Rozstałam się z chłopakiem, pomocy

Wiesz, czasem lepiej jest być samą niż z kimś kto Cię nie kocha, nie szanuje etc. Zły związek jest gorszy niż brak związku. Wiem, że pewnie jak tęsknisz to Ci się przypominają wszystkie przyjemne chwile, ale z Twojego opisu wynika, że wcale różowo nie było. Odejście da Ci szansę zagoić rany i znaleźć kogoś, z kim będziesz szczęśliwa.

pokłóciliście się wczoraj, a Ty to już przeżywasz, że koniec??? skoro wiesz, że Cię kocha to na pewno się odezwie. Ile Wy jesteście razem?

Jak sam nie pojmuje, że ma problem z alkoholem to ty go miłością nie wyleczysz. On sam musi pojąć, iż za dużo pije jak to zrobi to wtedy będzie połowa sukcesu. Pomyśl czy byś chciała związać przyszłość z takim chłopakiem, który pije i imprezuje? Według mnie zasługujesz na kogoś bardziej wartościowego i w 100% zgadzam się z nocna lampką.

W związku z alkoholikiem dorobisz się najwyżej współuzależnienia. Facet musi sobie sam uświadomić problem i go rozwiązać, Ty za niego tego nie zrobisz.

Ale kiedy ja już je uporządkowałam i naprawdę byłam szczęśliwym człowiekiem. Kończę studia, dostałam się na fajne praktyki, dorabiam sobie u kolegi, mam trochę swoich oszczędności. I czuję się dużo pewniejsza siebie, chodzę w sukienkach, spódnicach, w spodenkach, co kiedyś było nie do pomyślenia. W marcu kończę studia, planowaliśmy razem zamieszkać, jego rodzice mnie lubią, on pracuje i też kończy studia.
Boże byłoby tak idealnie. Jego kompan do picia, wczoraj rozmawiałam z jego żoną. Postawiła mu ultimatum, że jeśli nie przestanie całkiem pić, to rozwód i zabiera dziecko. To mężulek na kolanach ze łzami ją błagał o ostatnią szansę. To jeden kompan mniej do picia.
On dużo w swoim życiu przeszedł, "mój chłopak". I w wieku 20 lat dowiedział się, że cierpi na pewną chorobę...I z poprzednią dziewczyną miał że tak powiem, nieciekawą historię.  I jego matka mówi, że wtedy zaczął częściej pić. Ale nic go nie tłumaczy

Kate, to dobrze ze czujesz się pewniejsza siebie... dlatego nie ugnij się i nie wracaj do kogoś, kto na to nie zasługuje.
Tak jak napisałaś "nic go nie tłumaczy" jeśli chodzi o nadużywanie alkoholu. A już na pewno nic nie tłumaczy jego kłamstw wobec Ciebie. Zasługujesz, jak i każda inna kobieta...na bezpieczeństwo, miłość, szczerość w związku i zaufanie. Zaufanie i szczerość w związku to podstawa, a u was tego nie było... bez tego się nie uda...

Witaj! Nie załamuj się.. Sam fakt że wybral impreze i alkohol świadczy o tym ze nie jest Ciebie wart.. Postaraj sie zapomniec, bedzie trudno ale z pomoca bliskich na pewno Ci sie uda, moze znajdz sobie jakies zajecie, czesto wychodz do ludzi:) lepiej byc samemu niz z kims kto ,,lubi sobie wypic'' szkoda czasu na taka osobe.. Trzymaj sie ciepło, pozdrawiam:)

Wbrew pozorom to co robisz to może być dla niego przysługa. Wielu alkoholików nie chce się leczyć dopóki nie walną głową w dno. Miałam takiego w rodzinie - przestał pić dopiero jak go żona wywaliła z domu.

