samobójstwo - boję się że mogę to zrobić

Marzena, TY nie potrzebujesz umierać, tylko potrzebujesz pomocy; jeśli ktoś NAPRAWDĘ chce się zabić, to tego nie rozgłasza, wybiera też inną metodę niż leki- po nich jest tylko płukanie żołądka i popsuta wątroba.

Czy obecnie bierzesz jakieś psychotropy?
Zgłoś się jak najszybciej do psychologa i powiedz jemu to, co napisałaś tutaj. Potrzebujesz nieco wyprostować swoje życie, ale nie ma tak, że nie ma wyjścia- zawsze jest inne niż śmierć.

Co Cię takiego przytłacza, że tak wołasz o pomoc?

Biorę tisercin, promazin i dzisiaj wzięłam 2 tabletki hydroxyzinum żeby się trochę wyciszyć.
Macie rację ja nie chcę się zabić dlatego wołam o pomoc bo się sama siebie boję i wiem że jak dojdę do punktu krytycznego to zrobię to. A o pomoc gdzie mam się zgłosić jak wszędzie są jakieś cholerne terminy a ja potrzebuję tej pomocy teraz a nie kiedyś. W poniedziałek byłam u swojej psychiatry to w trakcie wizyty 10 minutowej 3 razy patrzyła na zegarek i jak w takich warunkach rozmawiać.
W zeszłym roku byłam 2 miesiące w szpitalu psychiatrycznym i nic po wyjściu łyknęłam lekarstwa. Wstyd mi przed rodziną ale nie umien sobie poradzić. A co się dzieje? Jestem po 3 operacjach kręgosłupa ale mimo to bóle są tak cholerne że nie wiem jak funkcjonować. Cały czas jestem na przesiwbólowych tabletkach i zastrzykach, żołądek albo wątroba boli pośladki bolą nie ma gdzie wbijać igły a internista nie wie jak pomóc, neurochirur przyjmie w przyszłym roku, neurolog znowu przepisze jakieś leki. AQ trzeba pracować bo już tak się zaporzyczyłam że nie mam wyjścia. Teraz jestem na l4 i nie jestem w stanie wstać z łóżka. Mąż czasowo wyprowadził się do mamy bo potrzebuje pomocy, jedna córka ma męża a druga jutro jedzie na wymarzone od 2 lat wakacje. Więc jak mam im głowę zawracać jakimiś swoimi bólami i myślami, nie umiem.

Wiemdlatego napisałam i bardzo bym chciała aby było już jutro może będzie lepiej a jak nie będzie lepiej to się będę bardzo bała

To mit.
Większość ginących śmiercią samobójczą, mówi o swoich zamiarach.

Marzena dokładnie tak, pisz tutaj, zdawaj relację, jak się czujesz.
Tu dostaniesz słowo wsparcia.
Nie możesz jednak rezygnować z specjalistycznych konsultacji.

Nie chcesz się zabić, dlatego wołasz o pomoc.
Twoi bliscy też powinni to wołanie usłyszeć.

Dziękuję wam każdy wasz tekst chyba troszkę stawia na nogi, piszcie bo ja nie wiem co jest po prostu źle

Marzena ja również dołączam się do słów koleżanek i kolegów z forum i zawsze chętnie służę pomocą, słowem radą, oczywiście jeżeli chcesz
Jeżeli masz ochotę to możemy przez maila popisać i powymieniać się doświadczeniami. Taka rozmowa jest często pomocna, bo pozwala spojrzeć na nasze życie troszeczkę pod innym kątem, a wbrew pozorom mimo młodego wieku los nie poskąpił mi trudnych doświadczeń. Co ty na to? Szczęścia życzę, siły i jak najmniej "czarnych dni"

