie przy porno filmach nie jest czymś nagannym chyba że odczuwa przymus i gdy nie zaspokoi tej potrzeby odczuwa dyskomfort. problemem jest to że nie było między wami dojrzałego dialogu co do przyczyn i ewentualnym poradzeniu sobie z sytuacją gdzie czujesz się z tym źle. pisanie że cię poniżył i pokaleczył psychicznie mówi jedynie o twoim problemie. jeśli nawyk słabość partnera/męża robi spustoszenie w partnerce/żonie oznacza to jedynie że ma źle ulokowane granice i funkcjonuje dysfunkcyjnie. w jakiś niezrozumiały sposób widzisz własną osobę poprzez pryzmat poczynań drugiego człowieka co w rzeczywistości ma niewiele wspólnego z twoją wartością atrakcyjnością tym jakim jesteś człowiekiem. ty zrobiłaś z męża autora własnych emocji poczynań to on nadaje tobie wartość lub ją odejmuje. to jest bardzo toksyczne i nieprawidłowe. i to jest między innymi przyczyną waszych perturbacji. terapia zdecydowanie terapia. i jeszcze na sam koniec. bo coś mi się wydaje że i na temat terapii będziesz mieć nieprawdziwe zdanie. otóż terapia w żaden sposób niczego nie gwarantuje, w terapii oboje jesteście na równi, terapia mam wam pomóc w podjęciu decyzji co dalej, terapia ma wam pomóc zrozumieć siebie i wydobyć to co w was prawdziwe. bardzo często ludzie po terapii się rozchodzą bo wreszcie rozumieją siebie i to czego oczekują od drugiego człowieka i co są w stanie mu dać. życzę dobrych rozważnych wyborów.

pozdrawiam ciepło
karolina

Do mola633 hehe, no na pewno śmieszne, tylko nigdzie nie napisałam,że kapał 8 letnie dziecko tylko naszego roczniaka

Do karolcia_38

Szok... nie pamiętam kiedy ktoś w tak skrupulatny i dobitny sposób rozgryzł moją osobę,sytuację...
Dziękuję Ci bardzo, tak celnie to wszystko oceniłaś.. ten wspólny i ten mój problem.. mam wrażenie jakby na posta odpisała mi Pani psycholog znająca sytuację..jakbyś znała mnie od lat.Czytałam Twoją odpowiedź ze 3 razy, żeby dobrze pojąć każde słowo i jeszcze pewnie nie raz do tego wrócę.

Wczoraj miałam ponowną rozmowę z mężem, powiedziałam mu, że jeśli mam się przełamać i udać się do psychologa na moją własną terapię, muszę mieć pewność że przy jakiejkolwiek kłótni mnie nie tknie, bardzo potrzebuje poczucia bezpieczeństwa a nie strachu,że w emocjach może się znów coś stać i wszystko pęknie jak bańka mydlana, całą terapie szlak trafi bo kolejnej szarpaniny nie zniosę.Poprosiłam żeby pierwszy zaczął on chodzić w celu zapanowania nad emocjami i uświadomienia sobie czym jest przemoc domowa, jednocześnie obiecałam,że ja udam się z moim problemem.

A jeśli będzie taka propozycja ze strony psychologa aby chodzić wspólnie na terapię to jak najbardziej, bo wiem,że sami sobie już nie damy z tym rady potrzebna ta osoba trzecia która nas poprowadzi,coś uświadomi..

Mąż się uśmiechał , głaskał mnie po głowie i powiedział,że bardzo się cieszy,że w końcu podjęłam taką decyzję bo to też oznacza,że jeszcze ta miłość jest między nami.Taki smutny mnie przepraszał, za te szarpaniny, ze wie że tak nie może być i pójdzie pierwszy bo chce nauczyć się nad sobą panować, nie chce robić mi krzywdy.

jest jakaś iskierka nadziei, czas naprawdę schować  dumę do kieszeni...
Boję się od razu wspólnej terapii z jednego powodu.. bo przed mężem musiałbym opowiedzieć wszystko od A do Z, a to na pewno wzbudzi takie emocje,boję się że będę tam ślimtać jak małe dziecko, a jeśli on choćby w tym momencie wziął mnie za rekę no to koniec.. nie wykrztusze z siebie już nic.Bo jak mnie ktoś próbuje pocieszyć to wymiękam na maksa..

jesteśmy na etapie szukania Pani psycholog,wolimy żeby to kobieta przyjrzała się temu wszystkiemu.