Hmm powiem tak: Ja też wiele w życiu przeszłam i jakoś pić nie zaczęłam.To już zależy indywidualnie od człowieka i pociągu do tych spraw. Też miałam między innymi chłopaka pijaka i więcej nie chce, mi już taki ojciec i brat w zupełności wystarczą. Alkoholik zniszczy wszystko cały dom oraz jego domowników
Co do tej kobiety i jej męża to pijaki zawsze gadają takie bzdury. Ile to razy mojej kumpeli ojciec tak mówił jej mamie to szkoda gadać, a potem było i tak samo, a nawet gorzej, bo dochodziło do przemocy fizycznej.
A co do tego, że Twój mężczyzna jest studentem to nie ma to znaczenia. Znałam kiedyś chłopaka co studiował prawo, też pił już na studiach, ukończył je o dziwo, ale dziś nie jest renomowanym prawnikiem, a żulem i meliniarzem, bo raz go przypadkiem spotkałam.
To że Go bardzo kochasz i za Nim płaczesz to rozumiem, bo sama bardzo mocno kochałam i także mocno przeżywałam rozstanie, więc wiem co czujesz i bardzo Ci z tego powodu współczuję I nie będę Tobie radzić zrób to czy tamto, bo tylko Ty wiesz co jest najlepsze dla Ciebie. Chcesz dać Mu szanse-daj, nie-odejdź. Tylko pamiętaj, że życie u boku alkoholika nie jest usłane różami ani dla partnera ani dla wspólnych dzieci.. Trzymam kciuki za Ciebie i za Was, i życzę powodzenia

Nie wiem dlaczego się tak uczepiliście tego studenta. Ja nigdzie nie napisałam, że jest studentem i musi wypić, sama studiuję i w ogóle nie piję. Biorę tabletki od kilku lat i mam zakaz picia, czasem radlerka wypiję, nic więcej.

A co do problemów, wiem, że nie każdy pije. Ale nie każdy potrafi sobie poradzić z problemami we właściwy sposób. On był głupi i poszedł na łatwiznę i to co go spotkało, nie wiem jak sama bym się zachowała, jak bym se z tym poradziła.

Tylko czy to już alkoholim? ja mieszkam w akademiku i on praktycznie cały rok spał u mnie na dziko. Rano szedł do pracy, po zachodził po jakieś zakupy, obiad, film to to to i spać. I tylko w weekendy pił, ale niestety nie umie kontrolować samego siebie. Więc potrafił te 5 dni nie pić nic.
Ale jak był w domu, owszem, korzystał z okazji. On mi mówi, piwo to nie wódka, to nie alkohol. I się naoglądał filmów, że każdy facet po pracy zasługuje na piwko...brak słów.
tak, wiem znowu go bronię.
Ale wiem, że sama mam skłonności do koloryzowania, przesadzania. Ale tu akurat wszyscy znajomi mówią, że coś jest nie tak z nim w tej kwestii.
Ale zresztą nawet jeśli, to jest na najlepszej drodze.
I może to jest jeszcze ten moment, że można mu jakoś pomóc. Ale czas pokaże, mam nadzieję, że nie ulegnę i nie pozwolę mu wpaść do mnie przed swoim odjazdem, Niech go zaboli, że pojedzie na 2 tyg z dala ode mnie, bez pożegnania. Łudzę się.

I dzięki za wszytskie Wasze słowa!!!

Jeśli wszyscy znajomi to zauważają to jest coś na rzeczy niestety...

Kochasz Go? Kochasz to widać to spróbuj poszukać razem z Nim rozwiązania Jego problemu, tylko broń Boże nie idź z pijaństwem na kompromis. Macie szanse walczyć o Wasz związek to walczcie o Niego, rozwiązujcie wspólnie problemy, a na pewno Wam się uda

Kate,  to, że użalasz się nad sobą i wpadasz w takie stany emocjonalne z racji tego, że facet, który od początku nie szanował Cię, nie liczył się z Tobą i wolał alko od Ciebie, tym razem na dobre wybrał alkohol i imprezy, a nie Ciebie, najlepiej świadczy o tym, że nie zrobiłaś jeszcze ze sobą porządku.

A związek w którym jeden z partnerów czuje, że musi, czy choćby chce "pilnować" drugiego jest już wystarczające aby mówić o patologi. U Ciebie jest tego o wiele, wiele więcej. Sama poczytaj swoje posty. No chyba, że w nich zmyślałaś?

Nic nie zmyślałam, nasze pierwsze wakacje były jakie były. Ale po wakacjach się zmieniło jak zaczęliśmy się widywać normalnie. I szybko go ustawiłam do pionu, że nie dam sobą rządzić. I tak się stało. Na początku byłam głupia, zakochana. Pierwszy chłopak.
I została tylko kwestia alkoholu. tamto to przeszłość, z którą w miarę szybko się uporaliśmy.

