Dziwny koniec tematu zamieszkania... Pomóżcie!

Witaj..
Pozwolę sobie wprost: zostałas upokorzona, pominięta i potraktowana z góry! To co powiedział Ci Twój chłopak jest autentyczną prawdą! Zaprosił Cię do rodziców własnie po to aby Oni dokonali "weryfikacji" czy nadajesz się aby z nim mieszkać czy nie. Wiem, że to brutalne, co piszę, ale nie łudź się, że jest inaczej, ani broń bosze nie obwiniaj się, że zrobiłas coś nie tak. Ten mężczyzna tak ma: nie odciął pępowiny od matki i niestety wszystko bedzie z rodzicami konsultował. Im szybciej się z tym pogodzisz tym lepiej. Jesli zalezy Ci na tym związku to porozmawiaj z nim o tym otwarcie i powiedz jak to widzisz i jak się z tym czujesz, że oczekujesz od Niego aby miał SWOJE zdanie i aby nim sie kierował...
A tak na marginesie zapytaj przede wszystkim samą siebie czy chcesz wchodzić w związek, w którym nigdy nie będziesz tak doskonałą jak Jego Matka? Na mój gust niedobrze to wygląda i wróży, przykro mi

Dzięki za odpowiedź, Averyl...

Co przez to rozumiesz, że nie ma się nad czym zastanawiać? Że moglibyśmy się spokojnie wprowadzić?

Ludzie, co byście jescze doradzili? Jak rozmawiać? Nie chcę naciskać, bo wiem, że to przyniesie odwrotny skutek... Ale z drugiej strony martwię się, że to niestety krok w tył...

Pomóżcie...

Dzięki, że piszecie, to dla mnie naprawdę ważne, nie mam się kogo poradzić...

Rodzice Eryka nie są specjalnie religijni, ani on sam tym bardziej, nie chodzi więc o kwestie religijne.

Pomysł był w całości jego, a po wizycie u rodziców czuję po pierwsze powiew chłodu, a po drugie zwrot o 180 stopni w sprawie mieszkania... Dodam, że zachowywałam się u rodziców Eryka naprawdę grzecznie i miło (jestem trochę nieśmiała).

Martwi mnie, że pod wpływem rodziców tak nagle zmienił zdanie w tak ważnej kwestii. Pytałam, czy rodzice mieli uwagi do mnie, twierdzi, że nie i że nie chodzi o nic konkretnego.

Jak mam porozmawiać z nim? Wiem, że już postanowił, i nawet nie chcę go przekonywać, bo wiem, że to nic nie da. Ale chcę, żeby ten związek się rozwijał, a nie był taki labilny i podatny na opinie innych...

Radźcie Kochani...

Dzięki Szika...

Mam zobaczyć się z nim jutro (pierwszy raz w tym tygodniu, co dla mnie też mówi samo za siebie...), chcę po pierwsze powiedzieć, że nie podoba mi się sposób, w jaki ja się dowiaduję, że zmienił zdanie... (wracaliśmy sami cztery godziny samochodem do Wrocka od jego rodziców, była okazja pogadać, ale nie zająknął się o tym ani słowem). Po drugie powiem, że nie podoba mi się to, że tak łatwo zmienia niby SWOJE zdanie (bo pomysł był jego w 100%). A wreszcie co najważniejsze chcę się dowiedzieć właśnie powodów... bo na razie to napisał mi tylko, że rodzice radzą mu się nie spieszyć z tymi przeprowadzkami... ale każą mu się nie spieszyć BO CO? Z jakiego powodu? Tego nie wiem...

Anteojos fajnie napisał, żeby mu powiedzieć, żeby na drugi raz się 10 razy zastanowił, zanim mi coś zaproponuje, bo nie podoba mi się zmienianie zdania tak lekko w tak istotnych kwestiach... to mu powiem.

A co chcę osiągnąć? Wiem, że temat mieszkania sam w sobie zostawić... mądrze radzisz Szika... ale właśnie chcę go spytać, jak dalej wyobraża sobie nasz związek w tej sytuacji, bo spotkania raz na tydzień i nawet ani jednego smsa/telefonu dziennie to dla mnie trochę za mało po rocznym związku... tym bardziej, że wcześniej szło to dosyć do przodu...

Osobiście obstawiam, że mamusi Eryka się nie spodobałam... Ojciec ewidentnie gra drugie skrzypce w tej rodzinie, a matka decyduje o wszystkim.

