CZY WYJŚĆ ZA NIEGO ZA MĄŻ?

Próbowałam, ale bezskutecznie... Martwi mnie to, gdy myślę, że przecież jako małżeństwo musielibyśmy utrzymać wspólnie dom, nie wspominając już o dzieciach. Całymi dniami nic nie robi. Twierdzi, że ciągle szuka... Ale nawet jeśli ma jakąś ofertę to wszystko mu nie odpowiada - bo "on zna swoją wartość" jak twierdzi. Rozumiem go w pewien sposób, ale lata lecą, czas ucieka - mógłby zacząć od czegokolwiek.

1. Nie jest skąpy, bo wydaje nie swoje pieniądze Skoro piszesz, że wszystko dostał i ma poczucie "że mu się należy", to  - obym się myliła - ale jak poczuje ile wysiłku kosztuje zarobienie pieniędzy, jego lekkie podejście do tematu może sie skończyć.

2. Dla mnie trochę sprzeczne jest to, że traktuje cię dobrze i o ciebie dba, ale nie pozwala ci wychodzić ze znajomymi i w ogóle mieć koleżanki i kolegów. Jest bardzo zazdrosny? Zastanów się nad tym, bo to może się pogłebiać i za kilka lat możemy czytac Twoje posty w stylu "mąz zamyka mnie w domu i nie pozwala mi wychodzić".\

3. Agresja i wulgarne zachowanie w stosunku do matki - tego bym się bała najbardziej. Jeśli facet nie okazuje matce szacunku, to w przyszłosci może ciebie zacząć traktować tak samo...

I ostatnie, z tego co piszesz Twój facet jest mało dojrzały jak na 27 lat. Planujecie ślub, bez perspektywy na mieszkanie i jego stałej pracy. Zastanawialiście się, gdzie będziecie mieszkać i z czego się utrzymacie? Czy Twój facet ma nadzieuję, że będą was utrzymywac rodzice?

Tak naprawdę tylko Ty wiesz jaki to jest człowiek, ale moim zdaniem masz słuszne watpliwosci i ja tez 100 razy bym się zastanowiła, zanim wyszłabym za niego za mąż. Życzę mądrych decyzji

Przedstawiłam go takim, jakim go widzę. Starając się zrobić to jak najbardziej obiektywnie, bo przecież kiedy się kogoś kocha, nie zauważa się wszystkiego i zawsze człowiek stara się bagatelizować wady. Kocham go, jednak małżeństwo to poważna decyzja, dlatego uważam, że moje obawy są rzeczą naturalną. To chyba nic złego, że człowiek chce być szczęśliwy czy później zapewnić swoim dzieciom szczęśliwe dzieciństwo. Wolę mieć wątpliwości teraz i to dokładnie rozważyć niż kiedy będzie za późno i tu nie ma nic do rzeczy to, że nie jestem pewna swoich uczuć. Po prostu uważam, że jednak kwestie zdroworozsądkowe też są istotne przy podejmowaniu takiej decyzji. Dlatego proszę Was o obiektywne opinie.

On ma podejście, że "jakoś to będzie". Mieszkanie od rodziców czeka na niego, ale on woli mieszkać z nimi, aż nie znajdzie jak to określa "godnej pracy" dla niego. Nie podoba mi się takie podejście i wielokrotnie o tym rozmawialiśmy, ale on chyba nie widzi w tym problemu i mówi, że ma czas.

Albo jak mawia moja mama: Pracy dla dyrektorów nie produkują.

Jakieś tam doświadczenie ma, ale jego wymagania co do pracy w stosunku do obecnych realiów są delikatnie mówiąc - wygórowane. Cały czas próbuje jemu to uświadomić i tłumaczyć, że nie mówię tego dlatego, że w niego nie wierzę czy ze złośliwości, ale po to byśmy mogli ruszyć jakoś do przodu z naszym związkiem, a nie stać w miejscu i tracić czas na taką wegetację.

Oj to bardzo źle wróży. Absolutnie nie myśl o ślubie z tym człowiekiem do póki nie będzie gotowy dorosnąć. Poważnie.

Ja to wszystko zauważam, dlatego z każdym kolejnym miesiącem moje obawy i wątpliwości są coraz większe. I nawet zaręczyny ich nie zmieniły, bo nie idą za tym z jego strony żadne czyny... To przykre, bo kocham go, ale ja nie chcę takiej przyszłości. Boli mnie to, że nie respektuje w żaden sposób moich próśb i mojego zdania. Zwłaszcza, że powiedziałam jemu - jeśli przynajmniej rok przed ślubem razem nie pomieszkamy to do niego nie dojdzie.