Nie jest usprawiedliwieniem, ale stwierdzeniem faktu - jak ktoś jest uzależniony to nie ma znaczenia czy kocha czy nie, to jest nałóg i od tego się nie ucieknie, jeśli nie uświadomisz sobie problemu i nie postanowisz przestać. A nawet wtedy to nie jest łatwe i nie każdemu się udaje z tego wyjść.
Co do "problemu" Kate - to jest całkowicie normalne, że jak się kogoś kocha naprawdę to chce się z nim być na dobre i złe. Problem pojawia się wtedy, gdy nałóg staje się ważniejszy niż partner(ka) i niszczy życie obu osobom. W takich przypadkach niestety jedyna odpowiedzią jest bycie bezwzględnym. A to nie jest łatwe kiedy się kogoś naprawdę kocha. Przed takim dylematem stają nie tylko partnerzy alkoholików, ale rodzice uzależnionych dzieci i generalnie każdy kto jest w bliskiej relacji z kimś w nałogu. Wmawianie Kate, że coś jest nie tak z nią nic nie wnosi - to jest normalny ludzki odruch, że chce wspierać i pomagać osobie, którą kocha, niestety czasem się nie da. Zdarza się, że rodzic musi wykopać dziecko z domu na ulicę - czy matka, która może latami się wzbraniać przed taką decyzją też wg Ciebie ma problem z sobą? Kate jak widać sobie to uświadomiła i podjęła ciężką, choć moim i jak widać Twoim zdaniem słuszną decyzję. Co nie znaczy, że cierpenie z powodu tej decyzji jest czymś nienormalnym i świadczy, że ona ma problem. Moim zdaniem to dobry objaw świadczący, że dziewczyna ma serce i potrafi kochać.

Widzisz, radzisz jej, żeby znalazła kogoś kto będzie ją stawiał na pierwszym miejscu a jednocześnie tłumaczysz jej, że ma problem, bo stawia kogoś kogo kocha na pierwszym miejscu. To się nie trzyma kupy. Oczywiście pozostawanie w związku z alkoholikiem czy innym typie toksycznego związku nikomu nie pomaga, ale moim skromnym zdaniem Kate jest po prostu normalną kochającą osobą, której łamie serce to, że musi zostawić osobę, którą kocha by ratować siebie.

Nie zgadzam się. Po pierwsze nałóg jest chorobą i to zostało dawno udowodnione. Jeśli ktoś jest psychicznie/fizycznie uzależniony to wyjście z tego jest bardzo trudne. To tak samo jak mówienie osobie w ciężkiej depresji, że powinna wziąć się w garść. Owszem, są narkomani i alkoholicy, którzy wychodzą z nałogu i najczęściej motywuje ich do tego mocny kopniak od życia i bliskich, ale nie zmienia to faktu, że nie jest to już wybór jak jesteś uzależniony. Wyborem jest podjęcie leczenia i próba wytrwanie w abstynencji, ale nie każdemu się to udaje i nie koniecznie oznacza to, że ta osoba nie chce. Różni ludzie są w różnym stopniu podatni na uzależnienie, istnieją naukowe dowody, że to może być częściowo genetyczne.
To po pierwsze. Po drugie - nie wiem czy masz dzieci, ale wyobraź sobie, że Twój syn albo córka wpada w nałóg. Nie pomagają groźby, prośby, nic. Ta osoba kłamie, kradnie Twoje rzeczy i pieniądze itp., żeby mieć możliwość kupienia np. narkotyku. Czy dochodzisz do wniosku, że Twoje dziecko Cię nie kocha? Czy wyrzucasz je za drzwi i wymazujesz, bo przecież kochasz siebie przede wszystkim, a nie kogoś tam, kto Cię krzywdzi? Przypuszczam, że nie. Przypuszczam, że każda normalna kochająca osoba w takiej sytuacji długo by się łudziła i biła z myślami zanim podjęłaby taką bolesną decyzję. Niektórzy nie podejmują jej nigdy. Nie uważam, że to oznacza, że nie "kochają siebie". Oznacza to, że kochają te drugą osobę i sprawia im ból konieczność chronienia siebie przez opuszczenie tej osoby. Oczywiście, możesz powiedzieć, że facet to nie Kate dziecko, ale to też jest forma miłości. Moim zdaniem to jest normalne i zdrowe. Nic co Kate napisała nie świadczy o tym, że nie kocha siebie jako osoby. Moim zdaniem takie określenia to pseudopsychologiczne bzdury. Tak, życie jest ciężkie i czasem osoba, która kochasz na to nie zasługuje albo mimo, że ją kochasz to ją krzywdzisz albo ona mimo, że cię kocha krzywdzi ciebie. Widziałam to niejednokrotnie w różnych kontekstach. Owszem są czasem związki, gdzie jedna strona jest psychopatą bez uczuć, która celowo próbuje manipulować uczuciami i obniżać poczucie własnej wartości u partnera, ale twierdzenie, że ktoś kto znalazł się w złym związku i jest mu niełatwo opuścić osobę, którą kocha ma problem z sobą jest moim zdaniem patologią. A co lepsza jest osoba, która jest w stanie z dnia na dzień odwrócić się na pięcie i przestać kochać, bo podejmie taką decyzję? A co to jest za miłość?
Nie twierdzę, że Kate powinna z nim zostać, ale rozumiem, że nie jest to łatwe i potrzebuje wsparcie, którego jak widać szuka na tym forum - ludzi, którzy spojrzą na to trzeźwo i utwierdzą ją w tej decyzji. I Kate ma również prawo cierpieć z tego powodu i płakać w poduszkę i tęsknić, bo to jest normalne. I złudzenia i próby wytłumaczenia tej osoby też są normalne, choć w tej sytuacji jej niestety nie pomagają.

