Wybrac miłośc czy też rodziców?

To przykre, że Twoi rodzice tak reagują na Wasz związek. Dla każdego rodzica powinno się liczyć przede wszystkim dobro ich dziecka i to nie jest ważne jak Twój chłopak wygląda, tylko czy jest dla Ciebie dobry, czy Cię kocha i czy Ty kochasz jego. Jeśli oboje jesteście pewni, że łączy Was silne uczucie i chcecie być razem to powinnaś to na spokojnie wyjaśnić rodzicom. Skoro Tobie nie przeszkadza jego wygląd, to czemu im tak? Spróbuj ich przekonać do niego, zaaranżuj jakieś wspólne spotkanie/wyjazd, żeby rodzice go lepiej poznali. Jeśli jest wart Twojej miłości to na pewno rodzice to zauważą i docenią. Mam taką nadzieję:)

Twoi rodzice to bardzo materialistyczni i powierzchowni ludzie. Oceniają innych na podstawie wyglądu, nie szanują Twojej opinii, i próbują przekabacić Cię na swoją stronę - w moim odczuciu marnymi - chwytami. Na cudowną przemianę nie masz co liczyć - cofnij się pamięcią do czasów drugiego związku, przypomnij sobie ich zachowanie. Swoją drogą, tak z ciekawości - co było z Twoim ex ? Krzywe zęby, garbaty nos, za chudy, za wysoki, za blady...? Śmiem twierdzić, że gdybyś zaczęła się spotykać z mężczyzną pięknym niczym z żurnala, ale za to z tak podłym charakterem, że nie sposób byłoby z nim wytrzymać dłużej niż na niedzielnym obiedzie u rodziców, to i tak byłabyś nagabywana do związku z nim, bo pięknie razem wyglądacie... Żenada.

Nie mogę pojąć co poszło nie tak, że dziecko jest bardziej dojrzałe emocjonalnie od rodziców. To jest jakiś absurd, że musisz wybierać między rodzicami a chłopakiem tylko dlatego, że Twój chłopak jest "brzydki"(według nich). Nie mogę tego ogarnąć tym bardziej dlatego, że to nie jest tak, że się od nich odwróciłaś na pięcie i strzeliłaś focha, jak zrobiłaby większość ludzi w Twoim wieku, tylko chcesz zgody między wami. Nie jestem zwolenniczką takich wyborów, ale tutaj zdecydowanie musisz go dokonać i jest on oczywisty : chłopak. Nawet jeśli ten związek ma się rozpaść za tydzień. Bo jeśli wybierzesz rodziców, to zepsują Ci każdy kolejny związek i zawsze znajdą w facecie coś, co nie będzie im odpowiadać.  Chyba, że odpowiada Ci "swatanie", to śmiało.
To naprawdę nie jest normalne.

Uciekaj daleko na studia, znajdź dorywczą pracę jeśli będzie taka potrzeba, chociaż nie sądzę żeby zaryzykowali i nie dali Ci pieniędzy na utrzymanie, bo wtedy mogłabyś nie skończyć studiów. I to powinnaś im powiedzieć. Staraj się po wyjeżdzie na studia skupić na swoim rozwoju i swoim związku, a z rodzicami nie zerwiesz kontaktu bo przecież nie byłabyś wtedy szcześliwa.. Raczej postaraj się zdystansować od tego, nie ulegać szantażom, nie rozmawiać o chłopaku z rodzicami i trzymać rodziców na dystans od Waszego związku, bo już się ostro wtrącają. Wiem, że to rodzice  i nie jest to takie łatwe, ale tylko jeśli postawisz granicę i będziesz chronić swoją prywatność, to uda Ci się psychicznie "uwolnić" i być szczęśliwą z chłopakiem. Masz 20 lat i to nie czas żeby rodzice wybierali Ci chłopaka. I nie musisz wcale wybierać między nimi a chłopakiem, to jest chore. Masz prawo do swojego życia i szczęścia. Rodzice najwidoczniej boją się, że Cię stracą i ich opuścisz, pewnie inaczej sobie wyobrażali Twoją przyszłość - zapewne z bogatym księciem u boku. Niestety, mieli swoje szanse, a swoje ambicje mogą nadal spełniać, ale nie Twoją osobą i Twoim kosztem:/ Musisz okazać się konsekwentna i stanowcza, bo najwidoczniej każdy kandydat na Twojego męża będzie miał jakieś "ale". Powodzenia!

ją wybrała bym miłość...
Jak by wyglądały relacje twoje i twojego chłopaka jak wyprowadzisz się do innego miasta na studia? Podejrzewam że twoi rodzice woleli dla Ciebie takie studia aby utrudnić kontak z chłopakiem i myślą że "kłopot" dla nich sam się rozwiąże...
Z rodzicami pogadaj szczerze, a jeżeli i tak nie zaakceptują twojego chłopaka to będziesz musiała pomyśleć o jakieś pracy, albo razem się tam wyprowadzicię, musicie się zastanowić i zaplanować coś na przyszłość...