Póki co myślę, że w tej sytuacji sama zamieszkam w tym mieszkaniu. Mam też klucze do jego mieszkania (chociaż nie używam ich, bo nie jeżdżę tam, gdy go nie ma), myślicie, że powinnam mu je oddać?

Sorki, że tak się rozpisałam, ale bardzo pomagają mi Wasze uwagi i łatwiej mi uporządkować myśli...

Jak myślicie?...

Tak oczywiście możesz powiedzieć, ale nie oczekuj, że tak zrobi. Nie zrobi. Dopóki nie dojrzeje do tego, że rodzice rodzicami ale to On ma tego typu decyzje podejmować a nie oni.

Wieanna; proponuje Ci na pól godziny przed planowanym spotkaniem poinformować go, ze po rozmowie z mama postanowiłaś ze jednak tego dnia się z nim nie zobaczysz.
Wyłącz telefon na parę godzin i zobacz jaka będzie reakcja.
Może coś zrozumie.
A może nie.

Dlatego zaczynam myśleć, że chyba po prostu nie jestem tą osobą, z którą on chciałby się ustabilizować

...bo tu nie chodzi o wspólne mieszkanie, tylko o to czy gość traktuje Cie poważnie czy nie i czy mu zależy.

''Szczere rozmowy'' możesz sobie darować.
Z facetem nic takiego nie przejdzie, nie w temacie uczuć. Albo usłyszysz własnie, ze przesadzasz; albo ze shizujesz, albo nic nie powie tylko drzwiami trzaśnie i wyjdzie bez słowa. Taki niuansik psychologiczny- kobieta uważa ze przegadanie problemu jest równoznaczne z jego rozwiązaniem; mężczyzna przeciwnie.O problemach nie gada;a im problem większy tym bardziej nie gada.
  Rada..Hm.Daruj sobie wszelkie żale. Zachowuj się normalnie, wręcz uprzejmie, ale zacznij go zlewać.''Sory mieliśmy się dziś spotkać, ale spotkałam x i idziemy na kawę'' itp.; spóźniaj się bez uprzedzenia i przeprosin.Nie szukaj z nim pierwsza kontaktu; Olewaj esy, albo odpisuj zdawkowo i z opóźnieniem. Jak mu zależy to zacznie dociekać o co chodzi.

Dzięki za ten wpis. Sama prawda o facetach.

Nie rozumiem Twojego stanu dysonansu poznawczego czy nawet załamania. Przecież wszystko już sobie wytłumaczyłaś. Ty dorosła, pewna siebie wiedząca, co chcesz. On nieodpowiedzialny, ze słomianym zapałem, maminsynek. Przecież wszystko jest jasne.

Może ktoś coś jeszcze doradzi? Dzwonić, nie dzwonić? Pogadać szczerze, czy olać temat?... Cały weekend mam do bani

Twój problem polega na tym, że jednak nie wierzysz w to co mówisz.
Ja nie bawiłbym się w żadne gry, przygotowałbym sobie w głowie albo na kartce listę problemów i spokojnie je omówił. Nie da się - trudno, może się utwierdzisz w tym co teraz mówisz.

Nie podoba mi się zachowanie Twojego chłopaka. Jesteście razem, on nagle milczy, pojawia się temat wspólnego mieszkania, on wychodzi z inicjatywą i bez słowa temat nagle urywa. Tak jak któraś z przedmówczyń wspomniała - on ewidentnie zabrał Cię do rodziców w celach weryfikacji. Przykre, rzeczowe, smutne. Chłopak najwyraźniej zdanie rodziców przekłada ponad swoje własne. Z doświadczenia wiem jak bardzo może to być bolesne. Sama zobacz - teraz kwestia wspólnego zamieszkania, a co potem? Obserwuj go. Nie będziesz szczęśliwa jeśli chłopak pozwala im decydować w jakiś sposób o Waszym życiu. Rodziców należy szanować, owszem, nie można nikogo od nich odciągać itd., ale oni muszą też szanować Was i Wasze wybory.

Porozmawiaj z nim szczerze. Niech i On wyjaśni Ci powody swojego obecnego postępowania i nagłej zmiany zdania. Nie może Ci robić wody z mózgu... Powodzenia!

To może ja dorzucę swoje trzy grosze. Anka, przede wszystkim dla mnie szokująca jest jego odpowiedź. On dosłownie odpowiedział, że REZYGNUJE z tematu mieszkania?

