Masturbacja a smutek

Nienawidziłam, kiedy przesadzał z siłownią i nie miał ani chęci, ani czasu, ani ochoty na spędzanie czasu ze mną, że o seksie nie wspomnę... Po dwóch tygodniach zrobiłam awanturę, bo miał gdzieś moje wysokie libido.
Co jednak pomogło najbardziej? Moje nocne GŁOŚNE jęki rozkoszy, gdy bawiłam się wibratorem, leżąc obok niego i budząc go w ten sposób. I odpychanie go, gdy "łaskawie" zechciał się kochać. Dwa dni i dwie noce to potrwało.
Co się okazuje? Że się da pogodzić siłownię z seksem i satysfakcją partnerki Ja dbam o jego dietę, on dba o moje libido

Jeśli partner jest niechętny do seksu przez dłuższy czas i nie ma to związku ze złą kondycją fizyczną, emocjonalną i związku... to nie wróżę niczego dobrego. Musi być to cholernie frustrujące ;/

HEHEH ja miałem podobne sytuacje :D:D ale bez jęków :D Wolałem się już kochać, niż nie móc spać przez to głębokie oddychanie i ruchy. Niekiedy tylko marzyłem o tym aby spać
Praca, siłka, bieganie, crossfit i jeszcze sex ...SPAĆ D:D:D

Kiedyś pewien facet w literaturze przyrównał kobiece łono do pleśniejącej oślizłej sałaty.To było w powieści "Pożycz nam męża Poopy" - książce o gejach.Dla mnie facet, którego denerwują oznaki kobiecego podniecenia, unika seksu i nie chce zaspokoić partnerki jest albo półimpotentem albo gejem.Sorry to chore by kobieta musiała się sama zaspokojać, bo łaskawcy sie nie chce...

Polejcie CHOPU bo dobrze prawi

To kwestia psychiki, bo tak naprawdę jakby iść do sklepu i kupić słodziutką, pyszną drożdżówkę i kubełek z kobiecymi soczkami   - to pewnie byłby dylemat, podobnie jak kupić sobie arbuza albo szklaneczkę spermy
hehe

Co racja to racja...
Moj partner uwielbia mnie zaspokajac oralnie...im bardziej mokro tym lepiej!
Wyglada na to, ze mam szczescie, ze moj facet to lubi :-)

...Bez przesady, moim zdaniem. Przecież nie jesteśmy robotami, tylko ludzmi i zdarza się, że nie zawsze mamy ochotę na seks. I nie wyobrażam sobie robic coś wbrew sobie, mimo woli i jeszcze w bólu.
Wszystko by nie urazić delikatnego ego? I by był szczęśliwy? Zaraz, zaraz, a gdzie jest moje szczęście?
I hm...mam takie myślenie, ale nie czuję się kobietą nienormalną.

Ok u facetów to egoizm- nich Ci będzie, ale w takim razie u kobiet, które się zmuszają do seksu,żeby facetowi było dobrze- to głupota.

Gdzie w tym zdaniu masz kompromis? Po drugie, jak ktoś uprawia seks gdy nie ma ochoty na to to sie do tego zmusza (może jeszcze uprawiać seks jak jest mu to obojętne, ale nic na ten temat w Twoim poście nie ma)

Masz OGROMNE szczęście, ja teraz dopiero widzę, jak się wkopałam.

Niby seks nie jest najważniejszy - tak tak, też sobie próbowałam tak tłumaczyć - NIBY nie jest.

Przykre to jest, wspolczuje Ci.
Niestety porno przynosi więcej szkody, niż pożytku.
A jesli swoją edukację seksualną własnie zaczynamy na porno, to dramat gotowy.
Byc moze seksuolig bylby pomocny, ale Twoj partner musialby przyznac, ze ma problem.

Mówisz, że zawsze tak było... także nie możesz mieć do niego pretensji o to, jaki jest, skoro nic się nie zmieniło.
Możesz zacisnąć zęby, męczyć się i ulec innemu mężczyźnie, dopuszczając się zdrady, możesz także zakończyć tę frustrację, rozstając się z partnerem.

