Dawca

Ja się do dzisiaj zastanawiam, czy nie zostać dawcą. Czytałam dość sporo, często pobierają szpik z krwi, czyli boli jak podczas rutynowego pobierania, a także z talerza kości biodrowej, ale jest to pobierane pod narkozą. Mam obiekcję, żeby zostać, ale z drugiej strony chciałabym komuś pomóc, mnie to nic nie kosztuje, a mogę uratować czyjeś życie, co jest czymś pięknym.

Gdyby szpik pobierali tylko z krwi nie zastanawiałam bym się tak jak teraz. Kieruje się tym że komuś może uratować to życie ale strach też bierze górę i sama nie wiem..

Swego czasu chciałam być dawcą szpiku. Dowiedziałam się jednak, że ze względu na leki które przyjmuję nie rozpatrzą mojej aplikacji. Potem jednak poczytałam więcej na ten temat i w sumie się cieszę, że jednak nie zostałam wpisana. Gdybym miała gwarancję, że pobiorą tylko moją krew nie miałabym żadnych obiekcji. Jednak w przypadku pobierania z kości jest to naprawdę duży ból, a rekonwalescencja przebiega różnie. Jeden wstanie po dwóch dniach, drugi po kilku tygodniach. Poza tym nie można zapomnieć, że jest to zabieg przeprowadzany w narkozie. Mało to osób nie wybudziło się z niej? Ryzykować własne życie bez powodu dla kogoś obcego? Kogo być może nigdy nie poznamy?

Także zarejestrowałam się jako pośmiertny dawca organów, ale szpiku nie chcę oddawać. Byłam pod pełną narkozą już 3 razy w ciągu swojego życia, więc nie chcę niepotrzebnie swojemu organizmowi dokładać. Ale niedawno zarejestrowałam się jako dawca krwi, za niecałe 3 tygodnie mam przyjść pierwszy raz. To tylko 10 minut mojego czasu, a może komuś uratuję życie. Zwłaszcza, że moja grupa krwi okazała się nie być zbyt popularna. A to, że nie znoszę igieł, jakoś przeboleję