Zdradzony, zgwałcony...

Źle podchodzisz do związku uzależniając własne życie od drugiej osoby.
Kobiety poszukując partnera szukają zwykle bezpieczeństwa, oparcia.. więc : powinieneś najpierw zatroszczyć się o samego siebie, nabierz dystansu, może idź nawet do psychologa, zajmij się czymś, jakąś pasją. Przejścia ostatnich miesięcy mocno rozchwiały Twoją osobowość - wykorzystaj ten moment, gdy jesteś sam, na przemyślenie jak chciałbyś aby wyglądało Twoje życie i odbudowanie poczucia własnej wartości. Zrób coś dla siebie - a z czasem sam zauważysz że będzie coraz lepiej. Ktoś kiedyś ładnie powiedział : jesteśmy architektami własnego życia... daj sobie szansę.

masz już rozwód z żona? A dlaczego nie możecie zamieszkać razem z obecną partnerką?
I przestan szukać pocieszenia w alkoholu i straszyć ją że coś sobie zrobisz, to nie pomaga, tym bardziej jak jej mąż pił i pewnie przez to też ją bił.

Witaj Greg,

chyba Twoim problemem jest sklonnosc do uzaleznien. Od ludzi, od alkoholu.. Nie mozesz grozic komus, ze zabijesz sie, jezeli odejdzie od Ciebie. To jest szantaz.
Jestes doroslym czlowiekiem, musisz sam stanac na nogi, zerwac z nalogiem, zaakceptowac wole partnerki, ze chce dystansu.
Postaraj sie ja zrozumiec, ma za soba malzenstwo pelne przemocy, bardzo zle doswiadczenia z mezem, ktory byl alkoholikiem.
Potrzebuje spokoju i bezpieczenstwa, a nie nowych problemow.

Ma sie wrazenie, ze nie chcesz wydoroslec i tak naprawde szukasz kobiety, ktora Cie zaadoptuje, bedzie Ci matkowac i zlikwiduje Twoje wszystkie problemy.

Radzilabym Ci psychoterapie, piszesz, ze masz skrajne stany emocjonalne, ze juz probowales sie zabic.
Nowa partnerka nie moze byc Twoja terapeutka - obarczasz ja odpowiedzialnoscia za Twoje zycie i stan psychiczny!
Nie dziwie sie, ze boi sie nastepnego problematycznego zwiazku.

Po przeczytaniu tego postu sama bym Ci przyłożyła - tak na otrzeźwienie. Dopóki się nie wyleczysz, nie stworzysz żadnego związku i zawsze będziesz sam. Podejrzewam, że jesteś uzależniony od alkoholu, wskazuje na to skrajność w opisywaniu zdarzeń (czarno - białe) i uczuć - albo euforia i idealizowanie  albo rozpacz prowadząca do samobójstwa. Nie zdziwię się, jeśli zaprzeczysz, bo to pewnie ten właśnie etap. Zamiast się leczyć na depresję i obwiniać niedobre kobiety, zgłoś się na leczenie.

Przyzwyczaiłem się do tego , żeby obrywać. Żona wiecznie była niezadowolona i potrafiła przywalić. Eskalacja tej agresji narastała latami, przez 19 lat. Od trzech lat piję. To ją tylko jeszcze bardziej wkurzało, mnie z początku pozwalało przeżyć i przetrzymać krzyk wyzwiska obelgi i groźby.
Wykończyła mnie, a picie dobiło na amen. Przestałem, byłem na terapii, przez 3 miesiące, ją to denerwowało, że nie zarabiam tylko myślę o sobie i wymyślam sobie chorobę. Doszedłem do wniosku, że tak nie da się żyć, że nie dam rady funkcjonować w wiecznych awanturach. Kiedy kolejny raz powiedziała żebym się wynosił - wyniosłem się.
Nie wiem czy to jest tak, że baby są złe, dla mnie każdy ma wartość, kwestia tylko tego jak podchodzi do innych ludzi i do własnego życia.
Nie obwiniam niedobrych kobiet - obie uważam za dobre, tylko o ile żonie oddałem lata swojego życia słysząc tylko że zawsze jest źle, to tej drugiej oddałem całe serce i nie wiem co spieprzyłem...