Kto twierdzi, że seks nie jest ważny, musi mieć niebywale niskie libido, być aseksualny bądź niedoświadczony.
Ja osobiście nie wchodziłabym w związek z taką osobą, a gdyby jednak jakimś cudem się to stało - zakończyłabym go. Dla mnie seks jest zbyt ważny w związku i nie ukrywam tego.

Ja to w ogole w szoku jestem jak to czytam...

Gdybym Cie znała osobiscie to bym Cie usciskała i zrobiła torta czekoladowego z wisienkami i wielkiego drinka! Oraz oddała najlepsza z moich torebek...

Facet ewidentnie ma spaczona psychike filmami porno. Nie zdzwiwiłabym sie gdyby sam sie czesto zaspakajał w sposob w jaki tylko on lubi bez cieknacej dla niego lepkiej i obrzydliwej waginy, szybko mocno...popatrzec z daleka na wielke melony i...kooooooniec:)

Ty mu nie jestes potrzebna chyba do seksu stad te klopoty...tak mi sie wydaje.

Po drugie rzeczywiscie jak ktos trafnie napisał moze to jakies poczatki homoseksualizmu?

Moze udacie sie do seksuologa...w co watpie zeby sie zgodził...uzaleznienie od masturbacji jest przykrym problemem.

Z drugiej strony jesli o Ciebie chodzi to Ci szczerze wspolczuje...nie ma to jak dobry zapychajacy dech w piersi ( rozebranej i błyszczacej od potu) SEKS:)

No właśnie, takiego sobie wybrałam, więc tak teraz mam. Wszystko poszło za szybko, byłam głupia, zaślepiona miłością, wydawało mi się, że to w końcu TEN - i faktycznie, to TEN pod wszystkimi względami, oprócz seksu. Poznaliśmy się w maju ubiegłego roku, a już we wrześniu był ślub - i nie, nie z powodu ciąży.

Mam porównanie z innymi mężczyznami, z którymi byłam przedtem. Pamiętam, że jeden z nich był autentycznie zachwycony, kiedy mnie rozbierał i zabierał się za pieszczenie mnie tam językiem, potrafił robić to dłuuuugo. Kiedyś w złości i kłótni powiedziałam mojemu mężowi o tym, uznał, że to tamten był poje*** i nienormalny, i że przez to teraz zachciewa mi się Bóg wie czego... 

Żaden z moich poprzednich nie nadawał się na partnera życiowego, takiego, w którym mogłabym mieć oparcie na co dzień w takich zwyczajnych sprawach. Byli to mężczyźni dobrzy w łóżku, ale najczęściej sieroty życiowe, często bez pracy albo prowadzący jakieś szemrane interesy. Kiedy więc poznałam mojego męża, pracowitego, uczciwego, myślałam, że to jest właśnie ten facet.

Według niego wciąż tylko o tym mówię, bez przerwy poruszam temat seksu. On nie lubi o tym rozmawiać, "bo nie". Do psychologa/seksuologa nie pójdzie, bo uważa, że taki po prostu już jest i nic na to nie poradzi.

Gdy próbuję coś zainicjować, często słyszę: "Myślałem, że nic dzisiaj nie będzie i pójdziemy normalnie spać". Z kolei gdy już coś "wyproszę", to potrafi powiedzieć po wszystkim: "No, to teraz wystarczy na tydzień".

Woli, gdy jest ciemno, chce też, żebym za każdym razem (kiedy oczywiście uda mi się go do czegoś namówić) zakładała seksowną koszulkę, pończochy i szpilki. Nie mam nic przeciwko, sama często robiłam mu niespodzianki i kupowałam coś seksownego, ale chciałabym, żeby czasem zapragnął po prostu MNIE, swojej żony, a nie przebranej.... dziwki, bo tak się nieraz czuję.

Kiedy już robię mu loda i potem się kochamy, nie chce mnie całować w usta (WTF?! Brzydzi się sam siebie?)