Niestety ale jeśli jego podejście się nie zmieni to mimo mojego szczerego uczucia, nie pozostanie mi nic innego jak rozstanie... Przy jego olewczym stosunku do tematu może się to ciągnąć latami, a później okaże się, że i tak nie mam na co liczyć. A tak może jeszcze znajdę kogoś kto będzie bardziej odpowiedzialny i poważnie będzie traktował mnie oraz moje uczucia.

Szczerze? Moim zdaniem - odejść. I przy rozstaniu powiedzieć mu, dlaczego odchodzisz. Jeśli cię kocha, to stanie na głowie, żeby cos w swoim życiu zmienić. Jeśli po prostu się dostosuje, to znaczy, że dobrze, że zostawiłaś go teraz, a nie za 10 lat, bo on nie chce i nie planuje się zmienić.

Czasem na facetów działa terapia szokowa. Skoro próbowałaś wszystkiego innego i to nie skutkowało, może poskutkuje radykalny krok?

A ja myślę, że to normalne! Też jestem od miesiąca zaręczona ( dzisiaj nawet mała rocznica) i czasem się zastanawiam, czy aby na pewno chce sie zwiazać z tym człowiekiem na zawsze. Każdy ma wady i dobrze, że jesteś ich świadoma. Ale trzeba pamietać, że ta druga osoba jest całkowicie inna, ma prawo mieć swoje humory, zachowania,oczekiwania niezgodne z naszymi. A my kobiety chcemy, żeby wszystko było tak jak my to zaplanujemy. Jak dla mnie powinnaś dać mu do zrozumienia, że dopóki nie znajdzie stałej pracy nie zostaniesz jego żoną. Bo chyba to Ci najbardziej w nim przeszkadza?

Ja przerwałam medycynę dla naszego związku, zaczynam gorsze studia i obawiałam się, że zostanę po prostu kurą domową. Mój mężczyzna już ma stałą pracę, ale mieszka w domu rodziców  (stać go na wybudowanie nowego domu ) i ma nadzieję, że ja też kiedyś tam z nim zamieszkam. A ja się zastanawiam, kto będzie pełnił obowiązki gospodyni i pani domu? Ja nie chcę się tym dzielić z jego mamą...która będzie zwracać mi  uwagę, że źle gotuję obiad. Ona traktuje go jak dziecko, robi śniadanka, pakuje kanapeczki do pracy... Mi to zaczyna przeszkadzać.

Skąd tyle pogardy dla Polaków? Ty nie jesteś jedną z nas?

Zgadzam się, że myśli racjonalnie, dlatego tym bardziej decyzję o wyjściu za mąż - za tego konkretnie mężczyznę - powinna odłożyć do czasu, gdy wszelkie przesłanki, również te racjonalne, będą przemawiały za tym, że Izabella na pewno tego chce. Wyjść za mąż można bardzo szybko, trudniej się potem rozwodzić.

To ironia?:) Dla wyjasnienia- rzuciłam studia z własnego wyboru, wolę mieć rodzinę niż karierę.

Bo ja BYŁAM zołzą...

Izabello, facet mający 27 lat, siedzący na garnuszku rodziców i mówiący że "ma jeszcze czas"...średnio mi pasuje do wizji odpowiedzialnego męża i ojca. Wiesz, ja znam osobiście faceta, który mając pod 40stkę nadal mawiał, że "on za 1000zł pracować nie będzie". Jak mawiał, tak też robił. Wolał łapać się "robótek" za 100zł co jakiś czas, niż iść na etat za 1000. Żona oczywiście musiała w międzyczasie pracować, zarabiać na dom i dzieci, a zarabiała nieco ponad najniższą krajową.
Nie życzę Ci takiego życia, dlatego lepiej 10 razy pomyśl zanim zwiążesz swoją przyszłość z kimś kto tyle już czasu "szuka godnej pracy".
Co więcej... nie szanuje swojej matki. Bywa wulgarny i agresywny, do tego jest mocno zaborczy już teraz w stosunku do Ciebie.
Ciężko mi sobie wyobrazić, żeby taka osoba po ślubie nagle się zmieniła. Wręcz szczerze w to wątpię.

