uzależnienie od porno

kochana mow ze wiesz i to jak najszybciej, powiedz ze wiesz ze ogalda filmy, ze sie zmienil od kiedy to robi, ze sprawia ci bol i jest ci przykro, powiedz ze sie obawiasz o niego, uwazam ze trzeba o tym rozmawiac i to jak najszybciej zeby nie bylo za pozno. czytalam ten temat o seksoholizmie, sptraszne, tak zawladnia czlowiekiem ze calym sensem zycia jest sex z byle kim byle gdzie.
porozmawiaj z mezem, spokojnie.

u mnie jest tak samo jesteśmy ze sobą dwa lata. Nie jestem brzydką i nieatrakcyjną kobietą..dbam o siebie .. ćwicze..wiele facetów się za mną ogląda ale co z tego jak mój facet rujnuje to wszystko oglądając od dwóch lat jedną i tą samą aktorkę porno...dodam, że kolor włosów i oczu i inne cechy mam takie same jak ona..ile razy patrze w lustro widze ją i nie nawidze siebie..chciałabym być tą kobietą ..wiem to chore ale chciałabym, żeby na mnie partner też patrzył z takim pożądaniem..
niby mówi że jestem najpiękniejsza ale co z tego jak wyjeżdżam np na dwa dni on potem  ma całą historię w komputerze z filmami i zdjęciami z TA PORNO GWIAZDKĄ  czasem zdązy usunąć..
najgorsze jest to, że ja mu też wysyłalam moje zdjęcia oczywiście tak żeby twarzy nie było widać, bo potem różnie bywa..a on i tak woli tą kobietę..
i co teraz.....

Kochane kobietki zapraszam na stronę " jak żyć z człowiekiem uzależnionym od seksu"

pmz..
jak sobie z tym radzisz ??? ja właśnie straciłam przez to jego zaufanie.. on błaga, żebym go nie zostawiała i że kocha mnie nad życie.. ale ja nie chcę chyba tak żyć..na razie i tak nie mam wyboru nawet jeśli zerwę muszę z nim mieszkać bo mamy umowę o mieszkanie jeszcze przez rok i nic nie da się zrobić...

ja też mówiłam, prosiłam, błagałam, żeby tego nie robił, że mnie to boli jak patrzy na to jeszcze na jedna konkretną osobę..powiedziałam, że czuje się zraniona, że moje poczucie wartości zniknęło. W końcu zerwałam ale on dzwonił, prosił, wysyłał kwiaty.. setki sms-ów..dzwonił.. a że mieszkamy razem .. znowu do niego wróciłam powiedział, że się zmieni ale ja w to nie wierzę..nie umiem ..jeśli robił to systematycznie przez dwa lata ... to nagle mu się nie odmieni..mam dość..

jakie to smutne,jakie typowe,czy większość facetów jest taka sama?nie rozmawiałam z nim jeszcze ,nie mam siły chociaż on chyba próbuje.Pyta co się stało ,że ciągle jestem smutna,a ostatnio usłyszałam że zrobiłam się"jakaś dziwna "....a niby co,mam skakać z radości i cieszyć się,skoro dzień w dzień jest to samo.ja usypiam dizecko a on w innym pokoju gapi sie w komputer.nie umiem mu ufać,i nie wiem czy chcę dalej to ciągnąć.nie wiem co mam robić,chyba mu uświadomię że może mnie stracić ,chociaż widzę że kawalerskie życie i wolność bardzo go pociągają.a jeśli obieca że z tym koniec,że już nigdy itp. przecież wiem że tak naprawde to tylko bardziej będzie się ukrywał.no i czy skoro umarło zaufanie to co zostało?

Najlepsze rozwiązanie to rozmowa z nim.  Jeśli uznasz, że jest uzależniony, to zaproponuj wspólną wizytę u psychologa.  Powiedz mu, że to dla dobra waszego związku i waszej rodziny

do nich niestety nie dociera słowo uzależnienie .. taki los..może kiedyś podejmę ten krok i będę singielką z wyboru;)

ANETEYSZA,
mylisz sie ,uwierz mi - to wszystko uzaleznienie od sexu.Pornografia,z reguly,po masturbacji,jest drugim krokiem,a potem nastepuje "spirala".
Podejrzewam,ze nie jestes tak leciwa,jak ja,ale uwierz mi,niewiele wiesz o zaburzeniach sexualnych....

moge napisac to samo,moj partner przyznal sie,ze jest uzalezniony,jestem w o tyle dobrej sytuacji,ze on chce z tym walczyc. I oczywiscie nie moge powiedziec,ze mnie to nie obrzydza,nie krzywdzi...nie dawalam sobie  z tym rade i moze nadal nie daje...jestesmy ze soba 3 lata,jak narazie okazuje mi swa czulosc,na brak seksu tez nie moge narzekac..ponadto facet nie zamienil by chyba namacalnej kobiety na pikselowa lale...i od jakiegos czasu zaczelam sie zastanawiac i z tym pytaniem i moze tez "apelem" zwroce sie do Was Netkobietki,a wiec: CZY WOLALBYSCIE BY WAS ZDRADZAL W REAL,CZY NIE LEPIEJ,ZE OGLADA TO PORNO??

