Rodzice nie pozwalają zostać mojemu chłopakowi na noc

A ja uważam, ze skoro sobie nie życzą, żeby nocował u Ciebie chłopak, to powinnaś to uszanować.

Po co robić komuś na złość? Nie to nie. Znajdź inny sposób, by spędzić noc z chlopakiem - poza domem Twoich rodziców, przecież jesteście dorośli, możecie np. wynająć pokój w hotelu.

Nic nie mówiąc rodzicom i potajemnie spędzając razem noc w ich domu i wbrew ich woli, zachowacie się właśnie jak nastolatki.
Co jeśli sąsiad zobaczy jak chłopak rano wychodził? Powie rodzicom i już będzie Ci głupio... poczujesz się właśnie jak nakryta na kłamstwie nastolatka.
Moi rodzice też są konserwatywni w tych sprawach. Nawet gdy mój chłopak nocował u mnie w domu, to spał w moim pokoju, a ja w salonie. Też miałam ponad 20 lat, ale uszanowałam wole rodziców. Miałam przynajmniej czyste sumienie.
Jeśli będziesz sama, to zorganizujcie sobie jakoś inaczej ten czas, aby móc spędzić go razem.

Również nie bawiłabym się w oszukiwanie rodziców.
Zawsze możesz spróbować z nimi porozmawiać, może uda Ci się ich przekonać. Warto dowiedzieć się skąd ten brak zgody.

Co by się stało gdybyś to Ty została u niego na noc?

Ich dom, ich zasady.

Skoro jesteście dorośli na tyle, aby postępować po swojemu, to  tak właśnie żyjcie, ale nie pod cudzym dachem!

Nawet w takim wypadku, nie muszą być zadowoleni z faktu "bzykania się" pod ich dachem. Oni tego nie uznają, takie ich prawo. Dlatego należałoby się do tego dostosować.

Dokładnie, dlatego eksperymenty związkowo-seksualne powinna uskuteczniać w innym miejscu niż swoj dzieciecy pokój.

no tak a potem z takiego zabraniania zdziwienie bo córka w ciązy,a przeciez nie spała z chłopakiem
mam koleżankę do której chłopak przyjeżdżał,ona z tego co jej mama opowiadała spała w tym czasie z mamusią w łóżku,tylko ciekawe skąd się wnuczka wzieła na świecie skoro rodzice tacy konserwatywni byli

Ale skoro sobie tego nie życzą to dzieci powinni to uszanować. Przecież to ich dom, nie muszą mieć ochoty na zderzenia w łazience z roznegliżowanym obcym w gruncie rzeczy facetem.

ale nigdzie nie jest napisane że rodzice autorki go nie znają
pobzykać sobie może byle gdzie,własny dom nie jest tu do tego potrzebny

a po za tym chyba sami powiecie lepiej jest się obudzić rano u boku ukochanej osoby,niż pobzykać sie byle gdzie i za chwilę rozejść się każde w swoją stronę

Ale dlaczego rodzice autorki mają przyklaskiwać łamaniu ich zasad w ich domu?

Tu nie idzie o to co robi autorka i jakie decyzje podejmuje. Jej rzecz. Ale o to, że żyjąc w czyimś domu, należy stosować się do zasad tam obowiązujących. I nie ważne czy idzie o nie kopanie psa, nie palenie w salonie, czy nie sekszenie się w swoim dziecięcym pokoiku. Jak jestem już na tyle dorosły, że chcę w swoim domu mieć inne zasady, to wychodzę z domu rodzinnego i wtedy w swoim domu wprowadzam swoje porządki.

Gergo, miałam taki plan- w sensie, żeby wiedzieli po fakcie, ale uznałam, że mają prawo wiedzieć i im powiedziałam. Ale się nie zgodzili na nocowanie. Moi rodzice znają mojego chłopaka i bardzo go lubią, jesteśmy prawie rok parą.

agnik, u niego nie byłoby problemu z zostaniem na noc-jego rodzice nie mają z tym problemu, ja miałabym gorzej z "pozwoleniem" od rodziców.

lena812, mogę nocować poza domem- u koleżanek nie ma większego problemu

Dodam, że razem już wyjeżdżaliśmy i nie spaliśmy w osobnych łóżkach, więc nie wiem skąd ten problem?!
Nie będzie rodziców, nie bd czuć się skrępowani jego obecnością, ale widać jestem jeszcze za młoda na takie nocne wizyty Co do ewentualnej ciąży, to jesteśmy obydwoje na tyle odpowiedzialni, że na razie nie planujemy, nie zamierzamy mieć dzieci i tego się konsekwentnie trzymamy.

Źle mnie zrozumiałeś. To żaden wyraz buntu, czy szczeniackiego udowadniania. To naturalna kolej rzeczy. Naturalny proces, że człowiek, na pewnym etapie, chce żyć po swojemu. I to żadna manifestacja, a po prostu dorosłość. Póki nie jest się dorosłym, to żyje  się w domu rodziców i tak jak mama z tatą nauczyli, a skoro już jest się gotowym samodzielnie dokonywać wyborów - często innych niż te rodzicielskie, i samodzielnie ustalać sobie zasady, to jest sygnał, że czas wziąć na siebie odpowiedzialność i żyć po swojemu, u siebie. I o to idzie w tym wątku.