Wychodzenie ze zlych wyborów zawsze boli i to normalne jest. I zgadzam sie, ze Kate potrzebuje pomocy, wsparcia i pokierowania. Ale w opaciu o całośc jej wypowiedzi i zwierzen na forum, obawiam się, że na forum tej pomocy, której potrzebuje nie otrzyma. Forum może pomóc poznać inne perspektywy, ale tu potrzebna jest decyzja i działanie, które wymagają sporo pewności siebie, siły i samozaparcia. A niestety Kate, pomimo, że może i jest lepiej niż było, to nadal jest osobą zakompleksioną, zagubioną, bezradnie uwikłaną w niszczący związek. I forum tego nie zmieni.

Droga Kate, uświadom sobie, że możesz mieć związek, w którym nie będziesz na kolejnym miejscu - po piwie, imprezach i kolegach. Że możesz mieć partnera, który nie będzie Cię lekceważył, którego nie będziesz musiała "pilnować", ale w którym możesz mieć wsparcie. Ale najpierw musisz nauczyć się żyć sama ze sobą, pokochać siebie i nikomu nie pozwolić tego podważyć. Naprawdę nie chce mi się teraz chodzic po forum i przypominać Ci wszystkich Twoich rozpaczliwych postów w których opisywałaś jak bardzo ten człowiek Cię nie szanuje, nie liczy się z Tobą i zwyczajnie krzywdzi Cię. I tak, mądra kobieta nie pozwoliłaby  sobie na takie traktowanie. Mądra nie intelektem, ale samoświadomością. Ale z tym człowiek się raczej nie rodzi. Mało która z nas nie była kiedyś głupia. I z tej głupoty nie dała się skrzywdzić. Ale grunt, to wyciągnąć wznioski i nie powielać błędów.  No chyba, że ktoś chce. Nie ma obowiązku bycia szczęśliwą. Skoro komuś wystarcza tkwienie w niesatysfakcjonującym związku, bo silniejsze niż cokolwiek jest przekonanie, że "nie zasluguje na nic lepszego" i wmawianie sobie licznych dobrodziejstw tegoż, to wolna wola. Krzywdzenie samego siebie nie jest karalne.

To zupełnie nic nie zmienia. Jeśli facet przestanie pić cokolwiek przez następne parę miesięcy to możesz się zastanawiać. Archetypiczny alkoholik jak raz na czas wytrzeźwieje to też jest kochany, przeprasza i przynosi żonie kwiaty. Stanowczość - to jedyne co może coś pomóc. Musisz mu powiedzieć, że dopóki pije nie chcesz mieć z nim nic wspólnego i się tego trzymać. Co on z tym zrobi to już jego problem - możesz mu pomóc (właśnie tak: będąc bezwzględną w temacie picia), ale nie wyleczysz się za niego.
Nie wiem na pewno, że on jest alkoholikiem, ale nawet jeśli nie jest całkiem uzależniony już to jest na najlepszej drodze i powinien przestać natychmiast.

