Przed rozwodem

Chyb,że tato ma gruby portfel i wie komu dać żeby sąd orzekł inaczej, lub znajdzie świadków na to jaka autorka jest zła mama ,a sądy bywają różne wiem z doświadczenia,jak chciałam ex praw pozbawić...
po za tym to nie takie proste jak on będzie chciał walczyć o dzieci wystarczy,że wykaże,że zapewni dzieciom większy dobrobyt ....
To nie jest proste ale da radę wygrać z nim, tylko szykuj się na długa wojnę kosztowną i wykańczającą psychikę.

Właśnie nie mieści się nigdzie,ale skoro autorka pisze,że ów mąż będzie walczył i ma więcej funduszy, to posunie się do wszystkiego znam Ci ja takie historie i nasze sądownictwo od podszewki...spójrzmy prawdzie w oczy....

Masz rację , bo nie wiemy jakie są przyczyny tej nienawiści obopólnej ,ja podałam tylko przykłady ,ale dzieci są najważniejsze i będą to przeżywać intensywnie .Pewnie,że ten kto ma więcej kasy nie jest lepszym rodzicem,ale czy nasze sądy tak na prawdę kierują się dobrem dzieci ..

Dzięki za kilka komentarzy, które pojawiły się wczoraj pod moim postem.
Powodem nienawiści, o której pisałam jest wielka niezgodność charakterów i dziwne postępowanie męża, który od dwóch lat zachowuje się  jak człowiek chory psychicznie. Nie wiem czy to jakaś mania prześladowcza czy schizofrenia, w każdym razie życie z nim jest nieznośne. Gdyby nie dzieci już dawno temu odeszłabym od niego. A byłabym najszczęśliwszą kobietą na ziemi, gdyby on odpuścił dzieci i po prostu poszedł sobie swoja drogą. Tymczasem on zagrywa dziećmi, próbuje je ode mnie odseparować, chciał z nimi jechać sam na wakacje, teraz wychodzi z nimi z domu beze mnie. Ja nie mam prawa nigdzie z nim jechać, bo mówi mi wprost, że mnie nie chce widzieć. Stara się zrobić ze mnie wyrodną matkę, która nie potrafi zadbać o dzieci. Wczoraj wypomniał mi, że nie poszłam z dzieckiem do lekarza.
Boję się złożyć pozew, bo wiem, że będzie to bardzo ciężka walka, nie będzie chciał odpuścić. Wiem też, że muszę znaleźć drugą pracę, choćby po to, żeby mieć więcej swoich pieniędzy. Nie rozmawiamy ze sobą, chyba że kłócimy się. Staram się żyć obok niego, nie z nim, ale to naprawdę bardzo trudne. Gdy on jest w domu czuję się nieswojo. Póki co, dzieci bardzo lgną do niego. Boję się, że w końcu je stracę, a on dostanie wszystko co chce i wykończy mnie psychicznie.

Oskarża mnie o to, że jestem zakłamana i fałszywa. Nigdy nie mówię prawdy, tylko kłamię. Twierdzi, że utrzymuję kontakty z jego  wrogami. Jestem przyczyną jego problemów.

Suma specjalistyczną pomoc prawną i nie tylko, bezpłatnie uzyskasz w miejskich ośrodkach pomocy społecznej lub w powiatowych centrach pomocy rodzinie. Poza tym do pozwu o rozwód składasz również wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania sądowego i wnioskujesz o przydział adwokata z urzędu.
Wiem, że 600 zł - bo tyle wynosi opłata rozwodowa - nie leży na ulicy i przy mizernych dochodach własnych, tudzież ich zupełnym braku -ciężko jest wysupłać taką kwotę z portfela. Nie mniej jednak w miejsce kasy leżą możliwości, z których masz prawo i nawet bym powiedział, że obowiązek w tej sytuacji skorzystać.

suma, to jakaś dziecinna zabawa a nie małżeństwo, rodzina.
Ty - chcesz sam jechać na urlop, on nie pozwala,
w efekcie Ty zabraniasz mu zabierać dzieci na spacer,
Ty chowasz dokumenty dzieci, on na następstwie zabiera Ci klucze od samochodu,
zabawa kto komu bardziej dopiecze.
Niestety, Ty w tej grze również aktywnie uczestniczysz.

