Ten cały poród... Jak to z nim jest?

Co do samego porodu się nie wypowiem. Ale moja mama miała rodzinny poród z obecnym mężem. I faktycznie zmienił się po tym wydarzeniu, nie wiem do końca, jak to ująć ale było to bardzo pozytywne, był pełen podziwu, szacunku, nie mogę znaleźć lepszych słów a te do końca nie oddają tego co powinny. Przecież jeśli będzie przy porodzie nie musi patrzeć Ci między nogi.

Caro ja od początku ciąży mialam nastawienie skoro weszło to musi wyjsc :-)  i od początku mowilam ze nie boje sie porodu i nie wiem czy dzieki temu ale poród mialam super wspominam go b.dobrze.mielismy porod rodzinny i to byla najlepsza decyzja :-) moj maz jak przewiezli mnie na sale poporodowa to 1pytanie jakie zadal czy chce drugie dziecko?! bez chwili zastanowienia powiedziałam ze tak!

Po pierwsze (jako matka 3 dzieci rodzonych naturalnie bez znieczulenia) zapisz sie do szkoly rodzenia. Nie dosc, ze zajecia przygotuja Cie do porodu, naucza opieki nad noworodkiem, karmienia piersia, to poznasz wiele kobitek w stanie bligoslawionym, moze sie zaprzyjaznicie i bedzie latwiej o opieke nad dzieckiem... A moze porod z doula? Kiedys uznalabym to za kretynstwo- placic babie zeby mnie za reke potrzymala, ale ostatnio w kolejce u gina wyniknela rozmowa, ze mam trojke dzieci, a pani rodzi po raz pierwszy i szuka douli, bo chce miec kolo siebie doswiadczona w rodzeniu babe. Zgodzilam sie i na tym zarobilam, a co najwazniejsze pani A byla zadowolona. Niby takie trzymanie za reke, uspokajanie, opowiadanie jak u mnie bylo, co mi pomagalo. Ona kilka lat leczyla nerwice i to "dyskwalifikowalo" do porodu SN, ale jej zalezalo.... Moja obecnosc (obcej 100% kobiety) pozwolilo opanowac sie i urodzic. Polozna u lekarze byli w szoku, ze okielznalam jej panike. Mysleli, ze i tak bedzie cc, a ona dala sobie swietnie rade i juz mysli jak bedzie wygladal kolejny porod. Ja zostawilam jej swoj nr tel. Na nastepny raz nie mam juz z nia kontaktu

Caro mi tez rodzina a najbardziej tesciowa wpierala ze sie boje bo ona tyle godzin rodzila i bla bla bla....a ja ze spokojnym glosem odpowiadalam ze się nie boje! bo nie ma czego prod z mezem jest idealny on zabieral ode mnie wiekszosc bolu ja nawet nie krzyczalam no teraz juz po ptakach hehe urodzic trzeba wiec strach nic nie da a pozytywne myślenie bardzooo duzo.
a ja ciaze tez przeszlam rewelacyjnie pierwsze tygodnie wymioty ale nic po za tym czulam sie świetnie i co chwile jezdzilam do PL bo mieszkam w Berlinie....a dws tygodnie przed porodem bralam slub

Też próbuję sobie tłumaczyć że przecież gdyby to było takie okropne to kobiety by się zbuntowały i nie chciały. Wiem że natura ma swój własny plan i zrobiła tak że jest to jak najbardziej do przejścia. Tylko te wątpliwości we własne siły... W necie nie szukam filmików i treści okołoporodowych mogących zniechęcić. Wolę te pozytywne. Ale coś zawsze do świadomości przemknie

Bardzo pomagają te wasze wypowiedzi. Eh... Jeszcze sporo czasu mam.
A chodziłyście do szkoły rodzenia? A jeśli tak to czy pomogło?

Ja chcialam sie zapisac do szkoly rodzenia, ale moj ginekolog mnie przekonal, ze to zbedna przyjemnosc.
Mialam tez okazje sie przekonac, dlaczego - kolezanka chodzila do szkoly rodzenia, gdy przyszla pora na rodzenie, zaczela postepowac dokladnie tak, jak ja uczyli - kompletnie nie sluchala poloznej, porod byl z komplikacjami, czyli "szablon" ze szkoly rodzenia sie nie przydal, a kolezanka nie wiedzac, jak sie zachowac, po prostu wpadla w panike i przestala przec, malo dziecka nie udusila.

Poza tym, wydaje mi sie, ze kobiety instynktownie wiedza, jak sie zachowac podczas porodu - a do tego jest polozna, zeby pomoc. Wystarczy tylko jej sluchac.

Też tak sądzę, o ile oczywiście kobieta nie jest panikarą i w decydującym momencie nie traci głowy. Ja w gruncie rzeczy poważnie rozważałam uczestnictwo w szkole rodzenia, ale że miałam ciążę zagrożoną, w siódmym miesiącu wylądowałam w szpitalu, to musiałam temat zaniechać.