No hello, rezygnować to sobie można z zawarcia umowy sprzedaży, to trochę brzmi tak, jakbyś ty mu miała wynająć pokój w mieszkaniu twojej babci, umówilibyście się na jego obejrzenie, po czym on później by odpisał: sorry, nieaktualne, rezygnuję. Nie uważasz, że trochę tak jest?

Druga sprawa, gość wynajmuje mieszkanie, ty mieszkasz z rodzicami, a teraz umarła babcia i jakkolwiek to źle zabrzmi, w jego oczach trafiła się okazja. Babci się zmarło, mieszkanie jest twoje, więc zaproponował, żebyście zamieszkali w nim razem. Nie, żebyś ty się wprowadziła do mieszkania, które on wynajmuje (za pewnie niemałe pieniądze, bo w końcu Wrocław niewiele różni się od Warszawy), ani żebyście poszukali jakiegoś mieszkania, ale ON TOBIE PROPONUJE, żebyście razem zamieszkali W TWOIM MIESZKANIU. Kochanie, to chore! Wyjdę może na popieprzoną egoistkę, która sama chce brać, zamiast dawać, ale uważam, że to ty, jak już, mogłabyś mu to proponować, zamiast on tobie. Mówię tak tylko dlatego, że znamy ciąg dalszy tej historii.

Trzecia sprawa, jego rodzice i cholerna interview. Mamusia cię obejrzała, wystawiła 3/10, a chłopiec potem się wykręcił z tego chyłkiem. Jestem bardzo ciekawa takiej oto sytuacji: Eryk rzuca ci któregoś razu w łóżku, że cię kocha i żebyście zrobili sobie dzidziusia. Ty zachwycona godzisz się na pozbycie gumki i po tym uhahani jedziecie do jego rodziców poinformować ich, że planujecie założenie rodziny. Kilka dni później Eryk pisze ci smsa: kotku, wiesz, to nie był dobry pomysł, poczekajmy jeszcze na zakładanie rodziny. Tyle, że miesiąc później robisz test ciążowy.

Ten chłopak niestety wygląda mi na niereformowalnego i albo z nim odbędziesz rozmowę, w której mu wypunktujesz swoje argumenty, albo niech się zwija z twojego życia. Chciałaś z nim porozmawiać wczoraj, a jak rozumiem, odwołał nagle spotkanie. ON odwołał, a nie ty, jak tu szumnie zapowiadałaś na forum, wliczając w to zrobienie siebie na bóstwo-dżagę, itp. Wszystko ewidentnie zmierza ku zakończeniu waszego związku i niestety zakończeniu go przez niego. Miej na tyle dumy i honoru, i zrób to pierwsza.

Odwołał spotkanie, które miało wyjaśnić napiętą sytuację, nie do wiary, unbelievable!

A nie bierzesz pod uwagę opcji, że po kilku dniach spędzonych z Tobą, liznął trochę tej codzienności z Tobą i stwierdził, że jednak to jeszcze nie to? Rozważacie tutaj tysiąc negatywnych opcji- że maminsynek, że 30 lat na karku to TRZEBA chcieć stabilizacji, że nie traktuje Cię poważnie, że jest nieodpowiedzialny, niesłowny, niedojrzały. A ja uważam, że miał święte prawo się rozmyślić. Kredytu hipotecznego nie brał, remontów nie robił, walizek nie pakował. Wbrew pozorom, takie decyzje są dość istotne i jeśli ktoś nie do końca czuje, że jest na to czas, to tego nie robi. Nikogo nie należy na siłę zmuszać.

Witajcie, jakoś tak chcę Wam w skrócie powiedzieć, co dalej...

Rozmowa się odbyła, ale niczego nie wniosła. W moim odczuciu dość rzeczowo i bez biadolenia poinformowałam, co mi nie odpowiada, nie miałam siły udawać, że mam to wszystko gdzieś i przejść nad tym do porządku dziennego. Mój facet wyjaśnił, że chodzi o to, że rodzice znając go najlepiej, odradzają mu na tym etapie znajomości dzielenie ze mną codzienności na małej przestrzeni, a on po namyśle się z tym zgadza. Szkoda, że on i rodzice nie dali mi nawet szansy spróbować Przeprosił za to, że namieszał, powiedział, że żałuje, że to w ogóle zaproponował ? nie byłoby zamieszania. Nie wiem co dalej. Drugą sprawą, którą chciałam poruszyć, jest jego brak czasu dla mnie, a przynajmniej niewielka jego ilość (obecnie 1 spotkanie w tygodniu, przedtem bywało częściej?). Ale zabrakło mi odwagi tak otwarcie przyznać się, że to dla mnie za mało. Na długi weekend sierpniowy jedzie znowu do rodziców?