Minęły ponad 3 miesiące od mojego ostatniego postu. Myślałam,że już na ten temat nie wrócę.
W grudniu byliśmy razem na terapii małżeńskiej. Psycholog zaproponował nam albo wspólną albo moją indywidualną gdyż wynikało że to ja mam problem z radzeniem sobie z przeszłością. Minęło trochę czasu zanim podjęłam krok i zdecydowałam się na terapię indywidualną ponieważ po zapewnieniach męża wierzyłam mu że od 4 lat nie ogląda pornografii i nie zaspokaja się sam przy niej.
Mam już za sobą ok.7,8 spotkań z terapeutą pomógł mi/pomaga odkryć głębiej przyczyny mojego zachowania,przezywania tego co się dzieje u mnie w domu,tego co robił mąż.Pracujemy nad moim poczuciem wartości, nad uniezależnieniem mnie od męża, tzn. moich uczuć i wartości od tego na co on patrzy,co widzi lub co myśli. W między czasie mieliśmy ciężki okres tzn. ciągłe kłótnie nie związane z pornografią. Nie będę tu wszystkiego pisać bo to bez sensu. Wpadliśmy w kryzys.. dzięki terapii ja w tych kłótniach się bardziej wyciszyłam, a mąż wręcz odwrotnie.Tak jakby mój spokój wzbudził w nim niepokój, agresję.
Rodzice męża w pewnym momencie zaingerowali w to co on wyprawiał.Z bezradności wyżaliłam im się po czym oni trochę nim wstrząsnęli. Od 2 tygodni razem postanowiliśmy walczyć o małżeństwo które sypie nam się przez palce. Była bardzo długa szczera rozmowa. Daliśmy sobie żyć. Uczucie zaczęło wzrastać, zaczęłam czuć i wierzyć w to że ja sobie dam radę wraz z moja terapią i tym co mnie męczy, dzięki temu będę lepsza dla niego,dla siebie.Poczułam się w końcu taka silniejsza.
I nastąpił zwrot akcji. ostatnio w dzień w który mąż miał wolne a ja byłam w pracy, pisał jak bardzo mnie kocha jak chce żebym już wróciła z pracy itd.. to było takie miłe.Na drugi dzień rano wchodzę w google i czytam HUGE TITS i w historii między tym jakieś normalne gry w które mąż gra.Otwieram to a tam masa filmików...zrobiło mi się słabo,niedobrze myślałam że źle widzę.
Zadzwoniłam do niego z płaczem.. a on na to że nie wie o co chodzi i tak cały dzień, cały wieczór mi kłamał że to samo się przekierowało, że kolega informatyk mu powiedział że może to być jakiś wirus..kłamał,przysięgał że on nie ma nic z tym wspólnego,ze mówi prawdę ja ciągle płakałam i pytałam dlaczego mi to robi, dlaczego niszczy wszystko co ja próbuje odbudować, ja mu wierzyłam ze przez 4 ostatnie lata z tym skończył ja mu tak zaufałam a tu widzę coś takiego... młodsze dziecko w tym momencie spało a starszemu pozwolił iść na 2 godz. na dwór. Z nerwów zaczęłam wymiotować i tak przez 2 dni rewolucje z żołądkiem. Widział to, był przejęty przeprosił mnie i zmienił wersje. Przyznał się że to wpisał ale nie oglądał. Wpisał bo chciał żebym to przeczytała i się wkurzyła(uwaga: jednocześnie wyznając mi miłość przez sms) pytam więc za co???
Co Ci takiego zrobiłam? że niby chciałeś mnie tym wkurzyć?? powiedział że za stare rzeczy po kiedyś w kłótni powiedziałam mu że jest rogaczem..itd tylko tamte kłótnie mieliśmy wyjaśnione od A do Z, dobrze wie że nigdy rogaczem nie był i nie będzie póki jesteśmy małżeństwem, doskonale zna moje zdanie na ten temat.
Nie wierzę mu w ani jedno jego słowo...brnie w kłamstwa bardzo głęboko, nawet  kolega informatyk okazał się kłamstwem.A ja czuje do niego wstręt i obrzydzenie... po tym wszystkim co przeszliśmy czuje że on kłamie i kłamał cały ten czas jednocześnie wysyłając mnie do psychologa..mam wrażenie że problem jest głęboki.. on się tego wypiera.Zachowuje się jak gdyby nigdy nic.. obrażony że śmiem mu nie wierzyć. A ja myślę poważnie o separacji, tak w niego wierzyłam a on zburzył wszystko i dalej kłamie.. nie potrafię tego przeżyć, ani mu ufać. Czuje się tak jakbym przegrała walkę z pornusami. Prosiłam go teraz zeby się przyznał i poszedł do seksuologa.. powiedział pójdę.. ale się nie przyznam.. pytam więć to po co chcesz iść, odpowiada po to żeby tobie było lepiej.
Swoje już przez te kilka dni przepłakałam, teściowa wszystko wie bo przyszła do dziecka i zobaczyła mnie w bardzo złym stanie, płakała, nie spała całą noc. Bardzo mi jej żal, ale ja czuje się tak samo.A mąż wczoraj przyniósł mi rafaello i wręczył na dobry początek.. ludzie, on ze mnie drwi??Zamiast tego powiedziałam mu że czekam na prawdę że wybaczę mu to jeśli się przyzna i powie prawdę, wybaczę.. ale nie zniosę dalszych kłamstw.. milczał jak grób.