Przeczytałam wszystko i powiem szerze, że nie zdawała sobie sprawy z tego, że to problem. Być może dlatego, że nie miałam z tym do czynienia. Jak coś oglądamy to razem i nie nazwałabym tego porno, raczej gustowne filmy erotyczne z historią- i tak nigdy nie znamy ani rozwinięcia, ani zakończenia.
Uważam, że jeżeli obie strony się na to zgadzają to jest ok. Co robić jednak w innej sytuacji? Czy rozmowa coś da... ciężka sprawa. Nie myślałam, że można się od tego uzależnić.
Może warto pogadać, wprowadzić jakieś urozmaicenie w tej sferze. Dobra nie będę tutaj filozofować, bo z problemem się nie zetknęłam osobiście. Życzę... w sumie nawet nie wiem czego, rozwiązania problemu- chyba to najistotniejsze. Pozdrawiam

Witam:)
Wydaje mi się, że mój chłopak ma problem z oglądaniem filmów erotycznych, sexi tancerek i masturbacją. Na studiach mieszkaliśmy razem i tam jak gdyby tego problemu nie było (gdy byłam na miejscu miewał takie okresy, że nawet po tydzień mógł nie uprawiać sexu). Zaczynał się on w momencie jego dłuższych pobytów w domu gdzie trochę jakby podświadomie ciągnęło go do oglądania takich rzeczy i masturbacji - tak jest i teraz, ciągle odczuwa duży popęd i mówi, że nie może już wytrzymać.(problem zwiększa się bo nie mieszkamy obecnie razem). Wiem, że w czasach liceum robił to dość często i być może trochę się od tego uzależnił. Nie przeszkadzałoby mi to gdybyśmy się nie kochali i jako młody mężczyzna musiałby się rozładować ale my kiedy tylko możemy to to robimy, dlatego jestem przeciwna i nie ukrywam, że znacznie zaniża to moją samoocenę. No i martwię się o niego i o nas bo trochę o takim uzależnieniu czytałam. Obecnie staram się go kontrolować przez to, że musi mi mówić kiedy chce to zrobić i ja muszę się na to zgodzić (na szczęście jest takim człowiekiem, który zawsze powie prawdę). Pomyślałam, że pomóc może stopniowe wydłużanie czasu pomiędzy kolejnymi takimi "zabawami" ale ciągle jesteśmy na etapie 2 tyg a chciałabym żeby się to stopniowo zwiększało. Jest postęp bo wcześniej to miało miejsce parę razy w tygodniu ale nie wiem co dalej... On się męczy, mnie jest przykro. Widzę, że on rozumie, że go to wciągnęło ale mówi, że jest mu bardzo ciężko. Ja wiem, że ludzie robią takie rzeczy ale chyba łatwo jest przekroczyć tą "magiczną granicę kontroli".
Proszę o jakieś rady - jak sobie z tym radzić, czy pójść może do sexuologa? A może to on zachowuje się normalnie a ja mam jakiś problem ze sobą... Netkobietki pomóżcie...

Ja staram się być przy nim i nie wiem co mogę więcej zrobić oprócz tego co opisałam wyżej. Niestety często słyszę od niego, że mu nie pomagam a jemu jest ciężko. Przyznaję się, że czasem zabraknie mi cierpliwości i się zdenerwuje ale to mnie rani a on tego nie rozumie. Co ja mogę więcej zrobić?? Bardziej trafia do niego argument, że to uzależnienie. On nie uważa oglądania takich rzeczy za coś złego. Chce to ograniczyć ale nie skończyć z tym na dobre - już się trochę z tym pogodziłam, i chyba gdyby oglądał takie rzeczy rzadko to normalne. Najgorsze jest to, że ja nie znoszę takich rzeczy a on chce żebym to oglądała a ja nie chce, nie lubię, nie czuję takiej potrzeby bo on mi wystarcza. Poza tym chyba mnie porównuje do tych filmów  bo mówi, żebym się czegoś z nich nauczyła - to już w ogóle chyba świadczy o tym, że uważa, że jestem słaba w "tych sprawach".