Może tego potrzeba naszej autorce.

mało tego, ma już  24 lata więc jest dorosła, może sobie kupić, wynająć dom i robić w nim co jej się podoba.
Nie musi mieszkać z rodzicami, skoro jej nie odpowiadają ich zasady !

chłopak ma 28 lat - jeżeli jest odpowiedzialnym facetem to zapewni jej odpowiednie warunki mieszkaniowe, a tam niech sobie wprowadzają swoje zasady na swoją odpowiedzialność.

Widzisz i dochodzimy do sedna, niby dorosła niby 24 lata a potrzebuje pozwolenia.
Być może tak jak ktoś pisał, rodzice mają Cię jeszcze za dziecko, skoro potrzebujesz ich zgody, żeby wyjść gdzieś na noc.
Dorosły człowiek nie pyta o zgodę, wychodzi, wypada poinformować gdzie się jest tak żeby nie martwić domowników.
Owszem rodzicom może się to nie podobać, ale ot tyle mogą, oczywiście jeśli mają do czynienia z osobą dorosła a nie prawie dorosłą.

Powinnaś szczerze porozmawiać z rodzicami. Użyć jakiś sensownych argumentów, zapewnić o swojej odpowiedzialności i nie łamać domowych zasad.

Wiesz dokładnie co przeszkadza rodzicom w tym, że Twój chłopak miałby zostać u Ciebie na noc?
Chodzi o seks? Opinie sąsiadów? To, że ktoś obcy będzie w domu i będą się krępować?

Oboje jesteście dorośli i o pozwolenie raczej pytać nie musicie.
Jeśli macie taką możliwość, żeby coś wynająć i zamieszkać razem, to zróbcie to po prostu.
I wtedy nikt Wam nie będzie zaglądał pod kołdrę.
A rodziców po prostu informujesz o  takiej decyzji. W końcu to Twoje życie, Twoje wybory i decyzje.
Pytać o pozwolenie rodziców...owszem...ale chyba do 18 roku życia, lub do ewentualnego samostanowienia o sobie (czytaj praca).
Opinie sąsiadów....tym należy się najmniej martwić. Ludziom i tak nie dogodzisz, czegokolwiek byś nie zrobiła. A z resztą.....oni za Ciebie życia nie przeżyją.

Ale czego oczekują od Ciebie Twoi rodzice?
Jaki mają wobec Ciebie "plan życiowy"?

Plan jak prawie każdy rodzic: skończyć studia, znaleźć dobrą pracę, wyjść za mąż, urodzić dzieci...
Jestem na razie między pierwszym a drugim punktem
Oczywiście też pragnę mieć męża, dzieci, ale teraz kiedy nie jestem już małą dziewczynką, chociaż trochę swobody i zaufania mi się należy. Nigdy ich nie zawiodłam, zawsze byłam posłuszną córeczką, b.dobrze się uczącą i spełniającą każde polecenie od rodziców...nie przyszłam nigdy pijana do domu, nie palę, nie biorę narkotyków..ale widać nawet to nie wystarczy, żeby mieli do mnie zaufanie jak do dorosłej osoby.

Dzięki Margolinka dzisiaj daję sobie ostatnią szansę na rozmowę z rodzicami o tym nocowaniu. Mam nadzieję, że jednak się zgodzą i dojdziemy do jakiegoś porozumienia

to.skomplikowane, rodzice dają Ci swobodę w decydowaniu o tym, co robisz poza domem, ale nie chcą pozwolić na to, abyś to samo robiła pod ich dachem, może jednak nie ze względu na sąsiadów, ale na to, że wtedy wyrażają zgodę i odpowiedzialność jest większa.

Może forma prośby, bardzo serdecznej prośby z ogólnym zapewnieniem że:

- Nie będziemy się zachowywać inaczej, niż się zachowujemy, o czym wiecie.

To będzie takie małe niedopowiedzenie.

A druga sprawa: ileż to par było tak bardzo odpowiedzialnych, a jednak życie zafundowało im prokreacyjną niespodziankę. Planować to sobie możecie. W tym właśnie zawsze jest pewien brak realizmu, dlatego zapytam:

JAKĄ skuteczność mają środki zapobiegawcze, wyrażające Waszą odpowiedzialność?

Przecież nawet sterylizacja nie daje stuprocentowej pewności, bo by w Anglii nie było procesów przeciwko lekarzom. Pełnoletność i odpowiedzialność nie dają pewności. To tylko poprawia samopoczucie.

Ludzie jak tak czytam co coś mnie bierze...Dziewczyna młoda nie jest i chłopak też więc co tu się kryć...Uważam że skoro rodzice go znają bo myślę że tak to czego tu bronić.Przez takie sytuację się biorą dzieci też wcześniej bo kryjąc się chyba wiecie jak jest.stres wcale nie daje satysfakcji z takiej bliskości.A przez ile się mają kryć?może do 40ki.

