Proszę o pomoc!!!
Jestem mężatką od 5 lat mam 4 letniego synka i męża który zmienił się nie do poznania po narodzinach synka. Jak urodziłam syna to mój mąż odtrącił mnie całkowicie od siebie. Całą miłość przelał na syna, nie jetem zazdrosna o własnego syna ale on nie umie odgraniczyć miłości do żony a miłości do dziecka. Cały czas mi robi na złość udawadniając że on jest ważniejszy niż ja,poprzez słowa gesty i zachowanie. Oprócz tego zawsze ważniejsi byli dla niego koledzy niż ja. Walczyłam i prosiłam wybaczałam i zadecydowałam że najlepszym rozwiązaniem będzie dla nas najlepszym rozwiązaniem i ratunek dla naszego małżeństwa wyjazd za granicę. I tak się stało od 1,5 roku mieszkamy w Niemczech, przez rok nie pracowałam bo czekałam na miejsce w przedszkolu dla mojego syna. Więc się zaczeło że on pracuje, utrzymuje mnie a mi jak się coś nie podoba to mogę wypird.....Ok Starałam się on pracuję ja dbam o dom obiadki pod nosek, pranie , sprzątanie, prasowanie. Tak jestem wychowana że doceniam to że pracuje i dba o nasz byt, dlatego chciałam mu to pokazać. I tu popełniłam największy błąd. Pan się przyzwyczaił. Mały chodzi do przedszkola ja pracuję cały dom na mojej głowie a Pan siedzi w domku i w gra w karty na internecie albo wydzwania do kolegów do Polski. Zaczełam się stawiać więc usłyszałam cytuję "najgorszym moim dniem w życiu to dzień naszego ślubu" powtarza mi to za każdym razem, uważa że to jego największy błąd w życiu. Nikt go do tego nie zmuszał bo synek urodził się rok po ślubie. Najgorsze jest to że on znęca się nade mną psychicznie nawet nie pamiętam tych wszystkich słów które on wyraż wobec mnie. A ja dalej go kocham. Rozmawiałam z nim na ten temat wiele razy dlaczego mnie nie przytula całuje, dlaczego mnie tak traktuje i tu odpowiedź To ty tak sie zachowujesz, odbijanie piłeczki i zwalanie winy na mnie. Jestem już wyczerpana i prosze was o pomoc!!!
Podobne tematy
A masz jakąkolwiek opcję księciunia przynajmniej na jakiś czas zostawić, wziąć synka pod pachę i się wyprowadzić? Nie wiem, czy masz może rodzinę w Polsce itp.? Facet się nie zmieni jeśli będziesz mu dalej obiadki gotować i znosić wszystko. To jest przemoc psychiczna i od tego należy uciekać.
Dziękuję za odpowiedź, ale ten krok już podjełam 2 miesiące temu i nie przyniosło rezultatu. Mam rodziców tu na miejscu w Niemczech. Spakowałam się i wyprowadziłam się do rodziców nawet jak się pakowałam nie reagował, nie zadzwonił nawet żeby zapytać się o dziecko. I sama wróciłam bo mój synek całymi dniami się pytał kiedy pójdziemy do domku tęsknił za swoim pokojem i codziennie mi płakał że on nie bedzie spał u babci i dziadka. On bardzo to przezywał i każde wyjście z domu rodziców to zaczynało się pytaniem "Mamusiu jedziemy już do domku" . Nie mogłam go dłużej okłamywać, i wróciłam do domu. Nie wiem co mam robić.
Według mnie masz dwa wyjścia: albo trwać w tym albo go zostawić i wyprowadzić się na dobre. Jeśli jemu absolutnie nie zależy, nawet na synu jak widać to facet nie jest godzien nawet 5 minut więcej Twojego czasu. To dobrze, że masz oparcie w rodzinie, powinnaś z nimi o tym porozmawiać, poszukać jakiejś pracy i założyć sprawę o alimenty. Wiem, że to jest traumatyczne dla syna, ale takie życie nie ma sensu i będzie tylko gorzej.
Dziękuję za podpowiedź ale utwierdziłaś mnie w tym , że nie mam innego wyjścia, muszę zostawić to wszystko i wyprowadzić się na dobre. Czas leczy rany ale mam nadzieję że kiedyś będę szczęśliwa i doceniona nawet przez swojego syna. Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam!!!
- arleta.b1
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Dziękuję za podpowiedź ale utwierdziłaś mnie w tym , że nie mam innego wyjścia, muszę zostawić to wszystko i wyprowadzić się na dobre. Czas leczy rany ale mam nadzieję że kiedyś będę szczęśliwa i doceniona nawet przez swojego syna. Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam!!!
Dodam słówko : mądra decyzja, życzę szczęścia!