Dziękuję wam wszystkim. Kiedyś myślałam, że tylko ból jest moim problemem ale teraz to już się pogubiłam i niew wiem już co doprowadza mnie do złego samopoczucia psychicznego. Wydaje mi się że się uodporniłam na ból i wszystko w koło sprawia że się denerwuję, że robię się niecierpliwa i że nie chce mi się żyć. Leczyłam się w poradni bólu ale tam dają zastrzyki prosto w kręgosłup i sąto sterydy, które podobno źle wpływają na psychikę. Dlatego musiałam przestać tam chodzić bo za bardzo zaczęłam świrować. Na rehabilitację chodzę 2 razy w roku, 1 w roku jadę do sanatorium ale to dajemi lekkąichwilową poprawę. Dzisiaj 1,5 godziny wstawałam z łóżka i po 45 min to nie ból jest problemem tylko to że nchce mi się siku i nie mogę nawet wstać do łazienki. Koszmar który m.in. codziennie rano przeżywam aby wstać i dojść do pracy. Ale czasami zaświeci słońce tak jak teraz kiedy zaczęłam tu pisać. JESTEŚCIE SUPER. Nawet nie wiedziałam że tylu fajnych ludzi jest wkoło.

Marzena nie daj się złym myślom. Zawsze z nawet najgorszej sytuacji jest jakieś wyjście, tylko trzeba poszukać. Samobójstwo to rezygnacja z tego co najcenniejsze mamy  - z życia. W życiu wszystko można zmienić: adres, męża wygląd ale leżąc w trumnie czekasz już tylko na robaki. Nie zasłużyłaś na to.

Poszukaj może w swoim mieście grupy wsparcia dla osób z depresją. Znajdź coś co sprawia przyjemność i daje oderwanie od rzeczywistości. Zajmując się czymś wciągającym zapomnisz o ciemnych myślach. Pisałaś że cierpisz z powodu bólu - może poszukaj dobrego lekarza albo masażysty. Może jest coś co go uśmierzy.

Marzena,głowa do góry. Bardzo dobrze rozumiem Cię,jeżeli chodzi o kręgosłup. Mój rozsypał się tak, że nie chodziłam 8 miesięcy. Przeszłam przez piekło bólu, którego nie można było opanować. Podawali mi duże dawki tramalu a potem morfiny. Nie poddałam się operacji, czego nieraz żałuję.Uczyłam się od nowa chodzić. Jakoś funkcjonuję, ale nie jest lekko. Staram się co roku o rehabilitację ogólnoustrojową w Rabce, Busku lub Zakopanem. Dzięki temu jakoś chodzę,z bólem ale chodzę.
Twoim problemem oprócz kręgosłupa jest czas klimakterium, który powoduje te wszystkie niepokoje i zamęt w głowie. Uwierz mi,że to minie. Jestem kilka lat starsza od Ciebie i przechodziłam, to samo. Teraz jest już lepiej. Ja biorę od kilku lat fluoksetynę 20 mg i to pozwala mi jakoś żyć. Nie poddawaj się , to minie jeśli chodzi o emocje. O kręgosłup musisz dbać i ciągle starać się o rehabilitację. Moim dodatkowym poważnym problemem jest duża utrata wzroku. Całkowita ślepota oka prawego i zawężenie pola widzenia w oku lewym do 10 stopni. Pomyśl jak trudno mi się żyje. Zrób eksperyment zaklej sobie oko prawe, zaklej lewe i zrób w lewym 1cm otworek. Spróbuj wyjść na ulicę, iść do sklepu, wsiąść do autobusu, wtedy zrozumiesz jak ja funkcjonuję. Nigdy pomimo tych przeciwności, które pokonuję od wielu lat nie myślałam o samobójstwie. Nie jest mi lekko, ale staram się żyć z tym , co przyniósł mi los. Z dolegliwościami kręgosłupa można jakoś walczyć, z chorobą i utratą wzroku u mnie nie, bo jest to choroba nieuleczalna/zanik nerwów wzrokowych/. Będzie dobrze, nie poddawaj się.