Dawno się tu nie udzielałam, praca, praktyki, magisterka. Chroniczny brak czasu
Sytuacja z moim chłopakiem na razie podąża ku lepszemu. Dzień po tym jak przyszedł do mnie na przystanek zadzwonił czy może po pracy wpaść do mnie, że zrobimy jakiś obiad itp. Odmówiłam, on zaczął prosić, że tęskni za swoją dziewczyną. Odpowiedziałam mu, że nie jestem już jego dziewczyną... To stało się coś, czego się nie spodziewałam. Zaczął płakać do telefonu, błagać mnie, że mnie kocha jak nigdy nikogo, że nie wyobraża sobie życia beze mnie, że jestem dla niego wszystkim, że ma gdzieś piwo, że nie wiedział że to aż tak wielka bariera dla mnie. Sama się poryczałam z tego wszystkiego. Nigdy wcześniej nie widziałam, nie słyszałam go płaczącego ;( Niestety poruszyło mnie to. I zgodziłam się na spotkanie...I zapytałam się go czy naprawdę widzi dlaczego to wszystko się dzieje, i przyznał, że sam wie, że nie umie kontrolować się, że za szybko pije. To ostatnie to najgorsze... I odpowiedziałam, że daje mu okres próbny, że w zależności od tego jak się będzie zachowywać i czy będzie potrafił przestać pić. Od tego zależy nasza przyszłość. Dzwoni do mnie 5 razy dziennie, pisze smsy. I byłam świadoma, że za szybko na całkowite rzucenie alkoholu i ustaliliśmy że piwo max dwa dziennie może tam wypić, ale po powrocie jak ja już będę koniec koniec koniec. Zobaczymy jak to się potoczy. W ten weekend wybieramy się tam do niego ze znajomymi pod namioty. Mam nadzieję, że będzie dobrze. Ale staram się też nie napalać, wolę podchodzić do tego realnie.
A teraz skupiam się na swoich obowiązkach, nie myślę tyle o nim. I mam dużo czas dla siebie i przede wszystkim na pisanie pracy

Wiem o co Ci chodzi, Jak wróci z tych wakacji wie, że nie chcę go więcej widzieć z piwem. Ale po prostu nie wierzyłam w to, że będzie w stanie przez 2 tygodnie nie tknąć kropli piwa. Są też tam jego trzej koledzy, ich matka kumpluje się z jego rodzicami. I myślę, że ciężko by było przez 2 tygodnie znosić ich presję. Ci znajomi to debile za przeproszeniem. No nie wiem, ale wiedząc jak tam może być sama powiedziałam, że piwko dwa może wypić z nimi. Ale po powrocie będę bezwzględna.
I uwierz mi, ja też jestem pesymistką i niestety nie wierzę już  w ten związek. I zaczynam odkładać kasę na życie w pojedynkę od marca...
Jeszcze prawie 2 tyg zostały, okaże się. Najlepszy test będzie w ten weekend o ile pojadę, bo jednak już trochę się boję, że znowu wyjdę na idiotkę, która z nim jest mimo tego I coraz częściej myślę o tym, że oszukuję sama siebie.
Ktoś tu zarzucał mi brak pewności siebie. Napisałam, że jest dużo lepiej z tym. Bo tak, ale nie da się tego wyleczyć do końca.
Jestem posiadaczką bardzo oryginalnej urody, wiadomo co się kryje pod tym pojęciem. I nienawidzę jak ktoś mówi, że nie ma brzydkich ludzi, są zaniedbani itp...To gó... prawda. Byłam w niedzielę na plaży, szłam z koleżanką, jacyś chłopacy zaczęli za nami gwizdać. Odwróciłam się, bo na początku nie wiedziałam skąd te gwizdy i usłyszałam  O BLE ALE BRZYDKA. Powiecie, nie przejmuj się, to debile. Ale to nie pierwsi debile, których spotkałam na swojej drodze. Myślę, że gdybym liczyła, to doszłabym do setki już... I nie jestem zaniedbana. Kiedyś tak, ale zmieniłam w sobie masę rzeczy. Moje zdjęcia z przeszłości a mój obecny wizerunek, zmiana o 180stopni. Ale niestety, nie da się tego zatuszować do końca. Pierwsi chłopacy zainteresowali się mną dopiero na studiach. Wcześniej koledzy ze szkoły nie mówili mi nawet cześć, mijając mnie na ulicy. Niektórzy do dzisiaj tak mają. Pewnie są i tacy dobrze wychowani, którzy nie traktują jak trędowatą. Faceci, którzy się mną interesowali, to niestety takie typy, których nikt nie chce, desperaci. każda jest w ich typie. nawet ja, kurde nawet ja! ... I mam nadzieję, że nikt nie ma mnie za płytką osobę. Ale na pewno każda z Was zna takiego chłopaka, z którym by się za nic nie umówiła. I oczywiście nie mowa o urodzie. Mój obecny chłopak, był pierwszym, że tak powiem z wyższej ligi. Chłopakiem z historią, z doświadczeniem i jest naprawdę przystojny, inteligentny, zabawny. I nie jestem idiotką, która na niego poleciała od razu, bo się pojawił. Trochę mu kazałam o siebie walczyć. I nie wstydzi się iść ze mną za rękę, przedstawić mnie kolegom, pocałować w tłumie. On mi tyle dał, chociaż jednocześnie zabrał. Poznałam wszystkie jego wcześniejsze dziewczyny, nie ma porównania. Akurat one to mogą przebierać w chłopakach.
Przed chwilą rozmawiałam z koleżanką, że może to jednak desperacja mnie przy nim trzyma, naiwność, głupota, że właśnie dla mnie się zmieni, i to tylko puste słowa "że dla mnie się zmieni" ona to skwitowała -no niestety nie ma wyboru.
I myślę, że i tak zrobiłam postęp. Bo przyzwyczaiłam się do tego, że jestem brzydka, nie płaczę już, nie mam myśli samobójczych, bo ktoś powiedział, że jestem brzydka. Życie. tak miało być trzeba pogodzić się z tą wolą i pocieszać się, że uroda przemija
A tak jakoś mnie wzięło na refleksję.