Staram się organizować sobie jakoś czas, ale nie jest łatwo Zagubiona jestem.

Hej Aniu,

przeczytałam cały temat, a oto moje spostrzeżenia.
Twój facet jest - jak już i Ty, i wiele osób zauważyło - uzależniony od zdania swoich rodziców. Sama napisałaś, że jest typem Piotrusia Pana, z milionem (niezrealizowanych ) pomysłów i słomianym zapałem. To trudny partner do budowania związku, zwłaszcza, gdy ma się wobec niego jakieś wymagania! A Ty masz, i to takie najbardziej naturalne i oczywiste - żeby się określił, zdecydował, żeby nie rzucał słów na wiatr, żeby podejmował sam decyzje i konsekwentnie się ich trzymał...

Współczuję Ci! Mój chłopak jest niestety bardzo podobną osobowością, tyle, że chyba jednak występuje to u niego w lżejszej postaci, że tak powiem. Jeśli chcesz poczytać o tym więcej to http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1636250#p1636250 i http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1636468#p1636468.
W skrócie, nie będziesz czuła się przy nim ani bezpiecznie, ani stabilnie. Jesteś w podobnym jak ja wieku, i wspominasz o założeniu rodziny. Wydaje mi się, że z tym partnerem będzie to albo bardzo trudne, długotrwałe i wymagające wieeeele cierpliwości, albo w ogóle niemożliwe... Wybacz nagą szczerość!

Niestety, sytuacja, w której jesteś, odbiera Ci pewność siebie i wiarę we własne siły... Bo ile można prosić, przekonywać, naciskać? Ja też czasem czuję, że muszę za wiele rzeczy "wymuszać". Za którymś razem albo Ci się odechce, bo nie będziesz widziała już sensu, albo po prostu zobojętniejesz - ani jedno, anu drugie, nie jest dobre.
Kontrolować się przy osobie, która powinna być Ci oparciem i przy której powinnaś być sobą na 100% - nie tak to powinno wyglądać! Mówiłaś mu, ze tak się czujesz?

Pomarańczowa,
nie odpowiadam oczywiście za autorkę, ale za siebie, bo w moim związku to też ja naciskałam na zamieszkanie razem, a mój partner się wycofywał, nie był pewien etc (powody co prawda inne niż u wieanny ale ich przyczyny moim zdaniem niemalże identyczne) - po prostu już wtedy go kochałam, i miałam nadzieję, że się zmieni. Że samodzielność, dzielenie życia ze mną sprawi, że obudzi się w nim zaradny, zdecydowany samiec.
To tak w uproszczeniu oczywiście.

Jak najbardziej rozumiem, co miałas na myśli, co więcej - zgadzam się z Tobą! Bo oczywiście, że masz rację w tym, że faceci na początku chcą się pokazać od najlepszej strony, więc manifestują cechy kojarzone z męskością, a jeśli tego nie robią, to najprawdopodobniej po prostu ich nie posiadają...
Ja też jestem dość racjonalną kobietą, ale niestety w tej kwestii zachowuję się niezgodnie z logiką i kieruję się emocjami. Gdybym patrzyła na sprawę pragmatycznie nie byłabym już z moim partnerem, jestem tego pewna. Nie wartościuję tego, bo nie wiem, czy robię dobrze, czy źle.

E tam, aż tak niezrozumiale nie napisałaś
Zgadzam się z Tobą. Jestem też prawie pewna, że Twojemu facetowi zależy na Tobie. Tyle, że jest jaki jest. I powiem Ci z doświadczenia, (bo jeśli czytałaś moje wątki to wiesz, że mój chłopak mimo usilnych prób i terapii się nie zmienił), że to się nagle nie odwróci o 180 stopni! Sama musisz zdecydować, czy jesteś gotowa zrezygnować z realizacji swoich marzeń i oczekiwań.