Kiedy nie mam orgazmu (a przez rok czasu miałam go może z 5 razy), to oczywiście jest tylko moja wina. Potrafi powiedzieć wtedy: "Iść do łazienki, żebyś mogła sobie strzepać?" albo "Chcesz sobie dokończyć sama?"

Dwa miesiące temu miałam taką sytuację, że dokuczały mi silne zawroty głowy, raz trafiłam na izbę przyjęć do szpitala. Porobiłam komplet badań, krew, mocz, serce, neurolog. Wniosek: zdrowa. Psycholog, którego mamy w pracy stwierdził, że to na 100% nerwica. Nie chciałam rozmawiać z nim o tym, co się dzieje w moim małżeństwie.

Rozwieść się? Skoro nie minął nawet rok? I co, szukać od nowa? Trafić z deszczu pod rynnę, na kogoś, z kim będę miała fajny seks, ale reszta będzie do niczego? Znaleźć kochanka? Zaspokajać się sama, jak dotąd? Tylko jak wtedy przezwyciężyć to uczucie doła i kompletnej beznadziei, które przychodzi już po fakcie, gdy zostaję sama ze sobą, a nie w ramionach ukochanego mężczyzny?

Kompletnie nie wiem, co mam robić.

Straszna sytuacja... Jednak ślub to tak poważny krok, trzeba być pewnym partnera. Ciekawe co powiedzą ci, którzy uważają że seks to dopiero po ślubie. Albo zamieszkanie razem. Trzeba się dobrać, poznać, bo potem są takie problemy. Mąż lekceważy Ciebie i Twoje potrzeby, a powinien o Ciebie dbać pod każdym względem. To w końcu jego obowiązek. Tak duże problemy już od samego początku małżeństwa. Jego teksty są masakryczne, widać że ma kompleksy i z jakiegoś powodu nie chce, ale jednocześnie czuje się sam źle z tym, że Ci odmawia - w końcu jest mężczyzną, powinien zaspakajać swoją kobietę. Mój chłopak zawsze mi to powtarza, dla niego najważniejsze jest moje zadowolenie i satysfakcja, on może nawet za każdym razem nie dochodzić. Największą jego przyjemnością jest obserwowanie jak ja szaleję z rozkoszy.

Bardzo przykro czyta się to o czym piszesz. Jestem młoda, może mało wiem o życiu, ale wydaje mi się, że z takiego związku nie będzie nic dobrego. Seks JEST ważny, oczywiście, ale raczej chodzi mi o zachowanie twojego męża. Przecież z pewnością widzi jaką przykrość ci robi. Na pewno nie jest przyjemne słuchanie o tym, że jest się obrzydliwą "tam da dole" (dla zdrowego faceta nie ma nic obrzydliwego w zadbanym, kobiecym ciele), albo odmowa pocałunku po seksie oralnym... Ten facet zdecydowanie ma jakiś problem ze swoją seksualnością. Świadczy o tym stosunek do ciała autorki, do własnego ciała (czemu miałby się brzydzić pocałować własną żonę po "lodziku"?!), spaczenie pornosami no i te zanikające erekcje...

Może warto spróbować terapii u seksuologa, choć mam wrażenie że facet się na to nie zgodzi, bo nie widzi problemu w sobie tylko w autorce (i w jej eks, który był pod tym względem normalny). Jeśli to nie pomoże to zastanowiłabym się na miejscu autorki, czy warto spędzić życie z kimś takim. W innych sferach życia może nie być z nim problemu, ale naprawdę, żadna kobieta nie zasługuje na takie traktowanie (bo z tego co widzę, nie interesuje go przyjemność autorki, tylko jego własna- typowe wychowanie na pornosach). Z resztą z postów jasno wynika jak bardzo jego zachowanie boli autorkę...
Pytanie brzmi, czy autorka jest w stanie żyć przez resztę życia z tą frustracją, kompleksami które mogą się pojawić po "miłych komentarzach" męża na temat jej seksualności i z niespełnieniem seksualnym.

Naprawdę współczuję lasouris, życzę ci dużo pogody ducha.