Jest jeszcze jedna cecha, którą on posiada(nie wiem czy to idzie w parze z tym ogólnym problemem), mianowicie zachwyca się w mojej obecności innymi dziewczynami a jeżeli jesteśmy daleko od siebie potrafi mi napisać sms typu: "ale laski się kręcą, i jak ja mam wytrzymać". A ja to co? Nie jestem jakaś nieatrakcyjna. poza tym wychodząc z kolegami pisze: "idę z chłopakami na laski". Ja wiem, że idzie na piwo albo po prostu postać z chłopakami na dworze ale mnie to denerwuje i moim zdaniem nie powinien tak robić. Gdy coś mówię, nawet delikatnie, że mi to nie odpowiada to się gniewa, że jestem dziwna. Ogólnie lubi kobiety i zawsze podkreśla, że teraz to by mnie nie zdradził ale za parę lat to nie wie co będzie i nic mi nie może obiecać. Czasem czuję, że nie traktuje mnie poważnie i nie myśli o przyszłości ze mną a jesteśmy już ze sobą ponad 3 lata.
Złości mnie to jak on mnie czasem traktuje i jak nie rozumie, że proste słowa ranią i zostają na długo...
Nie wiem co robić. Staram się ale czasem już nie mam chęci ani siły..

Kobietki każdy facet ogląda pornole i nic z tym nie zrobicie!!! Tacy są mężczyźni i mało tego to są normalni mężczyźni. My kobiety myślimy inaczej niż oni i nie próbujcie tego zrozumieć. Przestańcie się burzyć, obrażać, obrzydzać itd. Jeśli facet mówi że nie ogląda to kłamie. Dla faceta to jest normalne i nie znaczy to wcale że wy go nie podniecacie czy was nie kocha. Gorzej by było jak by facet bez pornosa nie potrafi się z wami kochać-tedy coś z tym trzeba zrobic. Może czasami się do nich przysiądzcie i pooglądajcie razem zamiast robić awantury.

Jeszcze jedno! dzis wiem ze od faceta ,ktory ma zbyt silne ciagi do innych kobiet trzeba uciekac !!!! oj gdybym wiedziala to wszystko wczesniej ,nie stracilabym najlepszych lat na zycie u boku idioty.Polecam ksiazke
-badz dama mysl jak facet!! autorstwa Steava Harveya jest to jedna z lepszych ksiazek jak rozpoznac meszczyzne zamiast zwyklego babiarza polecam i puki jestescie mlode zyjcie dla siebie !!!!!!

Oglądanie a uzaleznienie od oglądania to dwie różne rzeczy.
Seksoholizm to bardzo poważne uzależnienie, które wpływa na jakośc relacji miedzy ludźmi

Oko, prawdziwy głos rozsądku.
Chylę czoła.

Szanowna Pati 31
Nie oczekuję od Ciebie szacunku. Sam straciłem go wiele lat temu. Jednak wytrzeźwiałem i próbuję pomóc innym nieszczęśnikom(czkom), a także ich partnerkom czy partnerom.
Wystarczy odrobina wysiłku by zrozumieć.
Seksoholik uzależnia się będąc dzieckiem! Po prostu orgazm redukuje lęk, stres i ból.
W normalnej rodzinie załatwiają to rodzice (redukują lęk). Dzieci zbyt samotne zmuszone są radzić sobie same. Związek masturbacji z seksem i pornografią pojawia się znacznie później. To jak dolewka benzyny do ognia.
Tylko potem dolewki muszą być coraz większe, niestety.
Seksoholizm to w istocie dziecięca trauma przybierająca dorosłą postać.
To choroba, którą trzeba leczyć, a nie debatować o szacunku.
Tylko tyle i aż tyle.

Oko
Prosze powiedz jak sexoholika namowic na leczenie ,czy sam musi siegnac dna ,czy mozna jakos do niego podejsc?

Do Fairytale

Bardzo proszę, przeczytaj uważnie mój pierwszy post w tym temacie.

Do Pati (i do osób współuzależnionych)

