Uzależnienie

Witam. Nigdy nie udzielałam się w internecie ani tym bardziej nie szukałam w nim porad dlatego bardzo proszę o wyrozumiałość.
Chciałabym was zapytać co o tym wszystkim myślicie.
Ze swoim chłopakiem jestem już prawie 3,5 roku ( to jak dotąd mój najdłuższy związek). Chodziliśmy do jednego liceum, zeszliśmy się przed maturą i wyjechaliśmy razem 300km od domu na studia. Początki nie były łatwe, w zasadzie zeszliśmy się pod wpływem alkoholu i bardzo żałowałam swojej decyzji ale nie zniechęcało go to i po jakimś czasie zrodziła się między nami ta magiczna więź. Spędzaliśmy razem całe dnie, nie mogliśmy bez siebie wytrzymać. Wszystko zaczęło się sypać po przyjeździe na studia. Zamieszkaliśmy razem, w zasadzie wydawało nam się to takie naturalne i normalne. Ale M. poczuł wolność. Wolność przede wszystkim od rodziców. Dniami i nocami grał w gry komputerowe. Nie liczyłam się ja ani nikt inny. Po kilku tygodniach próśb, rozmów nic się nie zmieniało. Ja poznawałam nowych ludzi, którzy mieszkali wokół, spotykałam na swojej drodze wielu fajnych facetów, a niektórzy z nich zaczęli się mną interesować. Moje spotkania z nimi były zawsze czysto koleżeńskie. To gotowaliśmy razem jakiś obiad, to jechaliśmy ze znajomymi pokąpać się w słońcu nad jezioro. Pokazywali mi wiele różnych pięknych miejsc w tym obcym mieście. Potrzebowałam tego. Potrzebowałam, żeby ktoś się mną zainteresował, mówił do mnie. Nie angażowałam się, bo myślałam, że przestanę kiedyś być dla M. 'przerwą' we wbijaniu kolejnego poziomu w grze.
Obecnie sytuacja ta trwa dwa lata o ile nie dłużej. Zrobił się agresywny. Podczas rozmowy potrafi przywalić pięścią w ścianę, trzasnąć drzwiami, że listwy i farba odlatują (3 razy z rzędu), albo zwyzywać mnie od 'po*ebanych' nawet przy mojej mamie.  Do tego doszły używki. Praktycznie każdy wolny wieczór spędza na 'jaraniu ziółka' z naszymi współlokatorami. Poparcie stada więc jest. No i oczywiście gra. Zawsze jak jedzie w odwiedziny do rodziny bierze komputer. Ostatnio zapytałam go, czy byłby w stanie chociaż raz go nie wziąć. Odpowiedź była szybka - nie. Do tej pory stawałam na głowie żeby zorganizować nam jakieś wakacje, wypad majówkowy albo zwykłe wyjście do kina. W odpowiedzi usłyszałam, że film może obejrzeć na komputerze, piwo wypić w domu, a znajomi nie są mu do niczego potrzebni. Ważne, żebym ja 'była'. Na czym to moje jestestwo miałoby polegać? Na patrzeniu jak gra? Oglądaniu z nim TV i wychodzeniu z domu tylko jak skończy nam się jedzenie? Nie wiem jak to sobie wyobrażał. Rzucałam go już kilka razy ale zawsze dawałam się udobruchać. Ile łez wylałam i straciłam nerwów wiem tylko ja. Zawsze wierzyłam, że jeszcze się wszystko ułoży, dotrzemy się, a on w końcu przejrzy na oczy.
W niedziele zrobił znów awanturę kiedy poprosiłam go, żeby nie palił zioła. Oczywiście jestem najgorsza, bo zabraniam mu robienia tego, co lubi. Znów był agresywny. Wyszłam roztrzęsiona i rozpłakana z domu i postanowiłam, że tym razem do niego nie wrócę. Powiedziałam, że albo pójdzie do psychologa albo to definitywnie koniec. W odpowiedzi usłyszałam, że nie jest nienormalny, żeby chodzić do psychologa ( ).
Problem jest chyba w tym, że nie potrafię wyobrazić już sobie zasypiania się i budzenia się w pustym łóżku. Tego, że nie będę miała się do kogo przytulić. Kolejna sprawa, to wiem, że mimo tego wszystkiego M. zrobiłby dla mnie wszystko. Oczywiście o co poproszę. Chociażbym musiała przypominać (nie prosić, PRZYPOMINAĆ) mu 10 razy ale to zrobi. Jak również wiem, że nigdy nie musiałabym obawiać się żadnej konkurencji chociażby z powodu tego, że praktycznie nie wychodzi z domu i z nikim się nie spotyka. Koleżankom, które do niego piszą też nie odpisuje.
Znienawidziłam przez niego siebie i swoje życie ale jednocześnie jestem uzależniona od niego i 'bezpieczeństwa', że mnie nie zostawi.
Nie wiem co mam robić. Doradźcie proszę.
Pozdrawiam - O.