Jak mu pomóc wyjść z uzależnienia od narkotyków?

Aby być wsparciem i pomocą dla osoby uzaleźnonej  to naleźy   poznać istotę choroby.Brakim wiedzy,stanowczoścj,konselwencji moźna zaszkodzić.Ale to trzeba być twardym,odpornym na manipulację osoby uzaleźnionej.
Ty jesteś słaba,zbyt wraźliwa,łatwo tobą manipulować - odeszłaś bo wiesz  źe są rzeczy których akceptować nie będziesz.I co?!On dalej ćpa,obarcza cię swoimi nałogowymi problemi i mu współczujesz.
A współczucie ,litość,rozwiązywanie jego problemów na pewno nie pomoźe.
Jeśli nie będzie się leczył,ty nie zmienisz swego nastawienia to nałóg zniszczy ciebie i jego...

A więc mam z założonymi rękami czekać aż może wejdzie mu coś do tej głowy i sam zrozumie ?
A jeśli nie to jak ja mam się pozbierać teraz po 4 latach związku
Nie piszcie mi, że ludzie się rozstają nawet po 15 latach i jakoś żyją bo nie pomaga mi ta myśl...

Póki co nie chcę mu pokazywać mojej słabości nie kontaktuję się z nim ani nic...
Może przez to coś zrozumie i jeżeli bardziej na mnie mu będzie zależało to się weźmie za to, a jeżeli nie to wszystko jasne

Po prostu jestem skupiona i zawsze byłam, aby to jemu pomóc nie skupiam się na sobie i się tym nie interesowałam.
Nawet jego wybuchowość i stosunek do mnie "niedopuszczalny" próbowałam jakoś tłumaczyć
Nie wiem już ...
Poczytam na pewno o tym...

Zawsze przepraszał i w ogóle, a ja zawsze miałam nadzieję z każdym razem, że może zrozumiał

Wkrótce od przeczytania ponad 5 wpisów takiej osoby będzie się współuzależnionym.

Powyższe dotyczy również palaczy tytoniu.

Dlaczego chcesz być odpowiedzialna za WYBORY DOROSŁEGO CZŁOWIEKA?

Rozumiem, kochasz go, ale to on wybiera, że chce ćpać, i nie ponosisz za to żadnej odpowiedzialności. Zresztą jeśli on w niedalekiej czy dalekiej przyszłości podejmie decyzję, żeby zrobić sobie coś złego, to i tak go nie uchronisz.

To dotyczy każdego rodzaju uzależnienia.
Ale tu skupiamy się na narkotykach, tak? Tak.

Do autorki postu:

Nie bądź samarytanką i Matką Teresą w jednym, poczytaj proszę o współuzależnieniu i jakiej manipulacji byłaś zapewne poddawana.

Dla przykładu.
Ja byłam z alkoholikiem dwa lata, tak jak ja podjęłam kroki by się z tego wyplątać, czyli JA poszłam na terapię gdzie dowiedziałam się o współuzależnieniu - to przyznam szczerze gdy zgłębiłam temat, szlag mnie trafił. Bo Ty masz dobre intencje i ja też miałam, widzisz, bliska Ci osoba ma problem, chcesz pomóc, naturalna sprawa. Niestety nie w przypadku osób uzależnionych.
Tutaj pomoc - w momencie (bo to ważne) gdy ta osoba nie wykazuje sama od siebie chęci zmian - to w przypadku alkoholika "nalewanie wódki do kieliszka*".

* w zależności od nałogu

Jak będziesz konsekwentna uwierz da Ci bardzo szybko spokój.

I Ty odczuwasz potrzebę pomocy komuś kto Cię nie szanuje?

A jak myślicie..
On zdaje sobie w ogóle sprawę z tego wszystkiego ?
Świadomy jest co robi itd.?
Przecież gdybym ja mu powiedziała, że robi to to i tamto, a nie daj Boże, że mną manipuluję to by wpadł w taką furię,
że głowa mała i oczywiście, że robię z niego najgorszego.
Mhm..