Uwazam, ze zle radzicie aby zerwac kontakt z rodzicami. Oczywiscie stoje murem za miloscia, ale "wykrzekanie" w cudzyslowiu oczywiscie jak widac, to ie jest rozwiazanie.
Rodzice jacy sa tacy sa, ale sa jedyni..

Oni szantazuja, grunt napewno sie nie dac podebrac, bo wtedy beda wiedziec, ze maja Ciebie w garsci

Rodziców się nie wybiera. Myślę, że gdyby dzieci miały w tej kwestii możliwość wyboru, to nastolatkowie, alkoholicy, narkomani, ludzie z zaburzeniami na tle psychicznym, po prostu nie mieliby potomstwa, chyba że zaszłaby w sortowni jakaś pomyłka... Ty chyba też, wiedząc jakie mogą Cię czekać w życiu nieprzyjemności, grubo zastanowiłabyś się nad wparowaniem do brzucha swojej matki.

Masz dwa wyjścia. Pierwsze to posłuchać się rodziców, zerwać ze swoim chłopakiem z nadzieją, że życie postąpi według zasady do trzech razy sztuka, i jeszcze da Ci szansę na miłość. Wyjechać na studia, uczyć się, korzystać z pieniędzy rodziców, i w dalszym ciągu żyć pod ich dyktando. Drugie wyjście to wziąć się w karby, wyjechać z chłopakiem na studia, ogarnąć sobie pracę, kontakty z rodzicami ograniczyć do minimum, i żyć skromnie, ale w bezcennej stabilizacji, bez niczyich wytycznych. Innej rady nie ma. Postąp tak, co uważasz za słuszne.

Moim zdaniem więzi rodzinne są przeceniane. Tak, jak zostało napisane powyżej - osoby z rodzin dysfunkcyjnych często dla własnej higieny psychicznej po prostu muszą odciąć się od toksycznych rodziców.
Nie mówię, że masz udawać, że ich nie znasz, ale raczej by ograniczyć kontakty i po prostu nie słuchac ich "złotych" rad. Żyć swoim życiem. Jeśli będą chcieli pójść po rozum do głowy to to zrobią, niemniej z Twojego opisu wynika że nie są osobami, z którymi można wejść w dialog. Choć oczywiście możesz jeszcze spróbować.

Tego nawet podciągać nie trzeba, to jest podręcznikowy przykład przemocy psychicznej.

Poniekąd rozumiem Twój problem- problem rodziców ich specyficzne podejście do Twojego chłopaka.
Jestem z chłopakiem 3 lata w związku, rodzice dowiedzieli się ze długo się starł zabiegał o mnie, że mnie szanuje i uszczęśliwia. Mimo wszystko traktują go z góry. Natomiast mam starszego brata który ma dziewczynę, i gdy tylko przekroczy próg naszego domu rodzice są nie do poznania, naskakują, rozmawiają, śmieją się. Ciasteczka zanosi im mama do pokoju itd. Natomiast z moim chłopakiem nie ma takich sytuacji, jak przychodzi mama wychodzi, porozmawiają raz na jakiś czas, gdzie później skomentuje go krytycznie.. nie raz słyszałam, że odkąd jestem z nim to się zmieniłam bo umiem wyrazić swoje zdania.. Jestm mi przykro jak cholera ze nie traktują nas jednakowo.
Chodź nie ukrywam masz bardzo ciężką sytuacje, nigdy nie zaszantażowali mnie w ten sposób.

Życzę Ci powodzenia - Nie rezygnuj z kogoś kogo kochasz!

nikaans- dobrze radzi!

A co do Twojego Taty mam dokładnie to samo, nie da sobie za bardzo powiedzieć a jeżeli chodzi o chłopaka to już wogole, albo jak ma inne zdanie czy swoja rację nic to nie daje !

Trolling...