Do krynolina: Z całym szacunkiem ale chyba nie przeczytałaś całej mojej historii. Do psychologa chodzę od kilku miesięcy, rzeczywiście życie i dzieciństwo mnie taką uformowało,że teraz moja wrażliwość na pewne rzeczy jest mega czuła.
Ja rozumiem Twój pogląd bo kiedyś myślałam tak jak Ty.Ale mam wrażenie że nie znasz całej historii.

To mąż podjął kiedyś decyzję, że chcę z tym skończyć bo to nas niszczy- to było parę lat temu. To była jego decyzja, ja chciałam przystać na to żebyśmy razem od czasu do czasu coś obejrzeli, bo wszystko w małych dawkach jest dla ludzi. Ale on chciał to całkiem wypiep..ć z życia.

A dlaczego mi zrył psychikę: Bo pół godz. po naszym udanym seksie jak spałam on się masturbował potajemnie przed kompem, jak spałam, jak się kąpałam, jak wychodziłam po dziecko do przedszkola.. dzień w dzień noc w noc. Jak bys się wtedy czuła????

Zapewne nie jak piękna kobieta która ma cudownego faceta i udane zycie seksualne.
Wiesz trwało to rok pod moim okiem i w końcu chciałąm odejść to płakał i mi nie pozwolił, wtedy przyznał że to uzależnienie
i cały ten czas mi wmawiał że sobie z tym poradził

"Od czasu do czasu chciałaś to razem z nim oglądać?! A co to, serial komediowy? Razem ogląda się pornosy, aby się rozgrzać, ale w sumie nie jest to "film", który chce się oglądać z kimś."

No właśnie chciałam to z nim oglądać aby się rozgrzać

"A jak się niby miałabym czuć? Ja sobie śpię, zaspokojona i nie chce żeby mi ktokolwiek głowę zawracał, a jak on chce więcej to niech sobie wali ile chce o ile nie wpływa to na nasze życie seksualne... Co ma bycie piękną kobietą i cudowność posiadanego faceta do tego, co on robi sobie przed kompem jak nikt nie widzi???"

Pozazdrościć ci tylko. Niestety jestem dużo bardziej wrażliwa na te sprawy i bolało mnie to,że mąż potajemnie wpadł w wir pornografii podczas gdy twierdził że niczego mu w łózku ze mną nie brakuje. Niestey nie czułam się spokojna bo zaspokojona tak jak Ty ewentualnie byś się czuła. Czułam ze coś się dzieje złego że mu nie wystarczam, itd.. pytałam, prosiłam żeby mi powiedział dlaczego on to robi codziennie??dlaczego się kryje? dlaczego nawet jak ja śpię czy znikam na chwile z domu?

"Co rozumiesz przez "udane życie seksualne"? Może on najnormalniej w świecie ma dużo wyższe libido od Ciebie i zamiast skakać w bok woli wyżyć się na pornosach?
Pytałam go o to kiedyś to twierdził,że to jest przyzwyczajenie, bardziej jak nałóg.
"Skoro wyszło, że to uzależnienie, to to się leczy. "
O to tez go prosiłam - nie chciał bo był pewien że sam da sobie z tym radę.
Głupia uwierzyłam.

