niska samoocena, problemy w kontaktach międzyludzkich itp.

natali z pisaniem na różnych forach też tak miałam przez długi czas, tym bardziej, że obracam się w takim światku, który jest trudnym światkiem do dyskusji, do wymieniania poglądów i w ogóle... w tej kwestii się nie co otworzyłam, ale w rzeczywistości jest nie co inaczej.

Wiesz co do ludzi to niby przemijają, ale my tworzymy grupkę zapaleńców już kilka lat i nie wygląda na to byśmy w najbliższej przyszłości (latach) mieli zmieniać otoczenie czy też właśnie znajomości... a męczyć się najbliższych kilka lat z ludźmi, których się polubiło i łączy nas wspólna pasja i miłość do jednego... no cóż ciężko to tak wszystko rzucić z dnia na dzień. Dlatego chciałabym spróbować ,,czegoś kolejnego'' by poprawić swoją samoocenie w ich towarzystwie, by mieć z nimi lepsze relacje... tylko nie bardzo już mam pomysły jak, moje własne koncepcje już się wyczerpują, bo bycie miłym i kulturalnym już nie zdaje egzaminów a myślałam, że po zmianie nastawienia do życia i próbie poprawienia swojego charakteru będą odbierali mnie trochę lepiej, ale jak widzę nie bardzo właśnie.

może dlatego, że trochę obawiam się tego wielkiego netowego świata i otworzenia się po całości, że może ktoś kiedyś zobaczy i będzie wiedział kto to pisał... ktoś ze znajomych....

Ale właściwie masz racje. Jestem miłośniczką zwierząt, od zawsze nią byłam, obracam się w świecie knologicznym, psim, psich sportów, nasz klub to psi klub i tworzymy w nim grupkę zapaleńców, którzy jak i ja kochają psy i wiążą z nimi swoje pasje, wyjazdy, imprezy.

Moje życie nie było usłane różami, chociaż nie narzekam, wiem, że wielu ludzi na świecie miało gorzej. Domyślam się natomiast, że do tego mojego nieciekawego życiorysu doszedł mój trudny charakter (jestem raczej typem człowieka histerycznego, nerwowa, niecierpliwa, za dziecka nadpobudliwa, miałam problemy z koncentracją i wysiedzeniem w jednym miejscu) i nieodpowiednie na mój charakter wychowanie przez moją mamę... domyślam się, że meszanka tego wszystkiego sprawiła mi nie złe pranie w mózgu i dlatego jestem teraz jaka jestem.

W 2010 r. nastąpiły 2 przełomowe w moim życiu daty, mianowicie ok marca spadłam z konia i myślałam, że połamałam się na amen a nawet przez ułamek sekundy, że mogę skończyć na wózku... na szczęście okazało się, że nie, wiele stłuczeń, złamany mostek. Natomiast ok sierpnia dotkliwie poparzyłam sobie stopę i potrzebowałam trochę pomocy przy psach, przy domu, ale jednocześnie moja nad-aktywna natura mówiła, żebym wyjechała ze znajomymi nad morze, co też uczyniłam... pożałowałam tego bo po powrocie noga bolała ze zdwojoną siłą a pomóc w domu już nikt mi nie chciał, bo skoro nad morze mogłam jechać to dom też ogarnę.... i wtedy po raz pierwszy poczułam, że rzeczywiście zostałam całkiem sama jak palec i kiedy po 5 tyg. leżenia w łóżku w końcu noga odżyła i przestała boleć to stwierdziłam, że jestem najszczęśliwszą osobą na świecie i czas zmienić swoje życie na lepsze...

Zaczęłam od tego, że starałam się malutkimi kroczkami robić postępy w swoim zachowaniu... pierdoły typu, nie będę narzucać się innym z gadaniem, nie będę się już żalić, że regularnie będę gotować, że uporządkuje dokumenty w szufladach, że będę regularnie sprzątać, czyli po prostu małymi kroczkami porządkować swoje życie tak jak systematycznie robią to wszyscy ludzie na świecie... postanowiłam wywalić ze swojej głowy lenistwo bo niestety tak owa byłam i czasami jeszcze jestem, postanowiłam porządkować sprawy finansowe i starać się zawsze priorytetowo opłacać wszystko co najważniejsze a resztę zostawiać do życia i tak z każdą drobnostką, aż do tego, że moje samopoczucie było zdecydowanie lepsze a siłę do dalszego działania zyskiwałam poprzez robienie malutkimi kroczkami postępów, które ja sama widziałam... myślałam dlatego też, że inni też dostrzegą to wszystko i może nie tyle będą mnie za to głaskać po główce bo wszak jestem dorosła i to moje życie, ale że czasem usłyszę miłe słowo odnośnie postępu w porządkowaniu życia. A ja jestem taką osobą, której potrzeba miłego słowa, bo dzięki temu też znajduję siłę do dalszego działania... to tak jak w pracy kiedy szef pochwali swojego pracownika, lub nauczyciel dzieciaka w szkole... no wiadomo o co chodzi... natomiast u mnie to jest nadal tak, że ok nikt nic nie powie, ale też niestety widzę po postawie ciała nastawienie niektórych wobec mnie, lub olanie mojego pytania, lub w ogóle ominięcie mnie w jakieś tam kwestii... takie pierdoły a sprawiają, że nie robi mi się miło i wtedy ta samoocena spada i robi mi się po prostu przykro.... nikt na świecie nie chce być odpychany ani niechciany, ani omijany w jakieś tam kwestii... a ja się tak czuję właśnie... czasami jak piąte koło u wozu.

takitamfacet - nie źle, nie spodziewałam się takich odpowiedzi powiem szczerze, ale dobry w tym jesteś cieszę się w takim razie, że zdecydowałeś się odpisać. dziękuję.

myślałam o coatchu, psychologu właśnie, a czy byłbyś w stanie mi kogoś polecić, lub podrzucić jakiś wartościowy wątek-temat? byłabym bardzo wdzięczna.

