Bezpieczna brutalność

Ale o jakie przerazajace i krwawe fabuly Ci chodzi? O smoki polujace na ksiezniczki, o Babe Jage planujaca kremacje Jasia i Malgosi, o Krolewne Sniezke w stanie comy wybudzona z tejze przez pieknego doktora?:) Jasne, ze czytam, dlaczego by nie? Swiat sklada sie z dobra i zla i dziecko takie pojecia tez zauwaza dookola siebie. Te bajki ksztaltuja wyobraznie i nie sadze, ze dzieciak traumy po przeczytaniu, jak sie smok wawelski rozpuknal, dostanie.

Czy o inne basnie Ci chodzilo?

Czytanie baśni to nie eksperymentowanie, to normalna kolej rzeczy. Poza tym, ze dzieci poznają konkretnym przykładzie co jest dobre,a co złe , poznają także piękne dziedzictwo kultury, poznają książki, literki, same będą sie interesowac tym, zeby szybciej nauczyć się alfabetu, żeby samemu czytać. Ja miałam czytane szczególnie baśnie Andersena. Z tym, ze sama decydowałam o tym jakie, nie chciałam o biednym brzydkim kaczątku, nie chciałam o smutnym i samotnym ołowianym żołnierzyku itp. Moja mama już miała dość nowych szat cesarza, bo zawsze wybierałam tę bajkę, potem dopiero przekonałam się do świniopasa.

Ja swoim dzieciom będę czytać bajki i opowiadać, te które nie zostały spisane, a opowiadała mi je moja mama. Uważam, że dzięki temu dzieci będą mądrzejsze, ostrożniejsze i będą miały bogatą wyobraźnię, będą empatyczne i pokochają książki

Averyl, no właśnie, o ile baśnie Andersena są piękne, wręcz niezwykłe, bo cudownie pokazują przeróżne wartości, a przy tym bywają pouczające, o tyle w baśniach braci Grimm na przykład leje się krew , co nawet dla mnie jest przerażające. Pamiętam, że już jako mała dziewczynka uznałam, że nie chcę ich słuchać, dlatego swojemu dziecku też tych krwawych opowieści oszczędziłam.

To jest kwestia wrażliwości każdego dziecka, tak jak napisała

Mój syn nie lubił Muminków, coś zobaczył takiego, co było dla niego niemiłe i nie chciał ani oglądać, ani słuchać o Muminkach, a przecież to sympatyczne bajeczki, nie leje się tam krew, prawda?

Jest tak duża różnorodność pięknych książek dla dzieci, że nie ma sensu dodatkowo steresować dzieci. Jeśli ktoś poświęca dziecku uwagę (np. czytając książki) to szybko zauważ, co dziecko lubi, a czego nie.

To już kwestia indywidualna: i rodziców, jak chcą wychowywać swoje dziecko, i dziecka, jak wrażliwe jest.

No własnie to kwestia indywidualna, każde dziecko ma prawo do tego,żeby zadecydować jakich bajek chce słuchać. Skoro te bajki od lat są w kanonie bajek dla dzieci to nie widzę powodu, aby chronić przed nimi dzieci. Inna bajka nomen omen z mangami i anime, aczkolwiek każda tego typu historia ma adnotację dotyczącą wieku, od którego można ją czytać/ oglądać

Oczywiście, że nie. I nie mam na myśli baśni, w których ktoś kogoś zjada, bo jeśli są pięknie napisane, to jest w nich ukryty głębszy sens, nie wspominając, że się tekstu po prostu dobrze słucha . Ale czytałaś może ,,Kopciuszka" braci Grimm, kiedy to córkom, które nie mogły założyć pantofelka matka kazała jednej uciąć palce, a drugiej pięty, więc krew się z trzewiczka lała? Pamiętam, że mnie ten opis zniesmaczył, nawet kiedy nie byłam już małą dziewczynką.

Poniżej wklejam niewielki fragment tej baśni:

,,Następnego dnia z samego rana poszedł królewicz do ojca Kopciuszka i rzekł:
?Ta tylko zostanie moją żoną, na której nogę wejdzie ten trzewiczek.
Ucieszyły się obie siostry, gdyż miały bardzo ładne nogi. Starsza poszła zaraz z trzewiczkiem do komory, ażeby go przymierzyć; matka była przy tym. Ale trzewiczek był za mały i choć wciskały go z całej siły, na nogę nie wchodził...
Matka podała jej nóż i rzekła:
? Obetnij palec. I tak, gdy zostaniesz królową, nie będziesz chodziła piechotą...
Córka odcięła palec, z trudem wcisnęła trzewiczek i z zaciśniętymi z bólu zębami wyszła do królewicza.
Ten przekonany, że to ona jest poszukiwaną dziewczyną, zabrał ją na konia, jako narzeczoną, i odjechał...
Droga do zamku królewskiego prowadziła koło grobu matki Kopciuszka, a tam na leszczynie siedziały dwa gołąbki i wołały:
Zawracaj koniczka!...
Krew płynie z trzewiczka!...
Trzewiczek za mały,
a prawdziwa narzeczona
w domu zostawiona!...
Królewicz spojrzał na nogę dziewczyny i zobaczył, że krew płynie... Natychmiast zawrócił konia, odwiózł fałszywą narzeczoną do domu i powiedział, że to nie ta, żeby druga przymierzyła trzewiczek.
Poszła druga do komory przymierzać trzewiczek, wcisnęła palce szczęśliwie, ale cóż, kiedy znów pięta nie wchodzi! Matka podała córce nóż i mówi:
? Utnij kawałek pięty. I tak przecież masz być królową, to piechotą chodzić nie będziesz...
Dziewczyna obcięła kawałek pięty i z trudem wcisnęła nogę do trzewika; zacisnęła z bólu zęby i wyszła do królewicza.
Ten powitał ją jako narzeczoną, wsadził na koń i pojechali.
Gdy przejeżdżali obok leszczyny, dwa gołąbki na krzaku wołać zaczęły:
Zawracaj koniczka!...
Krew płynie z trzewiczka!...
Trzewiczek za mały,
a prawdziwa narzeczona
w domu zostawiona!...
Spojrzał królewicz na nogę, a tu krew płynie z trzewika, znacząc czerwoną plamę na białej pończoszce...
Zawrócił więc konia i odwiózł fałszywą narzeczoną do domu."

Brrrr... Okropna wersja ,,Kopciuszka", choć to przecież taka piękna baśń...

Edit: NinaLafairy, zdradzisz coś więcej na temat swojej baśni?

Dziewczyny - która z was ma dzieci i testowała czytanie tych bardziej krwawych bajek???

Pamiętam jak mój syn ryczał i długo nie mógł zapomnieć o "Dziewczynce z zapałkami".

Z tego co słyszałam jest to jeden z przyjemniejszych sposobów przejścia na tamten świat, bo mózg wchodzi w stan halucynacji, pojawiają się miłe obrazy - często osoby, które zamarzły na śmierć mają uśmiech na twarzy.

Ja mam dziecko, córkę, i jakoś średnio mam ochotę czytać jej krwawe, bezsensowne historyjki. Po co?

I nie chodzi o białe konie i inne patataje w różowej mgiełce, tylko o... właśnie, o bezsens. Bo jaką korzyść będzie miała moja córka z tego, że poczytam jej o zabijanych kobietach, obcinanych częściach ciała i szykowanych do spalenia żywcem dzieciach?

Co innego pouczające historie o czyhających na dziecko w realnym życiu zagrożeniach, opowiedziane tak, by płynęła z nich jakaś nauka... Czytałam niedawno o fajnym spektaklu teatralnym, nie pamiętam dokładnie, chyba na podstawie "Czerwonego Kapturka": wilk czekał w lesie na małą dziewczynkę w celach... pedofilskich. Spektakl był interaktywny, dzieci wchodziły na scenę i uczyły się, jak reagować, gdy zaczepia je obcy człowiek. Świetny, moim zdaniem, pomysł!

Wszystko powinno być dostosowane do wieku i wrażliwości dziecka - jedne dzieci lubią Kubusia Puchatka  inne to nudzi. Nie widzę nic bezsensownego w Kopciuszku czy Dziewczynce z zapałkami ale oczywiście to nie jest lektura dla dwuletnich dzieci.

Nie pamiętam bajek braci Grimm zbyt dokładnie - właściwie jak teraz się nad tym zastanawiam, to raczej interesowały ją książeczki na podstawie bajek Disnejowskich  typu Król Lew, Mała Syrenka (choć to właściwie też  Andersen) Pocahontas itp - bo tam jest mnóstwo ładnych, kolorowych ilustracji o których można dużo opowiadać a nawet samemu tworzyć historyjki - i to tez była jedna z wieczornych zabaw - wymyślanie własnych historyjek.

Ale np w ucinaniu palców w Kopciuszku nie widzę nic okropnego - to akurat pretekst żeby dziecku wytłumaczyć, ze nie warto oszukiwać, ale niektórzy tak robią itd. Ważny jest chyba nie tylko sam proces czytania, ale i co się potem z czytanym tekstem robi - czy się dziecko wciąga w dyskusję, czy tylko odkłada książkę na półkę i się o tym zapomina. A jak się rozmawia to i obcięte palce i krew mogą się przydać.