Nie okazuje. To ja przychodzę, żeby dać buziaka, mówię, co czuję. On już dawno nie powiedział mi, że mnie kocha - mówi, że nie potrafi. O swoich uczuciach w ogóle nie chce rozmawiać, nie wiem, co on czuje, choć staram się pytać, ale to tylko mój monolog i jego milczenie. Gdy próbuję podjąć rozmowę, odcina się, włącza tv albo komputer i nie reaguje.

Mówi, że w dzieciństwie był "niedotykalski", gdy np. siostra przeszła obok i się otarła przypadkiem o niego, wycierał sobie rękę.

Używa wulgarnego słownictwa, np. nie mówi "kochać się", ale "ru****ć". Myślałam, że to tylko takie jego słowne żarty, ale dociera do mnie, że nie.

Kiedy mówię, że chciałabym po prostu położyć się, zapomnieć o wszystkim, odprężyć się, zrelaksować i żeby mnie troszkę popieścił ręką, potrafi powiedzieć "nie będę ci walił, to chore".

To żałosne, wiem. Nie wiem, czy mam się śmiać, czy płakać, kiedy to piszę.

I nie mów, że wszystko gra poza seksem, bo nie gra choćby z tego względu, że partner:
a) W OGÓLE Cię nie słucha
b) ma w głębokim poważaniu Twoje potrzeby, ponieważ
c) nie zależy mu na Tobie, w związku z czym
d) nie okazuje Ci najmniejszej namiastki czułości i
e) zrzuca na Ciebie całą winę ZA WSZYSTKO

Nie wiem, jak możesz uważać, że w związku nie gra tylko łóżko, skoro facet ma Cię w bardzo głębokim poważaniu - równie dobrze mogłoby Cię nie być obok, przynajmniej miałby chwilę spokoju.

Nie kocha Cię.
Nie pożąda Cię.
Nie czuje potrzeby dzielenia się z Tobą bliskością.
Nie reaguje na Twoje słowa, prośby i czyny.
Poniża Cię.
Ma w nosie Twoje potrzeby.
Zachowuje się, jakbyś była "koleżanką do życia", nie jest w ogóle ukierunkowany na wyższe uczucia wobec Ciebie.

...dziewczyno, co  Ty z nim jeszcze robisz?

Ile razy jeszcze chcesz płakać i męczyć się w związku, którego tak naprawdę nie ma? Podejrzewam, że równie dobrze moglibyście być parą kumpli lub współlokatorów i żadne z Was nie odczułoby żadnej różnicy.

Jesteś młoda. Wiesz, że źle zrobiłaś, wychodząc za niego za mąż. Co więc Cię jeszcze przy nim trzyma?

Rozumiałabym desperację i determinację, gdyby facet chciał pozwolić sobie pomóc, ZROBIĆ COŚ DLA CIEBIE. Ale dla niego problem nie istnieje. Jego problemem jesteś Ty i Twoje "nienormalne potrzeby".

Obawiam się, że rozmowa nic tu już nie pomoże.

Naprawdę uważasz że to jest w tej całej sytuacji, którą opisała Lasouris największy problem? to że w złości wyleciało jej, że poprzedni facet ją fajnie pieścił oralnie?

Powoli wychodzi obraz całej sytuacji i niestety nie wygląda to dobrze - facet nie okazuje uczuć, seks jest bardzo słaby, nie zaspokaja jej w żaden sposób, a są DOPIERO 10 miesięcy po ślubie. Rzeczywiście jak pisała Lwica równie dobrze moglibyście być kumplami czy współlokatorami. Pewnie mieszkacie razem, ale nie ŻYJECIE razem... Jak dla mnie to jest powód do unieważnienia małżeństwa. I nie wiem jak ta wielka miłość wyglądała przed ślubem, ale wątpię żeby to się z dnia na dzień tak drastycznie zmieniło. Pewnie Lasouris była zaślepiona, zakochana, widziała w nim dobry materiał na męża - bo pracowity, zaradny życiowo. Ale co z tego jak nie potrafi dać odrobiny miłości. Piszesz, że dawno Ci nie mówił że Cię kocha - a jesteście dopiero 10 miesięcy po ślubie! Dziwne to wszystko, taki związek bez uczuć. Ja bym nie wytrzymała. Weź pod uwagę, że z czasem będzie tylko gorzej. O uczucie trzeba dbać, pielęgnować je bo usycha. U Was już zwiędło niestety, nie wiem czy w ogóle coś było, czy to tylko zaślepienie jak to zwykle w początkowej fazie związku.

