ktorego wybrac...

jesli kazdy ci powie ze nie warto byc z tym drugim uwierzysz w to i zerwiesz kontakt z nim??

Wiecie co Wam powiem, może jestem młody ale kobieto KUR** zastanów się co ty robisz?! Ja Was nie rozumiem, facet zapier**** całe życie, pracuje dla Ciebie i Twoich dzieci kocha Cię a ty poznajesz jakiegoś przypadkowego faceta i myślisz żeby zostawić męża... Idź kobieto na terapie bo źle z Tobą... Ja Was w życiu nie zrozumiem. Jestem po ciężkim rozstaniu i nie wiem jak mam Ci to powiedzieć ale gardzę takimi kobietami jak ty.

Przepraszam za tak mocne słowa nie chciałem nikogo urazić, chciałem dać tlyko do myślenia...

A Ty rozumiesz i widzisz sens?

Dlaczego mnie to nie dziwi ?
A ja z innej beczki - nie osądzając nikogo.
Walnij męża w rogi, a najlepiej zmień go na tego drugiego. Męża poboli, bo poboli, ale kiedyś sobie życie ułoży. Najzwyczajniej w świecie nie potrafisz docenić tego co masz, powiem więcej - jeżeli masz dylemat którego wybrać, to na tego pierwszego nie zasługujesz.

Szkoda chłopiny..

Może jakaś wizyta u psychologa pomoże ?

Nic dodać nic ująć!!!
Nie umiesz docenić fajnego faceta to daj mu spokój , niech znajdzie kogoś kto będzie potrafił go pokochać tak jak na to zasługuje.

Wtrącę się. Nie oceniam Cię. Powiedzmy, że miałam podobną sytuację. Tylko u mnie spowodowane było to kryzysem w związku. Założyłam wątek na tym forum dwa lata temu i akurat dziś podzieliłam się z forumowiczami jakie jest szczęśliwe zakończenie.
Zapraszam do lektury pt "czy ja kocham dwie osoby":)
Opisałam bardzo dokładnie jaką podjęłam decyzję i co czuję po dwóch latach. Może Ci się przydać.

Masz po części rację. Ale życie przynosi wiele niespodzianek. Sama napisałaś, że nie wiesz jak to działa, że to jest wyobrażenie. A powiem tak: miłość jest niczym więcej jak wyobrażenie o niej samej. Ja znalazłam swoje wytłumaczenie miłości.

Ale wracając:
Justysia1655/ nikt za Ciebie decyzji nie podejmie. Nie słuchaj wszystkich. Posłuchaj siebie.
W moim życiu skończyło się tak, że jestem w związku o który walczyłam. Nie poddałam się pokusie. Nie zdradziłam. Zerwałam wszelkie kontakty z "kusicielem" i co. Minęły dwa lata a ja nie czuję się szczęśliwa.
Wiem tylko jedno postąpiłam słusznie. Gdybym postąpiła inaczej zraniłabym kogoś kto na to nie zasługuje. Prawdopodobnie nic by z tego romansu nie było i bym się znienawidziła.
Nie ma dobrego wyjścia.
"Wybierzesz" męża - obyście byli szczęśliwi. Ale znając życie będzie siedziało w główce co by było gdyby.... Tu zaskoczę wiele kobiet - nie, nie przechodzi to uczucie! Z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc uczucie do tego drugiego wydaje się być silniejsze. Miłość bardziej idealna bo nierzeczywista.
"Wybierzesz" tego drugiego - obyście byli szczęśliwi. Ale znając życie po jakimś czasie, jak motylki w brzuchu przestaną napastować, możesz zacząć żałować. Gdy wkrada się życie codzienne każdy "książę" z bajki staje się po prostu człowiekiem. Pewnie zaczniesz żałować, że zdradziłaś męża, zniszczyłaś wasz związek itp.

Powiem tylko tyle, nawet nie wiesz ile kobiet/mężczyzn nie poddaje się zdradzie i też żałuję. Mimo walki o związek nie czują się, że są w odpowiednim miejscu, przy odpowiedniej osobie. Właśnie od momentu poznania tej drugiej osoby.

Dla wyjaśnienia. Mój wpis nikogo nie miał zamiaru urazić.
Każda sytuacja jest inna, tak jak każdy związek i osoba. Są pewne schematy ale czy w życiu należy kierować się schematami? Każdy musi sam podjąć decyzję. A decyzja podjęta na podstawie "głosu ludu" nie koniecznie będzie tą słuszną. W słuchaj się w siebie i wszystko będzie jasne.

Chciałam tylko przedstawić mój punkt widzenia. Nie ma szczęśliwego zakończenia - ono występuje w filmach romantycznych

taka wizja miłości - no ok. ale skoro Cię to trapi to widać że nie do końca znalazłaś to wyobrażenie, bo nie powinno ono Cię dręczyć i nasuwać wątpliwości. Skąd wiesz, że za parę lat znowu nie pojawi się ktoś? taka niespodzianka?
jak coś się obiecało to się obiecało i już!