Moja córka np uwielbiała usypiać tak w wieku 3-4 lat przy Iliadzie - pewnie niewiele z tego rozumiała, ale sam rytm czytania jej się podobał i jej się dobrze przy tym usypiało a na pewno jest to tekst dość krwawy - jednak nie zdarzyło się, żeby coś ją wystraszyło. Zresztą Pan Tadeusz w usypianiu też się sprawdzał.

No dla mnie doszukiwanie się brutalności w Kopciuszku to już jest skrajność poza tym ta bajka ma wiele wersji - jak nie odpowiada brutalna wersja można wybrać łagodniejsza, z ilustracjami lub opowiedzieć samemu - albo poczekać rok czy dwa dłużej.

Z mojego punktu widzenia doszukiwanie się brutalności w "kopciuszku" jest jak kojarzenie Tinky-Winky z gejem nie można popadać w przesadę w druga stronę również  - Może zabronimy też oglądać Króla Lwa, bo się zwierzęta zagryzają, walczą na śmierć i życie, Shreka, bo Ciasteczkowi nogę urywają ?

Z tego wynika ze to dobra lektura i odnosi pożądany skutek, trudno uczyć współczucia na "lajtowych" historyjkach. Płacz wydaje mi się w tym wypadku dobrą reakcją - nie chodzi o zmuszanie dziecka do płaczu, ale o wyrobienie pewnej wrażliwości - a do tego odrobinkę musi zaboleć.

Nie wyobrażam sobie zeby zabrać dzieciom tę opowieść.

Co do anime, ja rocznik 87 wychowałam się nie tylko na gumisiach i smerfach, ale także na anime z poloni 1. Wtedy ludzie nie byli na tyle zorientowani, że w Japonii, nie wszystkie bajki to bajki dla dzieci. zatem oglądałam i Gigiego, który molestował dziewczęta, gdyż miał fetysz białych majteczek. Oglądałam Tygrysią maskę, gdzie krew się lała strumieniami, oglądałam bajki o czarownicach, które były złe i okrutne i oglądałam sławetnego yattamana, gdzie Dronia w każdym odcinku świeciła gołym cycem. I jakoś jestem normalna, w miarę.

Moi rodzice, a dokładnie tata tylko raz się zdenerwował  związku z owymi bajkami. była taka anime "Bia- jakastam czarownica" W danym odcinku była jakaś rodzina, która miała psa bernardyna (pamiętam jak dziiś,a miałam jakieś 7-8 lat). Tego psa nie akceptował ojciec, czy matka, a dziecko bardzo go kochało, w ich domu był pożar i ten pies uratował owe dziecko, ale niestety umarł. Wyłam chyba z godzinę po tym odcinku, jak nie dłużej. Tata wtedy się wkurzył i poleciał tekst typu "W bajkach dla dzieci nie powinno być takich historii bo za bardzo to przeżywają" I rzeczywiście ja zawsze przeżywałam tylko krzywdę zwierząt i tak mam po dziś dzień (obecnie rozszerzyło się to jeszcze na krzywdę osób bezbronnych, nie potrafiących powiedzieć, o swoich problemach).

Czy ta bajka "zryła mi psychikę"? Tak, ale w pozytywnym sensie, kocham zwierzęta i zawsze będę im pomagać, a gdybym wiedziała, ze nie pójde do więzienia zatłukłabym każdego, kto je krzywdzi (tutaj może się odzywa Zorro, ewentualnie Tygrysia maska, gdzie walczyło się ze złoczyńcami). Tak, krwawe bajki są pożyteczne i tez mogą wiele nauczyć.

Och, ja pamiętam jak mając 12 czy 13 lat uwielbiałam czytać Poego, albo A. Conan Doyla

Bo to raz spałam przy zapalonym świetle! No co prawda rozmawiamy o czytaniu dzieciom, a więc wieku lat kilku - myśle, ze pewne mroczne historie sa jak najbardziej dopuszczalne dla dzieci, którym się to podoba - pozwala opanowywać własne lęki. Na pewno nie każde dziecko polubi historie z dreszczykiem tak jak i nie kazdy dorosły uwielbia horrory - ale myślę, że tak, jak nie warto pozwalać na wszystko tak samo nie warto być nadgorliwym w chronieniu dziecka przed "okrutnym światem" ...

A ja chyba za stara jestem n te bajki, bo nie kojarzę ((

Yattaman - tę nazwę kojarzę! [yay!]

