Bardzo mi ciężko :(

Natalia, po pierwsze musisz pogodzić się ze stanem sytuacji. Nie jesteście razem. Masz prawo do płaczu i zalu a tym samym osobistej żałoby. To pomaga. Jestem w podobnej sytuacji. 4 dni temu rozstałam się z partnerem. Strasznie za nim tęsknie i odczuwam ogromną pustkę i ból. Z drugiej strony nie szukam z nim kontaktu i to jest jedyne wyjście z sytuacji. Teraz nie możesz już nic zrobić, na nic nie masz wpływu. Pomyśl, ze jeśli będziecie mieli być razem to bedziecie, jeżeli nie to widocznie tak musiało być. Wiem, ze to bardzo trudne, ale powinnaś urwać z nim kontakt i dać sobie czas. Jeśli kocha to wróci.

traaafne!

ja nie miałam
ale moim zdaniem jesteś na początku długiej drogi żalu po związku
pewnie nawet odkochiwania się

pewnie, że jest ci ciężko

ale pomysl tak:
chłopak zerwał z tobą - bo pewnie zachciało mu sie poszaleć. może spotkał kogoś i poczuł motyle w brzuchu?/ stąd ten tekst "że nie czuje tego co kiedyś".. a teraz zostawia sobie firtkę

a co jak mi się odwidzi?/
a co jak tamtą się znudzę?/
a co jak będe szukać bezpiecznego kąta??

natalaka- powiedz mu dobitnie i stanowczo, że nie jesteś kołem zapasowym, starymi butami, które się znudziły, ale jednak wygodne, więc się ich nie wyrzuca

powiedz mu, że może on tego nie rozumie, nie zauważył - ale ty zasługujesz na miłość pełną, na szczerość i uczciwość... i tego oczekujesz od partnera
powiedz mu, że on niestety sie nie sprawdził jako partner
a jesli będzie chciał do ciebie wrócić - to będzie musiał o ciebie walczyć. bo na to zasługujesz..

a propos..
co za palant...

wzachodziedna dziękuję

Kochanie tak poza tym tydzień od rozstania długiego związku to jest nic. Ja przez pierwszy tydzień ledwo potrafiłam funkcjonować, próbowałam w pracy nie myśleć o tym, o napływały mi do oczu łzy, bałam się, ze wpadnę w pracy w histerię i zrobię z siebie idiotkę. Nie chciałam wierzyć w to, że to się tak skończy. Układałam różne scenariusze, ale nie pisałam, nie dzwoniłam. Odcięłam się. Zaczęłam uskuteczniać życie towarzyskie, zmieniłam fryzurę, chodziłam na zakupy, zaczęłam ćwiczyć. Teraz już nie jestem tą samą dziewczyną, jestem silniejsza, mądrzejsza i ... atrakcyjniejsza Nie zapomnisz o nim w tydzień, miesiąc... Ale powiem CI z własnego doświadczenia, że koniecznie musisz pogodzić się z tym, że to koniec i to nie wróci, bo ja się długo okłamywałam i przez to długo mi zeszło to odkochiwanie. Nie chciałam żyć, mówię zabiję się, w imię czego przepraszam? Faceta, który ma mnie gdzieś? Pytał czy chciałabym wrócić po kilku miesiącach od rozstania, ale mimo, że każdy gram mnie wołał chcę, mózg miał inne zdanie i powiedziałam twardo NIE! Musisz być stanowcza, nie daj się wodzić za nos. Pamiętaj, że jak się nie będziesz sama szanowała to nikt Cię nie będzie szanował. Żeby Ci do głowy nie przyszło go błagać, prosić, nie! Nie daj jemu tej satysfakcji, on tylko obrośnie w piórka i będzie widział, że ma nad Tobą przewagę. Chodź dumna, z głową do góry, jak będzie pytał czy cierpisz to odpowiadaj, że myślisz tak jak on, że nie czujesz tego, co na początku. Że dziękujesz jemu, że otworzył Ci oczy. Nawet jak tak nie myślisz nie daj frajerowi satysfakcji. Będzie ciężko, ja po 3 letnim związku cierpiałam ponad rok, do dzisiaj o nim pamiętam, codziennie gdzieś krąży mi z tyłu głowy, mimo że minęły 2 lata. Z tym, że dziś bez emocji już, płaczu i rwania włosów z głowy. Tłumaczyłam to sobie tak-kto z miłości nie umarł nie potrafi żyć

Ja wiem, że to już koniec i  wiem też, że trzeba żyć dalej. Tylko zastanawiam się po co on mi mówi, że może jeszcze się zakocha we mnie, że może jeszcze będziemy razem że tamto a tamto. Bez sensu....

zacznij zmianę od fryzjera, Pani u góry trafnie zauważyła. A pozatym wychodz do ludzi, a będzie łatwiej zapomnieć;-) bo powinnaś...

a tak na marginesie: do tej samej wody dwa razy się nie wchodzi. zrobił taka akcję raz, zrobi i drugi, trzeci i dziesiąty. faceta bardzo trudno zmienić.

wpadnę tu później i opiszę historię mojej kumpeli, która powinna być dla Ciebie przestrogą

Od października zaczynam semestr, potem pisanie pracy, obrona. Jakoś to będzie. Nie jest ze mną tak źle. Ze mną jest taki problem, że ja muszę wszystko powiedzieć co myślę nie umiem dusić w sobie emocji. Muszę się porządnie wypłakać i wtedy dzwonię do niego, potem znowu po tej rozmowie wpadam w dół. Tak jak dzisiaj.