Udane życie seksualne- to jest dopasowanie ciał, swoich oczekiwań i potrzeb , satysfakcja ze wspólnego seksu/zbliżenia i przede wszystkim szczerość.

"Tobie nie terapia z psychologiem, a patelnią by się przydała... Sorry, ale dawno nie widziałam takiej nieuzasadnionej histerii..."

Spokojnie opanuj nerwy nie będę nawet tego komentować. Wszystkiego dobrego

Dziekuję

Ps: Ja tez chcę eunucha..

Przez chwilę żałowałam, że odnowiłam wątek, a teraz się cieszę bo to tez coś w rodzaju pamiętnika wywalenia tego całego bólu który człowiek w sobie ma. Myślę,że takich jak Ty i ja jest dużo mniej niż takich jak Teo czy Krynolina. Cieszę się,że rozumiesz co czuję. Napisałaś że przeżyłaś coś podobnego, jesli możesz napisz proszę czy ten koszmar masz już za sobą?
Czy jesteście z mężem razem? szczęśliwi?

Moja droga. Ja mam ogromne pokłady empatii Przesadyzmu i głupoty jedynie nie lubię, a terapia patelnią potrafi być skuteczna. Jak sobie człowiek raz na jakiś czas przygrzmoci w głowę, to może inaczej spojrzy na siebie i świat go otaczający.

A ile ma lat Twój mąż? I czy tego nigdy w ogóle nie robił? Jednym przechodzi z wiekiem innym nie. Nie masz 100 % pewności, że raz na jakiś czas, nawet raz na ruski rok, nie ogląda jakiegoś filmiku.

Rozumiem że nie poczujesz się urażona jak zaproponuję Ci to samo. Może wtedy Ty inaczej spojrzysz na kobietę która ewidentnie nie radzi sobie z problemem.

Nie wiem co w temacie autorki ma do rzeczy wiek mojego męża. No ale jeśli już tak dociekliwa jesteś to lat ma 46. I oczywiście że robił - iks lat temu kiedy został sam po rozwodzie. Prywaty tu nie będę wywalać bo to bezcelowe, ale na 100 % wiem że teraz tego nie robi.

A może wytłumaczysz co smutnego może być w tym że mój mąż nie ogląda pornoli? Mnie to cieszy.

I przypominam, wątek tyczy się problemu Poly nie mojego czy tym bardziej mojego męża.

Napewno jakies swoje racje masz, ale tu nie chodzi o to zeby wytlumaczyc meza Poly bo to nic nie pomoze na fakt, ze ona sie zle czuje w tej sytuacji.

Jej niskie poczucie wartosci narodzilo sie wlasnie z tego traumatycznego przezycia, jakim jest zachowanie jej meza... 
Poly jest czula i dlatego tak bardzo przezyla wybryki meza

Trudno cos naprawic, jesli obok jest ktos kto psuje w trakcie naprawy...

nic zdrowego powiadasz ?
No widzisz...    Poly tez to wie,
nie czuje sie zdrowo w tym malzenstwie i dlatego pisze do nas zeby sobie jakos pomoc.

Poly co tam u Ciebie? 

Ps: Klamstwo ma nie tylko duzy potencjal, ale stanowczo niszczy zaufanie.

Dobrze, ze masz w sobie jeszcze tyle optymizmu Poly.
Masz wiare w swojego meza, byc moze jestes silniejsza niz myslisz,
moze Twoj maz tez bedzie silny, da rade poradzic sobie ze swoim problemem i bedziesz jeszcze szczesliwa, czego Ci z calego serca zycze

Ps: Z moim nowym partnerem nie ukladam sobie zycia, to byl tylko klin na moje zdeptane ego.
Zyje z soba i swoimi dziecmi, on jest obok jak prawdziwy przyjaciel...
dla niego to prawdziwa milosc, dla mnie to pomoc, wsparcie,
jest spokojnym, szczerym i wspanialym mezczyzna, tylko ze ja nadal jestem wypalona.
Moze kiedys cos sie zmieni i bede potrafila go pokochac ?
Poki co jest mi dobrze i niech tak zostanie