- Inna22
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Doskonale Cie rozumiem, ja byłam w o tyle dobrej sytuacji, że nie bylismy po ślubie. Też mamy synka, a ja w dodatku nie miałam wsparcia w rodzinie, też postanowiliśmy wyjechać mysląc, że to będzie najlepszym rozwiązaniem. Nic bardziej mylnego. Ale przyszedł dzień kiedy powiedziałam dość, spakowalam się i wróciłam do Polski niczego tu tak naprawdę nie mając. Teraz okazało się, że po raz drugi spodziewam się jego dziecka. Ale nie wrócę do niego, tylko ze względu na dzieci. Jeśli będzie mu zależało na kontakcie z dzieckiem, nie zabraniaj mu tego skoro synek jest do niego przywiązany. Roztsanie nie oznacza braku ojca w jego życiu 
Życzę powodzenia
Witam, od prawie roku jestem mężatką. Mój mąż znęca się nade mną psychicznie, nie wiem co mam robić... Za wszystkie kłótnie oskarża mnie. jestem w 5 miesiącu ciąży i chciałabym żyć normalnie, ale się nie da... Ciągle powtarza mi, że jestem zerem, że jestem do niczego. Mówi mi, że mam spojrzeć w lustro jak wyglądam, że nie dorastam do pięt jego koleżanką i żoną jego kolegów. Gdy wpada w złość ( bardzo często zupełnie bez powodu) nazywa mnie szmata, popycha mnie, nazywa mnie pierdol... psem, że od tego jestem żeby siedzieć i czekać na niego w domu. Mówi, że mnie zniszczy, że codziennie będę przez niego płakała, że mnie zdepta, bo jestem zwykłym zerem. Uważa, że bez niego sobie nie poradzę, ciągle wypomina mi, że mieszkam u niego (chociaż mieszkanie od widelca urządzaliśmy razem), że mam wypierd... z domu, ale nikt mnie nie chce. Już parę razy, podniósł na mnie rękę, tydzień po ślubie pobił mnie, bo ubzdurał sobie, ze go zdradziłam z jego kolegą!!! Najgorsze jest to, że jego rodzice o wszystkim wiedzą, nieraz wyzwał mnie przy nich i zero reakcji z ich strony... Nie wiem, co mam robić. Często jest dobrze między nami, ale jak już się pokłócimy to jest koniec świata. On nie potrafi się hamować. Boja się o nasze dziecko jak się urodzi. A jak powie na mnie przy nim, że jestem kur... albo szmatą co ja wtedy zrobię?:(( Nie chce by nasze dziecko kiedykolwiek widziało, że się kłócimy lub, że płaczę...
- Vian
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Patrycjo, to chyba oczywiste, co masz zrobić - iść do prawnika, dowiedzieć się o procedurę rozwodową i wnieść pozew. Nie zaszkodzi wcześniej nagrać parę jego awantur, ale to najlepiej doradzi Ci prawnik. Przyszłości z tym człowiekiem nie masz żadnej a dla dziecka taki ojciec i taka atmosfera w domu to będzie czysta tragedia, skrzywi mu psychikę na 100%.
Możesz się zwrócić do instytucji pomocy dla kobiet w zaleznosci w jakiej części Niemiec jesteś,może również isc do Adwokata założyć sprawę cywilną o zakaz zbliżania się itp.Udaj się do caritasu tam ci pomogą poprowadzą.W Niemczech jest ostrzejsze prawo kobieta jest chroniona.
Chyba tak będę musiała zrobić, zgłoszę się do prawnika i On najlepiej powie mi co mam dalej robić... W domu jest coraz gorzej, cokolwiek nie powiem to jest odp " nie wkur... mnie". Uważa, że jestem beznadziejną żoną, że nic dla niego nie robię, chociaż doskonale wie, że jestem za dobra dlatego mną tak pomiata. Szkoda życia dla takich jak On. 4 lata się łudziłam, że coś się zmieni, że nie tylko ja będę się o nas starała. Dzisiaj wiem, że nic się nie zmieni. Jedynie na gorsze. Pozdrawiam!
- PodPseudonimem
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Tym że wróciłaś dałaś mu dodatkowy dowód że może cię dalej poniżać bo i tak nie jesteś w stanie go zostawić. Niby wróciłaś dla dziecka, ale czy dla dziecka naprawdę dobre jest dorastanie w domu gdzie ojciec nie szanuje matki? Synek na to patrzy,czerpie wzorce i jak myślisz, czy długo będziesz musiała czekać aż zacznie naśladować ojca? Zadbaj o siebie, o swoją przyszłość i o swoje dziecko, bo przypuszczam że jednak lepsze dla jego psychiki będzie jeśli odejdziecie. Pracujesz, dziecko chodzi do przedszkola, jestes w kraju gdzie samotnej matce nie jest tak ciężko jak w PL, masz wsparcie rodziców, to naprawdę dużo na początek. Trzymam kciuki.
- natolinka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Patrycja Ty na nic nie czekaj,ani się nie oglądaj tylko uciekaj jak najdalej od niego,bo on nie jest Ciebie absolutnie wart.Dziwię się,że i tak długo z nim wytrzymałaś,nie możesz tak dawać się poniżać,bo żadna kobieta na to nie zasługuje.A skoro jesteś w ciąży to wyglądasz jak każda ciężarna kobieta w tym okresie i lepiej nie będzie,a co on zrobi jak będziesz jeszcze grubsza? - to co, zacznie Ciebie wtedy dodatkowo bić?Wiesz dobrze, że każda ciężarna kobieta ma mieć odpowiednie warunki,na to,aby jej jeszcze nie narodzone dzieciątko rozwijało się prawidłowo.A każde Twoje zdenerwowanie,łzy,stres - wszystko to dokładnie odbija się na dziecku,a potem rodzice dziwią się dlaczego dziecko jest takie nerwowe,czy niegrzeczne ,zrób coś z tym,najlepiej odejdź,bo coś mi się wydaje,że on się nigdy niestety nie zmieni,a o ile już to raczej na gorsze,a czy takiego życia chcesz?
Przeczytaj moj post i nie funduj tego sobie i dziecku. Nie warto! Moj syn sie pyta: Dlaczego tata zostawil pierwsza zone? Dlaczego tata ciagle nie ma czasu i woli prace ode mnie? Dlaczego tata nie chce byc z Toba, przeciez jestes dobra i sie nie klociliscie. Dlaczego, dlaczego? Ma 7 lat. Twoje dziecko tez tak bedzie sie pytac. Ratuj Siebie i swoj zwiazek z synem! To bezcenne! Slowa dziecka...."I usmiechaj sie codziennie...Mamusiu"