Jak widać do tej pory to chyba była świetna zabawa ten wasz związek ? Kilka lat razem i teraz po oświadczynach takie wątpliwości ? Ale dobrze że są.
Jak już pisali poprzednicy, chyba nie do końca jesteś za trwałym związkiem. On najwyraźniej też nie. Przy okazji tych wątpliwości pewnie i uczucie jakby przygasło ?
Jedną z możliwości jest wspólne pójście do terapeuty skoro rozmowy nie pomagają.

Przyjęła i zaczęła wszystko kalkulować.
I bardzo dobrze, że przed ślubem a nie po.
Czy to grzech przyjąć oświadczyny a potem z różnych powodów odejść?

Zrób co Ci serce podpowiada.Miałam takie same dylematy,liczyłam,że uczucie i chęć budowania wspólnego życia może przezwyciężyć wiele.Pomyliłam się.Mój luzak nie zmienił się na plus,tak więc w wieku 28 l.stałam się rozwódką.Z perspektywy czasu moje małżeństwo okazało się błędem.Uczucia są bardzo ważne,ale liczą się też przyziemne rzeczy bo jak mówi się "ładna miska jeść nie daje". Z czasem frustracja niezaspokojonych potrzeb egzystencjalnych zabija "kochanie się"-to nie romantyzm:) to niestety wyścig szczurów.

Witam Was ponownie,

dziękuję Wam serdecznie za wszystkie odpowiedzi. Tytułem wstępu, rozwiewając Wasze wątpliwości co do przyjęcia przeze mnie oświadczyn - powiedziałam "TAK", ponieważ kocham tego człowieka. Spędziliśmy razem wiele czasu, przeżyliśmy wspólnie mnóstwo pięknych momentów, ale też trudnych chwil. Słyszałam wiele pięknych słów i obietnic. Poza tym tak jak pisałam - jest to mężczyzna, który mimo swoich wad, był dla mnie dobry. Niestety jednak same słowa to dla mnie za mało. Ja nie oczekuję natychmiast ślubu, wspólnego mieszkania, bo jestem kobietą samowystarczalną i niezależną, więc niech nikt nie zinterpretuje tego jako mojego wywierania na nim presji czy przymuszania do czegokolwiek. Co więcej to właśnie on wychodził z inicjatywą owych "wspólnych planów". To on nalegał na ślub, dziecko, ale niestety nie wiązało się to z jego strony z żadnymi czynami, które miałyby nas przybliżyć do tego. Postawiłam więc sprawę na ostrzu noża - albo ogarnie się życiowo, albo odchodzę. Nie wyobrażam sobie życia z mężczyzną, który nie potrafi sam siebie utrzymać i żeruje na rodzicach. Dlaczego nie odeszłam wcześniej? Bo ciągle słyszałam, że teraz to już na pewno wszystko się zmieni... I tak przeciągało się to z miesiąca na miesiąc, z roku na rok. Nie widzę możliwości założenia rodziny z kimś kto nie przejawia żadnej inicjatywy w swoim działaniu, poza ciągłymi obietnicami bez pokrycia. Przeprowadziliśmy szczerą rozmowę. Powiedziałam jemu o swoich wątpliwościach i rozterkach - w zamian usłyszałam, że wyjeżdża z kolegami za granicę na tydzień na "męski wypad" (ciekawe swoją drogą skąd ma na to pieniądze, skoro na zrobienie czegokolwiek w mieszkaniu ich nie ma) i że nie jestem pierd***ną królową, która cały czas będzie miała do niego pretensje, a jak chcę z nim mieszkać to, żebym sama sobie urządziła to mieszkanie (które on w jego mniemaniu zapewnił, więc nie powinnam już niczego z jego strony oczekiwać - przypominam, że mieszkanie dostał od rodziców) a jeśli mi nie odpowiada tak jak jest - mogę odejść. Powiedziałam więc, że jeśli tak do tego podchodzi to dla mnie sprawa jest jasna i w takim razie dziękuję za wspólnie spędzony czas i życzę jemu powodzenia na dalszej drodze życia. Skomentował to: "Ok, żegnam". Jest mi przykro i nie mogę uwierzyć, że człowiek, który mówił mi, że chce ze mną spędzić resztę swojego życia, postąpił w taki sposób. Z drugiej strony jednak cieszę się, że stało się tak teraz, a nie po ślubie czy kiedy mielibyśmy dzieci...

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie i jeszcze raz dziękuję.

Moim zdaniem: jak masz wątpliwości to nie wychodź.