To może napiszę, co się u mnie dzieje... Po całej tej sytuacji z mieszkaniem odczuwam sporą zmianę. Jest inaczej, gorzej. Rozmowy się nie kleją, nie umiem już gadać z nim i wygłupiać się jak dawniej, jakby nic się nie stało. Gadamy, a raczej piszemy ze sobą, o pracy, o pogodzie... masakra. Zresztą, praktycznie się nie spotykamy. Rozmawiamy w dalszym ciągu już drugi tydzień prawie wyłącznie na gg. Mojego faceta całkowicie pochłonęło nowo odkryte hobby (kolejne już). Zajmuje mu ono codziennie wiele godzin i dla mnie już nie starcza czasu czy chęci, a może jednego i drugiego. Ja nie proponuję spotkań, bo zanim zdążę napisać coś w stylu: "To widzimy się dzisiaj?", dostaję wiadomość, że leci zająć się swoim hobby. I wiem, że tylko na nie ma w tej chwili ochotę. Jakoś nie umiem mu powiedzieć, że brakuje mi naszych dawnych spotkań. Kiedyś często nocowałam u niego, oglądaliśmy filmy, gotowaliśmy, nawet sprzątaliśmy razem, ale to wszystko się skończyło. Widujemy się jedynie w towarzystwie innych osób, np. wczoraj jego znajomi chcieli wyjść w czwórkę, więc poszliśmy. Ale ze sobą, on i ja, zamieniliśmy może ze dwa zdania w czasie całego wieczoru. Nawet mnie nie przytulił, nie objął, nie wziął za rękę. Jestem strasznie smutna i przybita. Nie wiem, co dalej robić, z jednej strony mam w sobie żal i pretensję do niego o to mieszkanie, o to, że nie ma już dla mnie czasu, że nie okazuje żadnych uczuć... z drugiej strony, kiedy jesteśmy razem sam na sam, co naprawdę jest teraz rzadkością, nie umiem się przełamać, gadać o pierdołach, śmiać się, przytulić się do niego jak dawniej... Też trzymam dystans. Jakaś urażona duma mi nie pozwala. Poza tym nie mam okazji! Zresztą mam wrażenie, że on tego nie potrzebuje, dawniej proponował spotkania 3-4 razy w tygodniu, teraz koniec, zero totalne. Nie wiem, jak rozwikłać tę sytuację bez narzucania się, bo mam wrażenie, że jemu to pasuje: ma spokój, ciszę, ma czas dla siebie i swoich znajomych, czas na swoje hobby, nikt nie przyjeżdża, nie przeszkadza mu. Jestem w totalnej kropce. Mieliśmy jechać na wakacje razem w tym roku, ale temat przestał istnieć, próbowałam go poruszyć, ale on już myśli tylko o swoim zimowym wyjeździe ze znajomymi. Wakacji ze mną chyba już nie bierze pod uwagę. Jestem rozdarta, bo nie wiem czy znowu próbować z nim porozmawiać, powiedzieć co mi leży na sercu, czy tkwić dalej w tym dziwnym układzie, i udawać, że mi też nie zależy. Strasznie się to wszystko zmieniło Już nie wiem, co robić

Dzięki, Chocolate... potwierdzasz niestety moje obawy Też nie mogę pozbyć się wrażenia, że dla niego jestem, bo jestem, po prostu tak wyszło, może mu wygodnie, może ma to gdzieś.

Powoli krystalizuje mi się w głowie myśl, co robić. Otóż nic. Odpuszczam... Nie będę dzwonić, pisać smsów, pisać na gadu, proponować spotkań ani tym bardziej poważnych rozmów. Znikam...

Dziękuję za wszystkie posty.

Ojej, to chyba oczywiste, że Wy już nie jesteście razem... Jesteście tylko w celach reprezentacyjnych... I ciesz się, bo facet wydaje się strasznym narcyzem.

Urwij to ostatecznie, będziesz miała więcej czasu, żeby poznać kogoś wartościowego. Sama jestem tylko nieco od Ciebie starsza i staram się nie marnować czasu na "związki tymczasowe", bo z wiekiem trudniej kogoś poznać. Jak jest się młodszym to się o tym tak nie myśli.

Dziewczyny, jaki jest sens budować z kimś przyszłość, jeśli teraźniejszość jest pod wielkim znakiem zapytania?

Nie zależy mu i autorka wątku to czuje, stąd te rozterki.

Dziewczyny, dlaczego on mi tego nie powie wprost? Nie mam czasu dla ciebie, nie chce mi się, poznałem kogoś innego, chcę to skończyć? Wiecie, to tak jest, żeby się odkochać, musisz wiedzieć, że druga osoba ma cię definitywnie dosyć i chce nieodwołalnie zakończyć związek... inaczej to bardzo trudne, przynajmniej dla mnie...

