Hej. 2 lata byłam w związku z chłopakiem, którego kochałam nad życie. Nie potrafiłam żyć bez niego, a on tyle razy mnie zranił.. Był bardzo nerwowy, a jak już wypił to agresywny. Nadużywał alkoholu wtedy mnie poniżał, wyzywał, nie szanował wcale... Któregoś dnia uderzył mnie w twarz bez powodu bo coś sobie ubzdurał. Zupełnie nie panował nad sobą i był innym człowiekiem jak wypił. Nie da się zliczyć ile razy przez niego płakałam. A ja za każdym razem po jakimś czasie wybaczałam, bo przysięgał, że się zmieni, że zrobi dla mnie wszystko. Było dobrze miesiąc, upił się i uderzył mnie po raz kolejny. Zrozumiałam, że on się nigdy nie zmieni i nie będę z nim miała żadnej przyszłości, a z czasem może być jeszcze gorzej. On musiał się wyprowadzić do innego miasta. Zostawiłam go. Było ciężko, tęskniłam ale wierzyłam, że dam sobie radę. Minęły 2 lata odkąd nie jesteśmy razem i się nie widzieliśmy. Po pół roku wydawało mi się, że już nic do niego nie czuje, w końcu tyle razy mnie skrzywdził. W ciągu tych 2 lat spotykałam się z kilkoma facetami. Dbali o mnie, szanowali, starali się. A ja nie potrafiłam nic do żadnego z nich poczuć. Na początku wydawało mi się ze to jest ten, że będę wreszcie szczęśliwa ale po miesiącu czy dwóch wszystko wygasało, kiedy ich nie było, nawet nie tęskniłam, a przecież powinnam, gdybym do któregoś z nich coś czuła...Znów miałam w głowie tamtego.. Zaczęłam tęsknić, płakać po nocach. Przy nikim nie było mi tak dobrze jak przy tamtym. Po prawie roku bycia samą weszłam w związek z nowym facetem. Jest bardzo wartościowym człowiekiem, bardzo mnie szanuje i wiem, że kocha. A ja? Jestem z nim 3 miesiące i znowu wszystko z mojej strony zaczyna wygasać.. Ostatnio tamten się odezwał po takim czasie... Napisał sms z wyzwiskami, nic nie odpisałam. Po kilku dniach napisał ze nadal mnie kocha i nie daję rady beze mnie. Niestety numeru telefonu nie mogę zmienić. Nie wiem co mam robić, nie chcę tamtego znać a jednak często o nim myślę, przypominają mi się te dobre chwile.. Bardzo chciałabym z całego serca pokochać mojego obecnego faceta ale wydaje mi się, że znów mi się to nie uda i że go zranię, a on na to nie zasługuje...Boję się, że już nigdy nie pokocham nikogo tak jak tamtego. Dlaczego to jest takie trudne i nie mogę o nim zapomnieć, przecież on tyle razy mnie zranił...:(
Podobne tematy
- vinnga
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Musisz tak szukać na siłę?
Przez 2 lata próbowałaś rozwinąć relacje z kilkoma facetami, z jednym jesteś od 3 miesięcy.
Brakuje w tym wszystkim chwili samotności, czasu zadumy nad sobą, swoimi błędami (tak, popełniłaś ich z pewnością dużo, chociażby to, że tak długo trwałaś w związku z agresywnym pijakiem), sprecyzowania oczekiwań.
Naucz się najpierw być sama. Od 4 lat sensem Twojego życia jest tamten chłopak. Najpierw toksyczny związek, potem nadal był w Twoich myślach. Poszukaj nowego sensu życia. W sobie, nie w kolejnych mężczyznach.
Byłam sama przez rok. Nie lubię samotności.. i nie chcę nikogo na siłę. Na początku wydaje mi się, że to TEN, a po czasie wszystko wygasa.
- vinnga
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Bo to pewnie nie "TEN" 
Cierpliwości, kobieto.
Jeśli nie zrobiłaś tego wcześniej - przeanalizuj sobie bardzo dokładnie swój poprzedni związek. Rozłóż go na czynniki pierwsze, zastanów się dlaczego Cię ciągnie akurat do takiego patologicznego chłopaka. Podpowiem jedną teorię - jesteś uzależniona od huśtawek emocji. Tamten Ci huśtawki zapewniał, ci późniejsi, normalni i szanujący nie byli w stanie zapewnić Ci tak ekstremalnych wrażeń. I prawdopodobnie nigdy żaden Ci nie zapewni, chyba, że jakiś następny popapraniec. Rzecz w tym, żebyś Ty przestała utożsamiać tamte emocje z miłością. Musisz przekonać samą siebie, że miłość wygląda inaczej.
- Szarlotkanagorąco
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Hej
A nie wychowałaś się przypadkiem w rodzinie, w której były kłótnie,agresja i awantury?
Jak ktoś przybywa w dzieciństwie przebywa w środowisku gdzie dominują skrajne emocje to potem szuka tych emocji w życiu. Takiego emocjonalnego rollercostera. To strasznie z resztą uzależnia, takie lawirowanie między totalnym dołem a euforią. To działa niemalże jak kokaina. Potem normalne, stabilne relacje wydają się po prostu nudne. Brak silnych emocji to jak brak żadnych.
Najlepiej poszukać tych silnych doznań poza związkiem. W sporcie czy pracy, hobby.
Z wiekiem(tak koło trzydziestki), zaczyna się zmniejszać ta potrzeba emocjonalnej stymulacji.
Pochodzę z porządnej rodziny, więc nic z tych rzeczy. Dziękuję wam, że staracie się mi pomóc. I każdą radę biorę do serca.
Nie mam pojęcia dlaczego tak mnie do niego ciągnie.. Może też dlatego, że przy nim mogłam być wyluzowana a przy kimś innym tak nie potrafię. Nie potrafię tak tego wytłumaczyć..
Sama sobie się dziwie, że minęły 2 lata a ja kochałam kogoś kto tak mnie zranił i nie potrafię o nim zapomnieć. I nie umiem docenić dobrego faceta..
9 2013-09-05 09:54:34 Ostatnio edytowany przez Szarlotkanagorąco (2013-09-05 09:55:48)
- Szarlotkanagorąco
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
No to pewnie chodzi o chemię i namiętność, która was łączyła. Dopóki nie spotkasz innego faceta, z którym połączy Cię gorąca namiętność to będziesz o myśleć o byłym. Mi to zajęło ponad 4 lata. Może u Ciebie trafi się ktoś wcześniej, a może później. Ale to nie chodzi o to, iż twój były miał coś wyjątkowego(ja przez wiele lat tak myślałam o moim ex), tylko o tą iskrę, która była między wami. Masz szanse przeżyć to z kimś innym. Ale iluś statystycznie facetów po drodze będziesz musiała odrzucić. Może też się zdarzyć że za 4-5 lat zmienią Ci się priorytety, będziesz chciała mieć dziecko itp. a wspomnienie dawnej namiętności wyblaknie i wtedy przestaniesz jej szukać. Ale to wymaga dużo czasu. Choć zapewniam Cię , że te wspomnienia bledną po 5 czy 6 latach.