W takiej atmosferze, gdzie jedno drugiemu stara się maksymalnie utrudnić zycie, nie ma miejsca na inne stwierdzenie niż : Nienawiść.
Sami, wspólnie ją podsycacie.
Teraz dzieci staj sie kartą przetargową, przedmiotem wyrządzenia krzywdy drugiej stronie.
Opamiętajcie się.
W tej grze nie będzie wygranych.
Wszyscy stracą.
Ty, mąż oraz dzieci.
Winni jesteście oboje z mężem.
Pytanie kto pierwszy ustąpi ?
Mnie uczono ze zawsze mądrzejszy...

EDIT.
Jeszcze jedno.
Oczekujesz od niego, że odejdzie od Ciebie i zostawi Ci dzieci.
Wiesz, to są Wasze dzieci.
Nie Twoje, ani jego.
Kwestia rozwodu, to sprawa pomiędzy Tobą a mężem.
Kwesta kto będzie wychowywał dzieci to kwestia dobra dzieci.
Czy rozważałaś mozliwośc opieki naprzemiennej ?
To chyba najlepszy sposób na wychowywanie dzieci po rozwodzie.
Nie burzy więzi emocjonalnych dzieci z żadnym z rodziców.
Dlaczego tak bardzo dążysz do zachowanie dzieci przy sobie, dlaczego sądzisz ze masz do tego większe prawo niż mąż ?

Droga sumo tak czy inaczej przebrnęłam przez 19 lat małżenstwa dla tzw dobra dzieci czy świętego spokoju,
Nie umiałam się pogodzić z ich odebraniem a pewnie tak by było gdyż w tym czasie również poświęcałam się obowiązkom żony i matki,
Tak czy inaczej 20 lat prób przeróżnych, potulności, buntu, wreszcie niebytu dłużej nie mogę.
Mąż tak to sprytnie wydedukował abym nie miała możliwości manewru, osunął mnie od znajomych, pracy a nawet rodziny, nie wolno mi było mówić o uczuciach bo brudy trzeba prać w domu i tak zapędziłam się w kozi róg... nie mam nic staram się doczekać 18-stki dzieci ale to trudne bo one też widzą tę obłudę. To nie że nie kocham męża ( może już nie) ale kochałam bardzo i tłumaczyłam sobie że jak zrobię tak że on będzie zadowolony to i ja w koncu będę szczęśliwa nie stało się.

Pierwszy raz chcialam odejść tak jak Ty gdy dzieci poszły do przedszkola ale mój mąż przy pomocy teściów skutecznie zablokował to na kilka dobrych lat... więc zciskałam zęby i zmieniałam siebie, praca przyklejony uśmiech i dzień za dniem ... co tu będę się rozpisywać...

Chodzi o to żeby walczyć póki są siły i nie dać się zastraszyć, u mnie też względy materialne a właściwie przepaść finansowa powstrzymały mnie przed tym krokiem.... bo co ja mogłam dać dzieciom? czas zamiast chleba?

Szukaj wsparcia wszędzie choć pewnie mąż będzie Ci to ograniczał ...to na tyle

taka rada mocnej w gębie:)

A może Wy obydwoje powinniście się wybrać na terapię. Dzieci to nie posążki z mosiądzu, które ktoś ma prawo mieć. Tak może argumentować również Twój mąż, też ma prawo bo te dzieci zrobił, pracował żebyś miała co dać im jeść, a powód dla którego miałabyś ich dwa tygodnie nie widzieć też jest one mają matkę i ojca i jego obecności też potrzebują.
Stawiasz tu siebie w roli cierpiętnicy a sama też nieźle dokazujesz, jakoś nie widać chęci próby wyjścia z kryzysu tylko kto komu lepiej dowali. Tylko że tam po środku między Wami są jeszcze DZIECI.

Dziewczyny ona jeszcze walczy nie odbierajcie jej siły choć przyznam że nie zabraniałabym tacie kontaktów z dziećmi, wprost przeciwnie spodziewałabym że z czasem sam z nich zrezygnuje, choć może być tak że przez dzieci będzie dogryzał byłej żonie przekupując je słodyczami czy zabawkami tak jak u mnie robili to teściowie,

najgorzej jak dzieci mają dzieci....wtedy traktują swoje dzieci jak zabawki, pluszowe misie które che im ktoś zabrać.
Zwykłe przedmioty, swoją własność.
Już teraz należy współczuć partnerom/kom tych dzieci.

daruj sobie tych impertynencji,
nie robią na mnie wrażenia.
Standardowo - jak już nie masz nic sensownego do powiedzenia to próbujesz obrazić rozmówcę.

"Ja więcej dla dzieci poświęciłam i dlatego mam do nich większe prawo. "

Też mnie (jak Drzazgę) to uderzyło. Co to za licytacja??