Jeśli chodzi o ból, to przyznaję, że spodziewałam się gorszego, chyba bardziej dokuczała mi rana po szyciu. Do szpitala trafiłam gdzieś po 8.00, na salę porodową przed 10.00, gdzie dostałam kroplówkę, a równo o 12.00 syn był już na świecie.

Większość kobiet nie chce uczestnictwa studentów, rozumiem, że to żadna przyjemność, ale mnie zapytano czy wyrażam zgodę, aby mój poród był porodem dyplomowym jednej z nich. Zgodziłam się, a dzięki temu miałam doskonałą opiekę, dziewczyna nie była spięta, a przynajmniej takie stwarzała wrażenie, za to nie działała rutynowo. Dyplom prawdopodobnie zdała na pięć.

Rodziłam z mężem - to była najlepsza decyzja na świecie. Jeśli ludzie się kochają, to nie ma mowy o tym, żeby coś miało zmienić się na gorsze. Mało tego, odnoszę wrażenie, że mężczyzna staje się jakby bardziej świadomy, a potem odpowiedzialny za dziecko. Mój mąż od pierwszych dni doskonale się małym opiekował i miał z synem wspaniały kontakt, to im zresztą pozostało do dzisiaj. Nasz seks też absolutnie nie stracił na wartości, a nie wiem czy po okresie oczekiwania na zakończenie połogu nawet nie zyskał. Poza tym ogromnie ważne jest, aby z powodu zmęczenia i nowych obowiązków mężczyzny od siebie zwyczajnie nie odsunąć, co niestety jest częstym błędem kobiet, które znalazły się w roli matki.

W ogóle muszę przyznać, że poród wspominam bardzo dobrze, nie spełniło się nic z tych strasznych rzeczy, o których nasłuchałam się od znajomych, potem leżąc w szpitalu, naczytałam czy naoglądałam na filmach .

Ja bym instynktu nie przeceniala, bo ja chyba takowego nie mam. Do pietwszego porodu bylam nieprzygotowana, bo wydawalo mi sie, ze instynkt plus polozna wystarcza, otoz nie. Nikt mi nic nie chcial wytlumaczyc, kazali papiery podpisac, a ja ryczalam, bo sie balam i nie wiedzialam co sie dzieje. Przygotowac sie trzeba! Nie mowie o przeczytaniu wszystkich mozliwych komplikacji, ale o zapoznaniu sie z fazami porodu, co trzeba, a co nie, bo jednak nie zawsze warunki szpitalne pozwalaja na spikojny porod
Z drugim dzieckiem obcykalam schematy oddychania, cwiczenia, forme wspolpracy z polozna, poszlam przed porodem porozmawiac na spokojnie na co moge liczyc w czasie pirodu, czy bede miala swoja polozna. To pozwala sie przygotowac.
Tetaz sa swietne szkoly rodzenia, ktore tak na prawde nie ucza tylko jak przec i co pi kolei, bo to niemozliwe przewidziec jak porod sie potoczy. Zajecia maja nauczyc wspolpracy z personelem medycznym zeby zredukowac stres do zera. Swiadoma kobieta sie nie boi, swiadoma kobieta pozwala sie przeprowadzic przez porod szczesliwie. Stres hamuje porod, bo zamiast oksytocyny (ch szczescia powodujacego skurcze) pojawia sie kortyzol (ch stresu hamujacy akcje)
A z pozytywnych filmikow polecam "porodowy biznes". Amerykanskiej produkcji mowiacy o tym, ze jest mnostwo cesarek lub sztucznie wywolywanych porodow i pokazuja rodzace naturalnie kobiety, wyglada to wdpaniale. Mnie bardzo dobrze nastawil do porodu i rzeczywiscie dobrze go wspominam
Ps. Co weszlo, wyjsc musi

Chyba pozwolę mojemu P. rodzić ze mną Wiem że przy nim bym się czuła bezpieczniej Tym bardziej że on naprawdę chce być ze mną. Co do szkoły rodzenia to muszę się jeszcze zastanowić bo się przeprowadzam niedługo i nie wiem co gdzie i jak
Ogólnie bardzo mi pomogłyście w pokonaniu strachu. Wasze podejście jest na prawdę budujące

chwile po urodzeniu,rodzi się łożysko,potem myją krocze,szyją  i leżysz godzinę na porodówce
poród to nic strasznego,jeśli sie idzie z pozytywnym nastawieniem urodziłam 2 dzieci porody wspominam ogólnie dobrze

Zanim zaszłam jakoś się nie zastanawiałam się nad porodem. Stwierdzałam że póki co nie mam się co martwić na zapas... Teraz to inna sytuacja. Staram się mieć pozytywne nastawianie że wszystko będzie ok. Strach jest... W końcu to będzie całkiem nowe doświadczenie. Ale cóż. Inaczej dzidzi nie będzie