Hmmmm wg mnie autorka poprostu boi sie, ze nikogo sobie nie znajdzie. Ze kompleksy biora gore... tak wynika zwlaszcza z ostatniego postu... ja powiem tak... dziwie sie, ze tyle z nim wytrzymalas. Na picie nie ma wytlumaczenia, bo to bo tamto bo owamto... jak ja sie rozstalam z facetem ktorego pokochalam naprawde, ale rozstalismy sie przez alkohol, co zaczelam robic? imprezowac. przez dwa tygodnie dzien w dzien... i uwazam to za najwieksza durnote zycia... bo co to daje? nic! jeszcze wiekszego dola, jeszcze wieksza zalamke. powiem Ci tak, osoba ktora nie chce przestac pic nie przestanie. on musi sam tego chciec. dla siebie, nie dla Ciebie...
Tez zawsze bylam zakompleksiona, nie te wlosy, nie ta twarz, nie ta figura... zawsze bylam odrzucana przez tych co mi sie podobali. nie dla krotkich spodenek, nie dla spodnic, nie dla ladnego makijazu, nie na wszystko! dopoki nie zmienilam stylu ubierania sie, wlosow itd... nagle ci, ktorzy mnie odrzucali zaczeli byc zainteresowani moja osoba, nagle im nie przeszkadzaja moje dodatkowe kilogramy itd. nagle zaczeli uwazac, ze mam super charakter. ale czy to oznacza, ze powinnam na to leciec? zaczac z ktoryms z nich byc? nie... bo charakter mam ten sam co wtedy, a ze nagle teraz zaczeli to zauwazac, to juz ich problem nie moj... pamietaj, ze jesli ktos ma Cie pokochac to za to jaka jestes w srodku, a to co z zewnatrz to tylko dodatek...

Nie wiem, czy jesteś brzydka czy nie, ale to z reguły nie ma takiego znaczenia. Sama jestem ponoć dosyć ładna (nie jakaś piękna, ale niczego sobie), a nie mogę sobie nikogo znaleźć. A są dziewczyny dużo brzydsze ode mnie, które mają faceta od lat. Poza tym uroda to też kwestia względna, założę się, że każda dziewczyna jest dla kogoś piękna, a dla kogoś innego brzydka. Niektórzy lubią grube, inni chude itp., a tak naprawdę liczy się czy się w kimś zakochasz i czy będziecie w stanie ze sobą żyć.

Przykro mi bardzo Ale jak to mówią: nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło
Kiedyś będzie żałować, że taką fajną dziewczynę- Ciebie!, opuścił.. Ściskam

Widzisz Kate, dobrze mówią, że lepiej teraz, niż później. Olej gnojka i wyciągnij dla siebie naukę