Tak jak napisała DayDream88, byłam po prostu zakochana, zaślepiona, i widziałam w nim dobry materiał na pracowitego, uczciwego męża. Ten ślub to największa głupota mojego życia.

Próbowałam wczoraj rozmawiać. Dla niego psycholog czy też seksuolog nie wchodzi w grę, on widzi tylko jedno wyjście: rozwód.
No i dowiedziałam się: "gdybyś ty była inna i nie strzelała ciągle fochami".
Dla niego nie ma różnicy pod względem uczuć: czy rozpłaczę się przed miesiączką z błahego powodu, czy podniosę głos w kłótni, wszystko to ma jedną nazwę: foch. Wtedy do końca dnia albo i dłużej jest ignorowanie mnie, nie odpowiadanie na moje prośby o rozmowę. U niego w rodzinie nie ma rozmowy, nie ma sporów, nikt nikomu nie powie, co myśli - tylko luźne pogawędki o pogodzie i o tym, co trzeba kupić. Czasem mam wrażenie, że wychował się sam.

skoro chce rozwodu to powinnaś się cieszyć.

Nie wiem czy to coś da..on ma poważny problem i z mojego punktu widzenia nie rozumiem dlaczego ON tkwi w związku, skoro dla niego praktycznie nie ma to różnicy. Sama napisałaś, że nie zwraca uwagi na Twoje potrzeby, nie słucha Cię. Czy naprawdę warto się dalej starać, jeśli to co powinno być podstawą małżeństwa czy związku w ogóle, u Was nie istnieje?

Ja pieprzę.... Ręce opadają. Patrząc po sąsiednim wątku żon aseksualnych mężczyzn, zastanawiam się, co się dzieje z tym światem? Wszystko stanęło na głowie, kobiety muszą się prosić o coś, co powinno być normą...

Miałam podobnego faceta do tego Autorki. Odmawiał mi seksu bardzo często, a ja już będąc wściekła na niego potrafiłam mu powiedzieć,że znajdę sobie kochanka,który da mi to czego on nie chce. Czasami żeby go wprawić w zakłopotanie w ruch szła moja rączka i to czasami pomagało, a czasami nie i zasypałam wściekła często płacząc w poduszkę.

Seks w związku jest bardzo ważny...gdy nie układa się w seksie nie układa też w innych sprawach.
Seks to przecież bliskość,miłość i oddanie a jeśli tego nie ma to co to za związek.

Ja wytrzymałam 5 lat. Odeszłam z wielu powodów ale ten również miał wpływ na moją decyzję.

To nie jest tak,że są tylko dobrzy w łóżku ale za to fajtłapy i niedorajdy życiowe.
Można spotkać mężczyznę, który jest i dobrym kochankiem i zaradny.
Warto takiego poszukać. Po co marnować sobie życie mamy tylko jedno i nikt nie wróci nam tych straconych lat.
Powodzenia i życzę znalezienia dobrego rozwiązania .

PRECZ Z IMPOTENTAMI

mi powiedział "To sobie znajdź"- z taką miną jakby mówił "i tak nikt Cię nie zechce"

Tak, powiedział,że mam szukać .

Oj ileż razy usłyszałam,że jestem zboczona,niewyżyta itd.
Kiedyś zaproponowałam obejrzenie filmu erotycznego jako wstęp i co usłyszałam...mam coś z głową .

Cóż zostało mi oglądać samotnie .