Brunica dziękuję!

Autorko postu: czytałaś o współuzależnieniu?

Takie zachowanie (groźby) jest karalne.

Pytasz, gdzie szukać pomocy? Na policji i w poradni ds. uzależnień.

Tak za bardzo to się na mężczyznach nie znam, ale z doświadczenia wiem, że są wygodni i hm... zaprogramowani na służenie im. Twoją sytuacje rozumiem, w ten sposób, że on spełnił część "obowiązków" mężczyzny znajdując sobie dziewczynę, która zapewnia mu tzw. codzienne obejście, ugotowane, uprane, posprzątane. Czyli z wierzchu jest ok., tylko co z wnętrzem tego człowieka, tam pewno wstępu nie masz, a  tam tkwi źródło jego ćpania. Facet coś chce "zabić", coś co mu się nie udało, albo chce zapomnieć, albo po prostu nie stać go na zaspokojenie swoich psychicznych potrzeb, czy choćby tylko materialnych. A może po prostu nie ogarnia sensu życia i nie ma najzwyklejszego celu. Ta kurczowa potrzeba trzymania ciebie przy sobie, a także używanie wszelkiego rodzaju argumentów, żebys tylko przy nim i dla niego była, znaczy tylko tyle, że spełniasz swoją rolę natomiast , czy tobie jest coś potrzeba, czy ty jesteś zadowolona to wcale nie wchodzi w rachubę, dla niego nie istnieje ten problem, nie stać go na myślenie o tobie.
Ten facet pójdzie na dno z tobą albo bez ciebie, czy ty chcesz się poświęcić dla niego, czy chcesz oddać mu swoje życie? Twój wybór.
Nie sadzę, żeby on był  w stanie wykrzesać z siebie odrobinę woli na przeciwstawienie się swojemu losowi. Możesz mu towarzyszyć w jego wegetacji, a możesz odciąć się i poczekać co się będzie działo. Uważam tylko, ze powinnaś bardzo na siebie uważać, nie wierzę takim ludziom, bo nie mają  nic do stracenia, jeśli odejdziesz co bedzie miał do stracenia. Siebie on już nie ma , nie panuje nad sobą. A jeśli mu się ta wegetacja jeszcze pogorszy może chcieć się mścić, bo zwali na ciebie winy za wszystko co mu w życiu nie pasuje. To jest poważna sprawa.

I to o czym piszesz, świadczy tylko o tym, że on się już zatracił. Jest tak głęboko uzależniony, że potrafi tylko płakać, a płakanie dorosłego faceta, to jest agresja, pretensja i uzależnianie kogoś od siebie, on nie wróci do człowieczeństwa aż znajdzie się na dnie. Wtedy albo się odbije, albo utopi do końca. Ty przedłużasz mu tylko wegetację, żyje bezsensu, zdobędzie na działkę, zaćpa, a ty jesteś jego kontaktem i kołkiem trzymającym go na powierzchni. Ile masz siły, ile masz czasu,ile masz potrzeby poświęcenia się dla niego? tak czy siak zostaniesz sama. Jemu nie można pomóc, nikt, nikt nie ma na to siły , tylko ból, cierpienie i samotność może mu przywrócić ochotę do walki o siebie, a i to niekoniecznie.

Najgorsze jest to, że nie ma mu kto z jego znajomych też przemówić bo wszyscy tacy sami
Ja jedna przeciwko wszystkim, ale ja też mam granice wytrzymałości.
Może i bym dała jakoś radę ułożyć sobie swoje życie bo mam wsparcie baaardzo dobre, ale po co zaczynać
skoro on tego by nie przeżył jak to mówi gdybym kogoś innego miała...
Po co mam układać życie skoro on to zniszczy.
Nie chcę być znów zastraszana, że jak będę z kimś się widywać to coś tam i coś tam...