Nie wiem, ale w moim przypadku, od takich początków zaczynałam jakby ,,od nowa życie'' i naprawdę zarówno mi samopoczucie się polepszało jak i chciało mi się wstawać i motywować się do dalszego działania, życia... a myśli swego czasu już różne do głowy przychodziły.... ehhh

Chyba masz rację i chyba teraz dobitniej zaczynam to dostrzegać...

Wiesz, myślałam, że patrzono na mnie w różnych kwestiach trochę z powodu ,,zazdrości'' że świetnie radzę sobie w danych kwestach, tam wychowawczo-szkoleniowych, ale jak zastanowić się bardziej to zastanawiam się czy tego sobie nie uroiłam i właśnie przez to tworzę taką postawę nieciekawej i nie chcącej słuchać osoby przez innych... sama nie wiem. Jestem kontrowersyjna i potrafię wybuchać niestety właśnie... szczególnie jeśli odnoszę wrażenie, że ktoś mnie presonalnie-słownie atakuje... wtedy załącza mi się w głowie atak i potrafię mówić wybuchowym tonem bądź sprawiającym wrażenie, że się wymądrzam czy coś i denerwuje mnie to we mnie bo wcale nie chcę być tak odbierana i staram się by to tak nie wyglądało.
No właśnie to co napisałeś o tym podstępie i wrażeniu wywyższania to chyba właśnie tak wygląda i właśnie nie wiem jak to ogarnąć, zmienić...

Ekspertów forum możesz znaleźć tu:
http://www.netkobiety.pl/t1081.html
Jest wiele wartościowych książek na temat relacji i samodoskonalenia. Dosyć łatwo znaleźć coś na stronach organizacji związanych z przedsiębiorczością.

Zawsze znajdzie się człowiek zazdrosny, próbujący dowartościować się czyimś kosztem, wykorzystać "słabość" innych dla swoich durnych celów. Na to nie masz wpływu, to jego problem. Niemniej, kompetencja zawsze się obroni i każdy na jakiegoś zwierzchnika. Na tej linii leży rozwiązanie problemów niesprawiedliwego traktowania.
Od kulturalnego zachowania ważniejsze byłoby opanowanie wybuchów złości. Sądzimy innych po ich czynach, siebie po intencjach. Intencje innych trzeba wyjaśnić podczas rozmowy ale trzeba się do niej przygotować, być świadomym swoich uczuć i wyrazić je zwięźle i zrozumiale. Nie wiem jak źle jest w Twoim przypadku, ale potrzebujesz kilku lub kilkunastu godzin(może do trzech dni?) na przemyślenie sprawy i odpowiedź na daną sytuację. Gdy ponoszą nerwy, bierność i milczenie (lub odpowiedź typu "dziękuję za uwagę, poprawię się", "muszę nad tym pomyśleć") jest najlepszą reakcją. Dalej pozostaje rozwiązać "problem" przeprowadzając rozmowę. Środowisko zauważy taką zmianę, pewnie nawet doceni mimo, że na początku będziesz popełniać błędy. Przed Tobą długa droga, ale warto w nią wyruszyć

Witam, dawno mnie tu nie było, ale postanowiłam, że może napiszę (dla potomnych ) co u mnie...

Otóż, może wcale bardziej różowo nie jest, bo mam wrażenie, że relacje w kręgu ,,starych'' znajomych są jakie były i co więcej myślę, że małe są szanse by się poprawiły... wszak jeśli ktoś już sobie zakodował, że kto inny jest ,,zły'' to ciężko mu zmienić nastawienie ot tak z dnia na dzień, a jak widać też z miesiąca na miesiąc czy też z roku na rok...

Mówiąc szczerze to zastanawiałam się długo nas sensem tego istnienia i tych relacji międzyludzkich i to, że mam niską samoocenę nadal i nie wierzę w siebie i uważam się za mało wartościową, ale jest też grupka ludzi, którzy uważają inaczej i zaczęłam się przekierowywać na nich... doszłam wszak do wniosku, że chyba nie warto przejmować się i szukać ,,uznania'' w ludziach, którzy nie pomyślą o mnie nawet ułamek sekundy, a skupić się na ludziach, którym na mnie zależy ina których mi zależy i iść do przodu bo życie ma się tylko jedno, a mi bardzo zależy, by swoje życie przeżyć należycie, by mieć przyjaciół, rodzinę i robić to co w życiu kocham...

Jak ja to mówię, odcięłam pępowinę, dojrzałam do tego wszystkiego i z na-kumulowaną pozytywną energią i ze zdwojoną siłą postanowiłam swoje życie wziąć w swoje ręce i rozkręcić jak też zwykłam już mówić ,,stworzyć coś z niczego'' i rozpocząć nowy rozdział w życiu.
Tym samym nikomu nie życzę źle, moich ,,pseudo'' przyjaciół pozostawiam samych sobie i będę starała się tylko więcej wrogów sobie w życiu nie robić i iść ciągle naprzód i robić swoje. Odnalazłam w sobie na tyle siłę by podjąć kilka w swoim życiu poważniejszych decyzji i mam nadzieję, że w końcu to zaprocentuje! ot i co.

Dziękuję za porady, dziękuję za wszystko, cieszę się, że na świecie są ludzie, którzy chcą sobie wzajemnie pomagać, wspierać się ot choćby na forum, i że komuś chce się w ogóle czytać o problemach innych ehhh.

celma zawsze mozesz do mnie napisac jak bedziesz miala problem albo poprostu pogadac o byle czym...chcialabym czuc sie potrzebna