Jest mnóstwo takich kobiet. A najgorsze jest to, że to my kobiety jesteśmy postrzegane jako te które ciągle boli głowa.

lasouris, wiesz już co zrobisz? Widzisz jakieś rozwiązanie tego problemu?
Wiesz, tego kwiatu to pół światu

Na razie mam brzydko mówiąc wyj*** na to. Wyrzucenie tego wszystkiego na forum pomogło w jakimś sensie, nie chce się już płakać z tego powodu. Jestem dla niego nieprzesadnie, w normalny sposób miła i spokojna, ale w głębi duszy już chytrze wiem, że nie będę się poniżać inicjowaniem kolejnych zbliżeń, że póki co sama zadbam o swoją seksualność, bo mam do tego prawo. To, że trafił mi się taki dupek, nie znaczy, że mam z tego powodu zacisnąć uda albo mieć wyrzuty sumienia po sesji solo z wibratorem.... Podejrzewam, że przyjdzie w końcu koza do woza, a wtedy będę miała okazję pokazać mu, jak się czuje ktoś, komu odmawia się seksu. Będę dawała znać, jak sam zainteresowany reaguje na nowe zasady gry ;)

Lasouris,
Bardzo dobrze rozumiem co czujesz i jak wielka frustracja Ciebie ogarnia.
Podejrzewam, że przy pierwszych jego pieszczotach ulegniesz, albo go to w cale nie ruszy, że nie chcesz się kochać. Zrozumie bez problemu, że dzisiaj możesz ochoty nie mieć. Nic nie da Twój odwet. Tak czy inaczej skończysz z twarzą w poduszce i chusteczkami.
Ile razy ja obiecałam sobie, że już się nie poniżę... nie będę gwałciła męża... I co? Nadal robiłam tak, aby to jemu było dobrze. Na tym się kończyło, a mi łzy podczas " kochania się" same do oczu napływały.

" Będę dawała znać, jak sam zainteresowany reaguje na nowe zasady gry "
Z całego serca życzę Tobie powodzenia, ale mam nadzieję że na reakcę na nowe zasady nie będziemy musieli czekać pół roku Mój mąż pewnie dopiero po takim czasie by sobie przypomniał o seksie ze mną.

Witam wszystkich po tygodniu :)

Olałam jego potrzeby (a raczej ich brak), nie dążę do seksu i nie czuję się z tym już, jakby mi czegoś brakowało, bo w sumie jak można odczuwać brak czegoś, co i tak samo w sobie jest beznadziejne i żałosne, jeśli już do tego jakimś cudem dojdzie :P A wszystko to po akcji sprzed kilku dni, kiedy próbowałam jeszcze nakręcić jakąś atmosferę i jak obuchem w łeb uderzyło mnie, że dla niego lodzik jest ok, och jak miło, ale ruszyć też trochę tyłkiem - no to już jest problem i on jest baaardzo zmęczony.

Od tego czasu dałam sobie spokój, zadowalam się sama, mam fajniutkie dwa wibratory, w zależności od tego, na co mam akurat ochotę, tego z nich używam. On o tym wie, bo wychodzę z łazienki rozanielona i zadowolona, bez smutku, poczucia winy i przygnębienia. Odkąd zmieniłam w ten sposób swoje podejście, paradoksalnie w ogóle się nie kłócimy już 6 dni, a w naszym związku to jest naprawdę wyczyn :P

Olałam gościa i wzięłam sprawy w swoje ręce :) Z czasem może pójdę dalej i poszukam kogoś na boku. Zresztą, szukać nie muszę, mam w zanadrzu kogoś, kogo znam jeszcze z czasów przedmałżeńskich i kto regularnie od czasu do czasu, dyskretnie przypomina mi smskiem o swoim istnieniu.

Jak już napisałam wyżej, zmieniłam diametralnie podejście. Przekonałam samą siebie, że nasz seks jest tak żałosny i beznadziejny, że szkoda mojej energii, żeby wciąż reanimować i namawiać tę drugą stronę. Sama zrobię sobie dobrze sto razy lepiej :D Poza tym, szykuję się na mały flirt i romansik poza, i już samo to dodaje skrzydeł i paradoksalnie w moim małżeństwie panuje teraz zgoda, nikt się nikogo nie czepia, nic mnie nie wkurza, mam wyje**** na mojego męża i to, czy będzie mu się wieczorem chciało, czy też nie :P