Trochę chore podejście ze str rodziców ok rozumie ich wolę ale to nie lata kamienia...

Ja też miałam/mam taką sytuację. Ja mogę nocować u narzeczonego bez przeszkód, On u mnie nie, mimo, że jest bardzo lubiany. Moja mama nie ma nic przeciwko ale tata owszem. Nie i już. Bo tak. Dla zasady. To JEGO dom i JEGO zasady. Pytałam kiedyś kilkakrotnie czy może zostać na noc, usłyszałam stanowcze NIE i więcej razy się nie prosiłam. Łaski bez.

To jest wg mnie hipokryzja, bo uprawiać seks mogę o 8 rano, 12 w południe, 17 wieczorem i 23. I nie ma tu najmniejszego znaczenia pora dnia, czy nocy. U mnie dodatkowym punktem, który mnie bolał <i narzeczonego też>, to fakt, że dziewczyna mojego brata może u nas nocować i jest wszystko git. Tłumaczenie mojego ojca? "No bo to facet i inaczej to wygląda". Śmiechu warte co? Moim zdaniem najlepiej temat odpuścić i nie dopraszać się o nic, bo to dziecinne. Nie to nie. My za tydzień bierzemy ślub, będziemy razem mieszkać i koniec tej patologii. I na noc w moim rodzinnym domu na pewno nie zostaniemy chętnie. Nie ze złośliwości, po prostu ta sytuacja trwała ponad 4 lata i była bardzo przykra dla nas.

ja tam  tylko przytoczyłam krzaki
ale na to wychodzi że  w porządku jest że córka będzie spała i uprawiała seks po za domem
a w domu rodzinnym juz nie bo to wstyd i hańba,starodawne poglądy
tym bardziej że autorka nie przyprowadza pierwszego lepszego do domu
i przeciwnicy przyznajcie? ile razy uprawialiście seks we własnym domu przed ślubem,pod nieobecność rodziców?
a właściwie czy nocowanie chłopaka u dziewczyny zawsze musi sie kojarzyć tylko z uprawianiem seksu?

Wszystko się skończyło pomyślnie dla mnie
Obyło się bez kolejnej rozmowy z rodzicami, podjęli oni słuszną decyzję i wyrazili zgodę na nocowanie ! Pod warunkiem, że mamy się zachowywać grzecznie i odpowiedzialnie

Ale powiało postępem i podstępem/

A pewnie, że normalne. Normalne jest także, że po ślubie mieszkają ze sobą, rok, dwa, pięć i się rozchodzą i nie widzą skąd to się bierze. Ale po co wiedzieć, skąd się biorą życiowe niepowodzenia, skoro to normalne. To jest takie myślenie od doopy strony, a potem jak ta doopa wychodzi na każdym kroku i tylko o nią chodzi (bo przecież nie o zasady), to się pojawiają kwasy, które zżerają takie związki, zawiązki i rozwiązki. A wystarczy poczytać to forum, żeby znaleźć całkiem niezłe potwierdzenia tego, od czego się zaczynają tragedie: od podstępowych norm i pozwalaniu na wszystko.

Każdy ma swoje choroby. U jednego są to chore zasady, u innego brak zdrowych zasad.. Nie wiem, co lepsze.

I pytanie, jak nauczysz się honorować zasady Męża, jak nie potrafisz honorować zasad Ojca. Już sobie ścielesz łoże na przyszłe konflikty. I myślisz, że jak Ci się zacznie "nowa droga życia" to Ci już mosty do starej drogi nie będą potrzebne. Nic bardziej błędnego. W momencie Twojego ślubu chcesz symbolicznie uśmiercić Ojca. Wydaje CI się, że nie będzie Ci potrzebny?

Już dawno zauważono związek przyczynowo skutkowy pomiędzy szacunkiem dla rodziców, a powodzeniem w życiu. Wyrażony on jest w kilkudziesięciowiecznej formule "Abyś długo żył i dobrze ci się powodziło". Można to ignorować, no bo przecież postęp znosi różne konserwatywne zasady i przykazania, ale nie znosi praw psychologii i jej reguł, które obowiązują niezależnie od postępu i różnych genderowych eksperymentów. Nie takie fifoki zmieniali świat po rewolucji francuskiej, a teraz pokornie słuchają, jak w ich własnych kraju muzułmanie tupią nóżkami.

Postęp,.. a jakże, na pewno jest, bo ilość rozwodów ciągle rośnie, no to jest postęp !!!

Według mnie nie jest to racjonalne. Dla mnie też śmiesznym było, że musiałam spać w osobnych pokojach, nawet z już narzeczonym Jednak jestem zdania, że lepiej łagodnie i dyplomatycznie "wypracować sobie kompromis" z rodzicami, niż na siłę wprowadzać swoje rządy mieszkając nadal z nimi. Ja gdy tylko skończyłam szkołę, to wyprowadziłam się do narzeczonego, chociaż rodzice by pewnie woleli "po ślubie". Jednak o to już się nie pytałam A oni przyjęli to już na spokojnie. Wszystko obyło się bez sprzeczek i tym podobnych, a z rodzicami do dzisiaj mam bardzo dobry kontakt.