Właściwie wszyscy dotknięci seksoholizmem, których miałem okazję poznać, to osoby mające jakąś traumę z dzieciństwa. Postępy w leczeniu robią Ci, którzy mają silną motywację, mają możliwość pracy z dobrym psychoterapeutą, znajdują wsparcie wśród bliskich.
  Myślę, że dnem jest całkowite zdemaskowanie uzależnionego. Komputer, telefony, notesy, fora internetowe, czaty itp (dobry informatyk załatwi sprawę).
Jeżeli masz siłę, aby spojrzeć prawdzie w oczy, to najlepiej po całości, bez oszczędzania siebie i delikwenta.
Ma to wielką wartość terapeutyczną, bo uzależniony uwolniony zostaje z kompromitującej wielkiej tajemnicy. Inna sprawa, jak Ty to zniesiesz. Jeżeli sprawa dotyczy Ciebie, przyjmij wyrazy współczucia. Musisz być silna i zdecydowana.
-Krok pierwszy, albo się wyprowadzasz, albo wystawiasz delikwenta za drzwi, nakazujesz natychmiastowe spotkanie z terapeutą i konieczność leczenia.
-Facet musi się zacząć uczłowieczać. Przez około dwa - trzy miesiące całkowita abstynencja seksualna. Zero jakichkolwiek czynności związanych z erotyką (o masturbacji czy pornolach już nie wspominam).
-Facet musi znaleźć sobie grupę wsparcia w postaci mityngów innych nieszczęśników. Są to grupy AA lub SLAA.
-Dla Ciebie obowiązkowo wizyta na kilku mityngach współuzależnionych, będziesz wiedziała z czym masz do czynienia.
-Niestety, powinnaś spotkać się z psychoterapeutą. Jesteś współuzależniona. Oczywiście nie dotyczy to pornografii, tylko relacji w związku.
-Jak ochłoniesz z bólu i szoku, będziesz miała czas na przemyślenia. Decyzje zostaw na potem.
Będziesz mogła patrzeć, czy Twój Facet się uczłowiecza i robi postępy.
-Jeżeli po tych dwóch trzech miesiącach zdecydujesz się na seks, pamiętaj: jeśli utrzymywał abstynencję będzie nieprawdopodobnie wrażliwy. Poznasz to łatwo.
Dla uzależnionego odstawienie wiąże się z nieprawdopodobnie silnymi doznaniami natury zarówno fizycznej, jak i  metafizycznej. Fizycznie huśtawka nastrojów, potrzeba opowiadania o uczuciach jest nie do pohamowania. Równie częste mogą być spotkania z Bogiem. To wszystko pomaga.
To tyle na początek. Potem, jak już żarty się skończą, zaczynają się schody.
Ale nie martw się na zapas. Trzeźwy seksoholik ma dużo siły i zapału do nowego życia.
Mnie, jak zacząłem trzeźwieć, Bóg pośród kilku nauk przystosowujących pouczył:
PRAWDZIWA MIŁOŚĆ TO NIEULEGANIE POKUSOM !
I tego się trzymam. (Choć nie jest łatwo)
Pozdrawiam i życzę siły.
OKO

Wybacz Pati, właśnie przeczytałem Twój wpis pod postem Krzysztofa.
Rozważ to, co napisałem.
Trzymam kciuki, może się uda.

Wielu łajdaków tłumaczy swoje łajdactwo seksoholizmem. Nie pomagaj im. On nie jest seksoholikiem!
Pozdrawiam i dziękuję.
Warto!
OKO

Oko, jak Ty to robisz? po dwóch miesiącach , jak to piszesz "trzeźwości" , jesteś tak wyjątkowo pozbierany, posiadasz taką widzę, zdradź co Cie tak nagle oświeciło.
Jak pisałeś masz to od młodych lat i nagle tak zmiana o 180 %?
Wiem dokładnie jak wygląda seksoholizm jesteś wyjątkiem ( niezależnie od metody jaką się stosuje ), bo nie spotkałam przypadku, żeby ktoś w takim tempie się ogarnął.

No i dostrzegam, że po tak krótkim czasie trzeźwości jesteś w stanie pomagać innym? Niesamowite

Skoro odniosłeś się do mnie, odpiszę również Tobie.

Cyt.

"Jak by Ci tu napisać, to była odpowiedź do Ciebie.
Po raz kolejny pozostaje mi podziękować za wsparcie. Ale przeczytaj sobie wyraźnie pierwsze zdanie z cytatu.
Dotyczy chęci zaprzestania.
Osiągnąłem dno i udało mi się od niego odbić. I mam ogromną motywację. To tyle.
PS
Jak w ten sposób wspierasz Partnera, może rzeczywiście potrzebować więcej czasu."

Obawiam się, że w stosunku do mojej osoby wysuwasz zbyt daleko idące wnioski niczym nie poparte.

cyt.
" I uważaj z liczeniem."

Tego akurat nie rozumiem.

Nadmieniam, że wsparcie drugiej osoby, to nie tylko klepanie po ramieniu i mówienie jak sobie  świetnie radzisz.
Czasami trzeba zrobić coś innego, może zmusić do refleksji?

Do tego co teraz napiszę , proszę nie dorabiać swojej filozofii i wysnuwać innych wniosków, bo to jest tylko takie proste jak napisałam.

Nie będę wiecej pisać na tym forum, bo
- jest ono przesiąknięte bardzo negatywnym nastawieniem do innych ludzi, a szczególnie do ludzi o innym punkcie widzenia,
- wsparcie jest tylko pozorne, nierozwijające
- są osoby nieszczere, potrzebujące tworzenia innych postaci w celu przeforsowania swojego zdania,
- bardzo negatywnie wpływa na moją psychikę,
- pokazuje, że tak naprawdę ludzie nie dostrzegają innych aspektów, tylko usilnie starają się o to , żeby problem zdominować ich życie.