Problem w tym, że tyle złego przeszliśmy wiem, że każdy normalny człowiek już dawno by uciekł od takiej sytuacji, znienawidziłby taką osobę, a ja mimo wszystko nie potrafię.
Ja wariuję. Siedzę ciągle w domu, nie mam ochoty wychodzić, z nikim się widywać...
Nie mam nawet jednej zaufanej w 100% osoby, żeby szczerze z nią porozmawiać.
Nawet jak komuś w skrócie coś powiem, żeby się poradzić czy coś to zawsze głupie odpowiedzi, że aż żałuję, że w ogóle poruszyłam temat...
Może i ja też potrzebuje psychologa...

Tobie to nie zaszkodzi a wręcz odwrotnie bez tego sama jeszcze popadniesz w jakiś nałóg bądź zwariujesz.
A jego to bym najchętniej zostawiła ale o wszystkim decydujesz tu ty.

Kiepskie dzieciństwo może mieć ogromny wpływ na życie dorosłego człowieka. Sama jestem DDA (Dorosłe Dziecko Alkoholika), i tylko ja wiem, ile w życiu przeszłam przez złe wzorce wyniesione z domu rodzinnego. Jednak z drugiej strony, nie można wszystkich błędów popełnianych przez dorosłą osobę, tłumaczyć trudnościami za dzieciaka. Chłopak miał w Tobie oparcie, pomagałaś mu jak mogłaś i umiałaś, okazywałaś mu swoją miłość, powinnaś stać się jego motywacją. Jeśli kochałby Cię tak pięknie jak potrafi o tym mówić, to naprędce pozbierałby się do kupy, by móc żyć normalnie, przy Twoim boku. Przestań starać się go zrozumieć. Postaraj się zrozumieć siebie, i spróbuj sobie pomóc, bo teraz Ty jesteś najważniejsza. Wizyta u psychologa to dobry pomysł.

Macie racje
Muszę jakoś zebrać się do kupy i zająć się sobą...
A to którą drogę on wybierze to zależy tylko od niego...
Jednak z każdym dniem jest mi coraz gorzej...

Witam, nie wiem czy moge się do tego wątku podłączyć czy założyć nowy ale sytuacja u minie jest podobna.

Jestem z mężczyzną ponad 3 lata. Zawsze w naszym związku była trawka. Na początku używaliśmy jej na wyluzowanie, marihuana jest niesamowitym afrodyzjakiem. Z czasem pojawiły się u nas jakieś problemy wtedy trawka zamieniła się w naszą by odskocznie od codzienności. Zapalić zapomnieć wyluzować się.

Z czasem się to coraz bardziej pogłębiało. Pewnego dnia była ogromna kłótnia z jego rodzicami głównie przez to że palimy. Przez to zamieszkaliśmy razem u mnie przez dłuższy czas mu pomagałam finansowo i psychicznie znosić to wszystko, brak kontaktu z rodziną bardzo negatywnie wpłyneło na zachowanie mojego faceta. Nic go nie cieszyło praktycznie nic nie robił całymi dniami spał do późna palił i czekał aż ja wróce, bardzo liczył na mnie że ja mu w tym pomoge. Niestety nie dawałam rady. Musiałam wstawać rano przed 6 do pracy po 18 wracałam trzeba było postprzątać coś ugotować podnieść go na duchu. bardzo długo rozmawialiśmy lub po prostu siedzieliśmy do późna przeważnie spałam po 3-4 godziny na dobę. byłam przemęczona ale chciałam mu zawsze dotrzymywać towarzystwa żeby go wspierać. Po jakiś 2 m-cach znalazł pracę  ucieszyłam się bo miałam nadzieje że wtedy wróci wszystko do normy, że będziemy znowu szczęśliwi razem. Ale niestety tak nie było ciągle brakowało nam pieniędzy między innymi przez naszą używkę bo palił coraz więcej. Zaczeliśmy się mocno kłócić. On zawsze miał do mnie o wszystko pretensje o najmniejsze błahostki robił mi tak ogromne awantury że ciężko mi się było pozbierać na początku były tylko przykre słowa potem jakieś szarpania z czasem doszło też do rękoczynów nie jakiś drastycznnych ale zdażało mu się podnosić na mnie ręke. Przez co ja się mocno od niego odsunełam przestałam mu o wszystkim opowiadać bardzo się zamknełam w sobie nadal szybko wracałm do dmu po pracy ale potem unikałam z nim kontaktu żeby unikać kolejnych awantur w rzeczywistości to przez to jeszcze bardziej do nich doprowadzałam.