Z nim tak zawsze było. Zawsze nie wiem. Teraz jak się go pytam to kim ja właściwie dla ciebie jestem to też nie wiem.

to, że nie krzyczy i nie obraża - TO JEST ZALETA????

to jest norma!
]

usuń jego numer, wyjdź do ludzi, zmien siebie... swoje nastawienie

Obiecałam, że napiszę o mojej kumpeli więc piszę. Poznała go na 1 roku studiów. Miłość od pierwszego wejrzenia. Zostawiła dla niego chłopaka, z którym była kilka lat. Po ok półtora roku idealnego związku zostawił ją, twierdząc, że jej nie kocha, że nie chce jej i tyle, płakała, błagała, chciała kontaktu, on nie chciał. Po pół roku, może więcej znów pisał czasem, czasem się spotkali. Niby fajnie po to by znów się od niej odciąć, pewnego wieczoru widziała go z inną, udał że nie zna mojej kumpeli, okazało się, że to jego nowa dziewczyna, długo z nią jednak nie był. Moja koleżanka jest błyskotliwa, towarzyska, bardzo atrakcyjna, oczywiście normalne, że kręcili się koło niej faceci. Ok półtora roku od zerwania postanowiła pomóc szczęsciu i mimo, że nadal bardzo kochała byłego zaczęła się z kimś spotykać. Były pies ogrodnika zaczął o nią zabiegać na tyle skutecznie, że ten nowy poszedł w odstawkę. Starał się, spotykali się codziennie, robili wszystko co robi para, ale nie byli razem oficjalnie. W czerwcu znów z nią 'zerwał'. No niby nie byli razem, więc można mówić, że nie zerwał, ale znów powiedział, że nie może z nią być. Nie daj się zwodzić. Szkoda Twojego życia.

zgadzam się, historia ta tylko to potwierdza

wierność powinna być naturalną rzeczą. niestety dzisiejszy świat gołych dup, wielkich piersi i przesadnego erotyzmu na każdym kroku psuje wszystko. dziś kobiety są 'łatwiejsze', dla niektórych dwiewuch priorytetem jest, żeby wygladac sexownie i przyciągać wzrok. a faceci to o wiele słabsze jednostki niż kobiety i dzieje się jak się dzieje. nie jest to broń Boże obrona mężczyzn, ale opis dzisiejszych realiów. kiedyś kobieta to była ładna, piękna, urocza. teraz to dobra dupa, niezła sztuka (gorzej już pisać nie chciałam)
byłam zdradzana, wiem jak to jest...

tak, zasady to zasady. i albo się trzymamy ich oboje, albo się rozstajemy.

mo1288 nie ma sensu, naprawdę uwierz mi. Mi też było ciężko, że koniec, mimo, że zakończyłam to sama. Przez rok nawet się z nikim nie pocałowałam, bo czułam się jakbym zdradzała. Naprawdę cierpiałam, wiele razy chciałam napisać przyjedź po pracy i zrób mi spaghetti, które tak bardzo lubiłam albo jak z czymś sobie nie radziłam w domu chciałam zadwonić przyjedź i pomóż. Nie. Jak coś się psuło mam przecież kolegów, są też specjaliści, a spaghetti niech robi kolejnej naiwnej. Ne wykluczałam powrotu np. za rok, bo uważałam, ze dopiero po takim czasie miałoby sens, wcześniej nikt nic nie zrozumie. Jak byśmy byli sobie pisani to nasze drogi by połączył los. Wiedziałam, że jestem nieszczęśliwa z nim i byłabym nadal, mimo, że było mi ciężko, stwierdziłam, że lepiej pocierpieć rok-dwa niż całe życie. Nie żałuję. Szanujcie siebie kobietki.

Artlove ja mialam dokladnie tak z moim bylym. Byłam z nim totalnie nieszczęsliwa. To osoba od ktorej nie mozna bylo nic absolutnie wymagać. Apodyktyczny i autorytarny facet. Byłam strasznie zmęczona psychicznie bo ciagle mnie tylko krytykował i rzadko chwalił. Natomiast najbardziej frustrującą dla mnie rzeczą bylo to, że nie chciał ze mną uprawiać sexu... Kochalismy sie raz na mies albo nawet raz na 2. Nie pomogła sexowna bielizna, romantyczny nastrój i wiele innych rzeczy... Byłam tak strasznie nieszczęśliwa, a nie potrafiłam od niego odejść. Moja psycholog uswiadomiła mi, że to nie miłość a uzaleznienie. Dzięki za to zdanie " lepiej pocierpieć rok-dwa niż całe życie " Bede je sobie codziennie powtarzac

Jak tam sytuacja wygląda, mineło już troche czasu.