Rano napisał mi eskę, że nie wie czy mi mówił, ale dzisiaj jest zajęty przez cały dzień. Nie wytrzymałam, oddzwoniłam, powiedziałam, że ostatnio nie widujemy się wcale, że wygląda to tak, że on nie ma ochoty się spotykać, tylko czemu tego nie mówi? Odpowiedział: bo tak nie jest, przestań to nakręcać, po prostu już się umówiłem na dzisiaj - coś w tym stylu... Powiedziałam, że ja nic z tym nie zrobię sama - co mogę zrobić...

Potem napisałam mu eskę, że ostatnio ciągle jest zajęty, dzisiaj jest wolne, ale wolał umówić się z kimś innym. I że jest mi przykro, bo wygląda to tak, że nie ma już ochoty się spotykać.

Ale nie dostałam odpowiedzi. I nie dostanę. Jest zajęty cały dzień.

Dlaczego mnie po prostu nie uwolni?

Dlaczego się sama od niego nie uwolnisz???

Ech... ja po prostu chciałabym, żeby było tak, jak jeszcze dwa tygodnie temu, a więc niedawno, kiedy wydawało mi się, że jest dobrze, byłam szczęśliwa.

Zawsze myślałam, że ogólnie mówiąc, związek powinna kończyć ta osoba, której przestało zależeć. I to w tym momencie, gdy tylko to poczuje. Ja stosowałam tę, moim zdaniem uczciwą zasadę, w stosunku do innych, ze zwykłego szacunku, oraz aby nie marnować komuś czasu (czuję, że nic z tego nie będzie = spotykam się twarzą w twarz w najbliższym możliwym terminie i o tym informuję, delikatnie i z szacunkiem). Nie pozwalałam, aby ktoś się poniżał. Dzięki temu mogę spojrzeć w lustro. Nie oczekuję wiele, tylko aby mnie potraktowano w ten sam sposób.

PS. Nie widuję się z nim sam na sam od dwóch tygodni.

Jak dla mnie to ten związek możesz uznać za zakończony. Facet będzie teraz szukał głupich wymówek(najlepiej przy okzaji tak abys to Ty czuła się winna) żeby się z Tobą nie spotkać bo zwyczajnie nie jest juz zainteresowany, ale jest zbyt dużym tchórzem aby Ci to powiedzieć. Najwyraźniej nie przeszłas pozytywnie weryfikacji przez jego rodzinkę i być może mama uświadomiła mu, że widać że jesteś zaangażowana, i żeby zastanowił się nad tym wspólnym mieszkaniem(bo to rodzi jednak jakies zobowiązania skoro mieszkanie jest Twoje). A on to przemyślał i o ile fajny obraz mieszkania(czyt. seksu "na zawołanie") mu odpowiadał, to wystraszył się układu, ze może Ty później zechcesz czegoś więcej. Ot chociażby na przykład jakiegoś ślubu. I teraz zachowuje się jak się zachowuje.

Natomiast Ty również jesteś w tym układzie tchórzem bo:
1. zerwę z nim, a okaże się że on wcale nie chciał zrywać, tylko miał jakiś gorszy czas, a później nie będzie powrotu, bo wlączy mu się męska duma - jedna opcja myślenia - po jego zachowaniu wnioskuję jednak, że ta wersja to tylko Twoje pobożne życzenia
2. poczekam, aż on zerwie ze mną, żeby uniknąć sytuacji z pkt 1.
I niby rozumiem Twoje zachowanie, bo człowiekowi żal jak trzeba wyrzucić coś ze swojego życia, co nic nie wnosi, ale po prostu było przez X czasu i się człowiek przywiązał, ale nie masz już 18 lat i chyba powinnaś już wiedzieć, że czasem trzeba spojrzeć prawdzie prosto w oczy, przestać się bać i podjąć decyzję, która wiesz, że jest jedynym dobrym rozwiązaniem dla Ciebie. Nie oszukuj sie nawet jeśli lubisz. Bo potem będziesz żałowała, że nie byłaś silniejsza.

To co było dwa tygodnie czy dwa miesiące temu, to BYŁO. Brutalne ale prawdziwe. Nie patrz za siebie, bo to tu i teraz jesteś nieszczęśliwa. Facet, któremu zależy zachowuje się inaczej. Możesz próbować walczyć (chociaż zdaje się, że ze strachu nic nie robisz), ale musisz mieć świadomość, że jeśl po roku ma Cię gdzieś, to po ewentualnej chwilowej odwilży, kiedyś znowu będziesz musiała zejść na ziemię.

Autorko, jak u Ciebie sytuacja? Jakies zmiany?