Wyniosłem się od żony w poczuciu winy, zabrałem ze sobą długi, zostawiłem dom i auto - desperacja, pełna.
Po pewnym czasie  otworzyłem się na tą drugą. dała do zrozumienia, że jej też zależy...
Trochę się nad sobą użalam, mam nie pozamykane sprawy. Nie szukam terapeutki ani opiekunki- brakuje mi bliskiej osoby, z którą mogę po prostu być, bez chaosu, wrzasku.
Faktem jednak jest że jestem rozdygotany, zawiodłem się raz i szukałem powodu, żeby to potwierdzić.
Nie straszyłem jej, przynajmniej tak mi się wydaje, po prostu, kiedy stwierdziła, że musi pobyc sama, ja wziąłem w pracy urlop, urżnąłem się i zażyłem prochy, nic nie mówiąc....
Teraz Ona nie chce ze mną nawet rozmawiać, ponieważ znowu zacząłem pić, poszedłem na kolejną terapię od 3 dni, tylko że jakoś nie widzę sensu....

Życie to nie jest zapis zero-jedynkowy, że albo jest miłość, albo jest pustka. Życie składa się z wielu drobnostek i kilku ważnych spraw, a miłość jest jedną z nich. Ale nie jedyną.
Wypisz sobie własne ważne sprawy. I każdego dnia poświęcaj im uwagę i czas.
Co to może być: dzieci, praca, zdrowie, terapia, duchowość, zdobywanie wiedzy...
Terapia to nie tylko abstynencja, to wypracowanie nowych sposobów postępowania i uporządkowanie przeszłości. Weź się za to z sercem, a efekty Cię zaskoczą.

o wlasnie! dobrze Ci kobietki pizza- przestan sie uzalac nad soba ( to jest bardzo nieatrakcyjne!!!!), ta twoja babka ma juz 2 dzieci, 3ciego, doroslego nie potrzebuje. chce dystansu to jej go daj a nie grozisz komus ze ze soba skonczysz, moj byly tez tal mowil a potem po miesiacu sobie nowa znalazl haha ( a przyznam ze byly momenty ze tez sie o niego balam). I przestan pic. choc tak naprawde to widze ze w kazdym poscie prubujesz sie sam tlumaczyc z picia itp... I z kazdym takim glupim tlumaczeniem coraz bardziej tracisz w oczach czytelnika. cos mi sie wydaje ze ty tylko chcesz zebysmy tutaj ciebie pocieszali, ale tak naprawde to musisz sie zmierzyc z rzeczywistoscia a nie zyc w zaklamaniu ze inni odpowiadaja za twoj stan umyslu. idz do psychologa.

tak trzymaj! znajdź w sobie siły i zobaczysz jak z czasem odmieni się twoje życie, najważniejsze, żebyś chciał to zrobić. nie nastąpi to szybko, ale kiedyś na pewno Ci się uda, w końcu musi być dobrze!

To juz tydzień- leczenia
Mam tendencje do uzależnień i patrzę na świat w kategoriach czarno-białe, jest to niedojrzałość emocjonalna.
Na razie trzymam się tego że piję tylko 3 lata, a nie 15 czy 20, tylko że to marne pocieszenie...
Zasady i pragnienia. Nie mogę tego ze sobą pogodzić. Pragnienia życia spokojnego i bezproblemowego rozbijają się o zasady, w tym o realizm i dostosowanie się...
Cieszę się szczęściem tych na których mi zależy i ciągle mam niedosyt, ciągle wydaje mi się że robię za mało- by samemu czuć się dobrze. Nie wiem czy to egoizm czy miłość.