Potem zawsze po awanturach gdzie go poniosły nerwy mnie przepraszał mowił że czuje się samotny że nie ma u mnie wsparcie że mnie potrzebuje. Przez kolejne dni był cudowny a po kilku dniach znowu wybuchał.

W końcu on sam powiedział sobie dośc zapisał się na terapię canadis. Są to indywidualne spotkania z panią psycholog. Terapia ma przewidziane 10 czy 12 spotkań, które już wykorzystał a terapia nie została zakończona naszczęście pani psycholog traktuje sprawę bardzo poważnie i jak sama się określiła jest to dla niej misja żeby mu pomóc dlatego spotkania ma już ustalone do końca grudnia tego roku. Terapia nie skupia się tylko na nałogu ale zdiagnozowaniu problemu dlaczego do tego doszło i na upożątkowaniu życia pacjentowi. Podaje też kilka sposobów na rozładowanie emocji żeby umiał panować nad sobą w każdej sytuacji. Założenie terapi jest takie że pacjent może wybrać sobie czy chce tylko ograniczyć używkę czy doprowadzić do całkowitej abstynęcji. Mój mężczyzna chce ją tylko mocno ograniczyć np żeby zamienić codzienne palenie po kilka razy dziennie na zapalenie raz na tydzień czy raz na miesiąc.

Generalnie ta terapia już sporo naprawiła w naszym życiu ale jeszcze nie jest dobrze na pewno wszystko przed nami. Nadal moje kochanie nie ograniczyło palenia ale widze że zaczyna inaczej podchodzić do życia bardziej spokojnie. Natomiast jeszcze zdażają się wybuchy agresji.

I teraz moje pytanie:

Jak już wspominałam on ćwiczy swoje opanowanie ale przy ostatniej naszej kłótni zaczą mnie szantażować na różne sposoby. A to że narobi mi przypału w pracy a to że mnie nigdzie nie wypuści kiedy chciałam wyjść z mieszkania i dać mu czas na uspokojenie się. Albo że on mi spieprzy życie tak jak on ma spieprzone....

Jakoś się w końcu uspokoiliśmy zaczeliśmy rozmawiać i znowu mnie przeprosił za swoje emocje.

Czy któraś z was miała taką sytuacje i po zakończonej terapi udało wam się wrócić do normalnego szczęśliwego, pełnego szacunku życia?

Wiem że to bardzo trudne pytanie. Ciągle gdzieś siedzi we mnie powiedzenie jak raz podniusł ręke to podniesie drugi i trzeci.... ale jeżeli on sam zapisał się na terapie i chętnie w niej uczestniczy to  czy jest szansa na lepsze życie między nami?

Dodam że widze już sporą poprawę ale to niejest jeszcze to jak powinno życie wyglądać.

Przyznam że czytając o współuzależnieniu uświadomiłam sobie że ja też jestem współzależniona tak jak w przypadku alkoholików i ich żon które "nalewają wódkę do kieliszków" u mnie objawia  się strachem przed kolejną awanturą często moge sama podświadomie doprowadzać do tych kłótni bo przeraża mnie to że bez trawki on może być znowu agresywny i w ten sposób robi się błędne koło. W jaki sposób ja też moge z tym walczyć?

Hej,

tak czytam te historie i jakbym czytala o sobie i swojej sytuacji z chlopakie narkomanem...
Martucha jak poradzilas sobie z problemem? Ja juz nie ogarniam... ciagly dól i gdybanie...

Jest jeszcze jedna możliwość ...za chwilę może znależć się 'miła sąsiadka', która go wesprze...pomyślałaś o tym ?

On SAM musi zrozumieć, że ma problem