Przyznam szczerze, ze TEJ wersji Kopciuszka nigdy wczesniej nie czytalam ani nie slyszalam. Siostrzyczkom nogi nie wchodzily do trzewika i tyle, pozloscily sie ale niczego im nie obcinano. To jest oryginal tej basni czy jakas podrobka, tak jak z tym Krecikiem erotomanem, co to jego filmiki na You Tubie mozna poogladac. Pelne dosc niewybrednego slownictwa.

A swoja droga ogladalyscie moze wiadomosci na Polsacie czy tez w Faktach wczoraj, jak to rodzice w pewnej miejscowosci zazadali aby w szkole zabroniono przynoszenia workow, piornikow i innych przyborow z wizerunkiem Hello Kitty, Little Pony i tych wampirowatych laleczek (nie pamietam tytulu ale sa ostatnio modne). Powod - sa to symbole satanizmu:))) Komentarze redaktora rozbawily nas do lez:)) Little Pony jako ogier Szatana.
Czego to ludzie nie wymysla.

Przepraszam, masz racje, to nie rodzice tylko jakis szalony Dyrektor. Tak to jest jak sie w polowie wiadomosci wpadnie i nie wszystko dokladnie uslyszy:) tak czy owak, glupota goni glupote.

Tylko w tym programie wypowiadal sie tez jakis ksiadz, ktory doszukal sie powiazan Hello Kitty z satanizmem i obawiam sie, ze do niektorych rodzicow mogl z tym przeslaniem "trafic". Oby nie na wieksza skale:)

Niedawno kupowałam córce wykładzinę dywanową do pokoju - były przeróżne kolory i wzory, wśród nich taka słodka, różowiutka w te koteczki z Hello Kitty, jako jedyna PRZECENIONA... Ja naprawdę mam wielką nadzieję, że to nie przez to, że nikt nie chciał jej kupić ze względu na bełkot oszołoma...

ograniczanie się do grimm ile można jakbym jeszcze raz przeczytał te baśnie to sam bym zwariował Ciekawą alternatywą są baśnie celtyckie, chińskie, irlandzkie, baśnie morskie... ostatnio mój młody uwielbia bajki o strzygach i innych mamonach i według niego grimm są dla dziewczyn i dzieci

Ale faktycznie to chyba ważny element rozwoju... zwłaszcza, że takie baśnie można czytać w kilku językach ))

Jak mam dobrze zachowywać się skoro, gdy byłam mała, to oglądałam:
Tarzana, który chodził pół nago,
Kopciuszek wracał o 12.00 w nocy,
Pinokio kłamał,
Aladyn był złodziejem,
Batman jeździł 320 km/h,
Królewna Śnieżka mieszkała z 7 chłopakami,
a Pacman, w którego grałam biegał po ciemnej Sali i jadł kolorowe pigułki, od których dostawał energii. To nie moja wina, to wszystko przez te bajki

ja czytam baśnie mojemu 6-latkowi.
Mamy fajną książkę "Bajki dla chłopców"  Zna historie braci Grimm, Andersena.. wiersze Brzechwy, Tuwima.. zna również polskie baśnie i legendy... Jest bardzo wrażliwy,ale jest też roztropny i potrafi odróżnić fikcję od rzeczywistości.
Mój synek potrafi ładnie czytać i sam chętnie sięga po "encyklopedię zwierząt dla dzieci", czy wiersze,.. lub książki /gazety o tematyce motoryzacyjnej,.
Ale  baśnie są zarezerwowane dla mamy.. A to dlatego, że później sobie chwilkę gawędzimy o tym, co przed chwilą w wyobraźni przeżyliśmy. Myślę, że właśnie to mu dużo pomaga w "strawieniu" nawet okrutniejszej baśni,
Świat nie jest tylko biały i nie zawsze następuje happy end. Mój synek o tym wie, rozumie, że nie zawsze jest kolorowo.  Że czasem zdarzają się rzeczy przykre, bo tak wygląda i smakuje życie. I dlatego jest tak ciekawe, niejednostajne,a przez to bogate.
Myślę, że baśnie nie szkodzą mojemu dziecku, nie biorę ich przez pryzmat matki-wilczycy chcącej dziecko ochronić przed  złym światem poprzez izolację od tych brzydkich, niemiłych rzeczy. Baśnie raczej pomagają mojemu dziecku oswoić się z trudnymi tematami i z życiem.

Prawdą jest jednak to, że nie czytałam  baśni gdy był młodszy- czytałam ładne, edukacyjne książeczki i ładne, pouczające bajki. Bo bardzo brał wtedy do siebie wszystko.

Każda mama czyta wg swojego dziecka, jeśli interesujemy się rozwojem, znamy własne dziecko, wiemy, co mu pomoże,a co może zaszkodzić.