Zakochany w mężatce

Witam, jestem Łukasz i mam 20 lat Sytuacja moja wygląda tak że z początkiem września zacząłem się spotykać z mężatką, oczywiście zdawałem sobie z tego sprawę ale myślałem że taki romans może być fajną sprawą, miało być małą zabawą.... Już wraz z pierwszymi dniami zaczęło mi bardzo na niej zależeć(Jej na mnei również bardzo), z wiadomych przyczyn nie mogliśmy się spotykać dzień w dzień ale spotykaliśmy się najczęściej jak tylko się dało (max przerwa nie cały tydzień), Ona mi opowiadała o tym że mąż przestał ją pociągać i zakończy to bo nie ma to sensu... Tak się nie stało, gdyż tłumaczyła mi że jest on człowiekiem bardzo ją kochającym i ona po prostu boi się że on sobie coś zrobi złego(kiedy kiedyś się bardziej pokłócili to mówił że dużo nie brakowało)... Z początkiem października musiałem wyjechać na studia 500 km od niej... To już 2 tygodnie jak jej nie widziałem, ostatnio ciężko mi się pozbierać, ciężko mi się uczyć bo jedyne o czym myślę to Ona i oczywiście jej mąż o którym myśli wprawiają mnie w taką irytację że aż mi się żyć odechciewa.... Dzwonimy do siebie minimum raz dziennie, ona mi tłumaczy że nie pozwala mu na sprawy związane z łóżkiem i wgl, jednak ja wiem że chłop to długo nie wytrzyma i pewnie będzie starał się ze wszystkich sił do tego doprowadzić..Dodam że spotkam się z nią dopiero pod koniec października bo wcześniej mi studia nie pozwalają...  Przez tą całą sytuację dużo pijam sam, wieczorami większe porcje whiskey, gdyż to mi troszkę pomaga.
Jak dla mnie nienormalnym jest bycie z kimś mimo własnej woli i po prostu nie jestem w stanie tego pojąć....
Raz już próbowałem oderwać plaster i zakończyć to wszystko, pomęczyć się i zapomnieć, jednak było to już za dużo dla mnie i po dwóch dniach znowu do niej zadzowniłem....
Jest to najwspanialsza kobieta na świecie, nigdy nie sądziłem że aż tak mogę się zakochać, aż tak głębokim uczuciem to jeszcze nikogo nie darzyłem ...
Cały czas mam nadzieję że go zostawi, jak zresztą raz mi powiedziała że go zostawi i zamieszkamy razem i żebym ja sobie jeszcze spokojnie mógł do tego studiować, ale potem zmieniła zdanie...
Liczę dni kiedy się spotkamy, jednak z dnia na dzień cierpie coraz bardziej... I tutaj proszę was bardzo o porady, zakończyć to raz a porządnie czy męczyć się miesiące dla tego jednego wspaniałego spotkania a może to uczucie samo zmaleje ? Pierwszy raz się w tak ciężkiej sytuacji emocjonalnej znalazłem.