Co dalej ?

A możesz powiedzieć, dlaczego "okazujesz więcej nerwów" i dlaczego "się wydzierasz"? Czy bywa to spowodowane?

Od jak dawna ze sobą mieszkacie?
Rzeczywiście, on się zmienił. No bo teraz doszło dziecko, praca... A czy Ty się zmieniłaś? Może po prostu jesteście zbyt zestresowani codziennym życiem, może brakuje Wam wspólnych rozmów, spędzania czasu. Może spróbuj o tym porozmawiać, że kiedyś przecież było tak dobrze, a ze teraz oddalacie się od siebie. Powinniście gdzieś razem pojechać, wyciszyć się, pogadać... Na spokojnie, bez wyrzutów.

Mieszkamy ze sobą 3 lata, z czego rok wspólnie z moimi rodzicami co też nie jest najlepszym wyjściem ale niestety najtańszym.

Tak, brakuje mi wspólnie spędzonego czasu, teraz nasz synek chodzi wczas spać i moglibyśmy wyjść na spacer lub obejrzeć razem film i chce tego ale on ma ciągle inne zajęcia. To gada z moim ojcem, to z bratem lub z sąsiadem i schodzi mu dość długo. A gdy probuje go zawołać to potem robi mi wyrzuty, że traktuję go jak mojego niewolnika i tak jak pisałam wcześniej on nie ma zamiaru mnie słuchać.

Mówię tu o weekendach bo w tygodniu pracuje na popołudniową zmianę więc z wieczorów wspólnych nici.

I tu nie chodzi o sam spędzony wspólnie czas ale również o jego odzywki w stosunku do mnie. Wcześniej był czuły, miły, romantyczny a przede wszystkim nigdy nie powiedział o mnie złego słowa a teraz? Zupełnie co innego. Ciągle mówi, że to ja się zmieniłam bo jak on pytał siostry to ona mu powiedziała, że się nie zmienił i on tego się twardo trzyma, że inni nie widzą u niego zmiany.

Nie twierdzę, że u mnie nie zaszła żadna zmiana bo oczywiście zostałam matką a to samo w sobie zmienia wiele. Jestem bardziej nerwowa ale mimo wszystko ja nie wymagam wiele, jeden wieczór w tygodniu żeby był nasz albo żeby nie mówił do mnie brzydko. Chcę szacunku.

Mam do niego pretensje o to, że on zachowuje się jakby u niego dziecko nie zmieniło  w życiu nic, a to ja się ciągle nim zajmuję. Gdy jest jakiś grill czy coś on siedzi ze wszystkimi a ja mam obowiązku związane z dzieckiem (wykąpać go, nakarmić itp). Nawet nie przyjdzie mi pomóc.

Margolinka ciąża to nie usprawiedliwienie ale bardziej chodziło mi o burzę hormonów i to, że moją ciąże bardzo ciężko znosiłam dlatego też nie każdego dnia byłam radosna co się na nim odbijało i czasem też się na nim wyżyłam i tak przepraszałam go.

Pisałam, że nie żądałam od niego niczego a mówiłam jedynie co chce i co potrzebuje jawnie i otwarcie. Nie musiał się niczego domyśleć a problem leży w tym, że on niewiele sobie z tym robił. Rozmawialiśmy spokojnie i obiecywał poprawe i mówił mi też co jemu nie pasuje. Pod tym względem zawsze mówiliśmy sobie wszystko otwarcie.

A chodzę naburmuszona po tym jak np mnie obrazi itp i po takich słowach z jego ust jakoś ciężko mi się przełamać i być miłą.
On mi mówi "Odwal się ode mnie wreszcie" lub "Jesteś idiotką/kretynką" a ja mam mu odpowiedzieć "Ależ jesteś kochany" ? Nie chodzę wtedy i nie rzucam niczym o ściany a jedynie pozbawia mnie to humoru.

Pisałam również, że staram si utrzymać dobrą komunikację między nami ale czasem czuję jakbym tłukła grochem o ściane. On przytakuje, przeprasza itp ale nie widać poprawy.

A i próbowałam z kompromisem, żeby piątkowe wieczory były nasze, a sobotę może sobie posiedzieć z kim zechce. Tak też miało być ale ZAWSZE coś innego znajdzie się do roboty.

Ja wiem, że mnie kocha. Co do tego nie mam wątpliwości ale boję się, że poprzez obecność moich rodziców nie możemy się dotrzeć jako rodzina.
On ma z moim ojcem bardzo dobry kontakt co jest ok ale on woli z nim gadać o pierdołach niż spędzić czas ze mną a jak mu o tym mówie to on "Chyba chcesz zebym miał z Twoim ojcem dobry kontakt" albo "co mam zrobić jak on mnie woła?"

Czasem czuje jakbym miała dwoje dzieci a nie jedno.

właśnie właśnie
postanowiłąś być dla niego mamusią
ustalać zasady, komunikowac oczekiwania i na dodatek "oczekujesz poprawy"..
niedobry synek, co nie??
pozbawiasz go długich spodni.. a potem się dziwisz, że chodzi sfrustrowany

on cię nie szanuje -nazywa kretynką
ty nie szanujesz go - wychowujesz jak gówniarza

za chwilę obydwoje będziecie nadęci, naburmuszeni i łączyć was będzie tylko dziecko

dwie dzielne istoty, które poświęcają się w nieudanym związku opartym o przemoc (krzyk to tez przemoc), ale uważające się za święte - bo robicie to dla dziecka

równia pochyła...

trochę refleksji nad tym, dokąd zmierzacie...

A i z krzyku lub kłótni nie rób awantury nie wiadomo jakiej. To zwykła sprzeczka nie bijatyka lub znęcanie psychiczne, więc ja tu przemocy nie widzę i nie czuję się ani jej ofiarą ani sprawcą.

Nie rozkazuje mu ani nie żądam by chodził jak w zegarku. Jedyne czego od niego oczekuje to (napisze po raz kolejny) szacunku i troche czasu dla nas dwoje.

Nie zabraniam mu towarzystwa ale chcę jedynie by znalazł też chwilę dla mnie.
Jestem przeciwnikiem kontrolowania i nigdy tego nie robiłam. A swoje racje i potrzeby próbuje zawsze mu mówić na spokojnie więc nie jesteśmy patologiczną rodziną ;p