To wciąż boli.

przykro mi że tak cierpisz. On widocznie nie był Ciebie wart. Pokaż mu, że dobrze Ci bez niego. wyjdź z domu, zacznij żyć. Niech zobaczy kogo stracił. Faceci lubią silne kobiety. Żeby się paliło i walilo nie pisz do niego pierwsza. Pomyśl że teraz żyjesz dla siebie i tylko Twoje potrzeby się liczą.

Dziekuję za wszystkie opinie. To rozstanie bardzo wiele mnie kosztowało miesiac po rozstaniu szukałam jeszcze z nim kontaktu teraz jednak staram się skupić na sobie chociaż ciężko mi to idzie. Nie potrafie się odnaleść, mam wrażenie że cały czas stoję gdzieś z boku jestem ale jak by mnie nie było. Mam poczucie, że już nigdy nikogo miała nie będę i do końca życia będę sama a marzenia o rodzinie pozostaną tylko i wyłącznie marzeniami..

Też mam tak mam . 10 miesięcy temu zostawiła nmie dziewczyna dla innego. Serducho pękło na pół, pojawiło się pytanie dlaczego do tego doszło itd. Bardzo często o niej myślę, kocham mocniej niż kiedyś ale jestem świadomy tego że już nigdy do siebie nie wrócimy i mam szczerą nadzieję,że nigdy już w zyciu jej nie spotkam ponieważ wiem,że serce wyskoczyłoby mi z piersi. Od czasu rozstania z moją M nie zbliżyłem się do żadnej kobiety, zwyczajnie nie potrafię zaufać nikomu. Nauczyłem się byc singlem i wiecie co ? nie jest już tak źle. Nie mając partnerki mam dużo więcej czasu dla siebie, wziąłem się za ćwiczenia, zlecialem w wagi o 14kg, w paźnierniku idę na drugi kierunek studiów. Jedynym sensownym rozwiązaniem po rozstaniu jest zainwestowanie w siebie. Lepiej odpuścić kontakty damsko męskie ponieważ nie prędko ktoś będzie w stanie dorównać naszej byłej, wielkiej miłości. Ktoś taki pewnie kiedyś się pojawi a ja w ten czas będę 5 razy silniejszym człowiekiem niż jestem obecnie . Grunt to nie myśleć o ex i sie nie łamać !!!

Oliwko a czy nie byłoby prościej unikac tej osoby? stronic od kontaktu z nią ? wiem co to znaczy kochac mocno kogoś kto Cię porzucił. Jednak takie uczucie nie ma żadnego sensu i należy jest stłumić, pozwolić by zostało uśpione. Ono nigdy nie zniknie, to fakt ale jeśli będziesz myslała o nim, jesli będziesz nawiązywała kontakt to nigdy się nie pozbierasz. Łatwo powiedziec , trudniej zrobić ale w moim przypadku wygląda to tak,że dopóki odpisywałem na jej wiadomości byłem rozbity w 100 procentach. Ona nadal pisze, nadal zagaduje czasem a ja milczę i mój ból tym samym stopniowo maleje

Z biegiem czasu patrząc przez pryzmat tych kilku miesięcy rozłąki która kiedyś była dla mnie czymś niewyobrażalnym śmiało mogę stwierdzić, że najgorzej to jak się komuś okaże zainteresowanie lub że zależy. Jedyny facet którego byłam w stanie wyobrazić sobie w roli mojego męża ojca moich dzieci....Moja mama kiedyś mi powiedziała, że mniej bym cierpiała gdybym to ja to zakończyła bo nie do końca był taki jakiego udawał. Przy rodzicach do rany przyłóż za zamkniętymi drzwiami hmm bywało różnie. Mam 20 lat a czuję się tak jak bym była bliska śmierci. Czy mnie coś jeszcze czeka? Czy w końcu ułożę sobie z kimś życie?

To wszystko jest takie proste tylko w teorii. Ludzie często do mnie przychodzą ze swoimi problemami doradzam im a sama jednak nie potrafię zastosować się do tych rad. Sama nie wiem czego oczekiwałam pisząc tu o swoim problemie. Rady, pocieszenia czy może nadzieji, że usłyszę to co chcę usłyszeć " jeszcze znajdziesz faceta i będziesz z nim szczęśliwa " niby banał  a tak cholernie podnosi na duchu..

Kajka mocno Cię ściskam. Jestem też po rozstaniu, nie wiem co będzie dalej i czy przetrzymam ten ból kótry zżera mnie od środka, ale muszę dać radę. Musimy się pozbierać po rozstaniu. Trzymaj się. WIem jak to boli, ale wierzę, że będzie dobrze.

Kaja wyluzuj nie co. Nie myśl o nim prosze Cię i też nie szukaj na siłę kogoś na jego miejsce. Miłość przychodzi do nas sama w najmniej oczekiwanym momencie

Masz dla kogo żyć !!! Wiem,że to ciężka sytuacja ale do przejścia. Czasem lepiej przez chwilę być samemu niż przez całe życie z nieodpowiednią osobą

A najlepsze w tym wszystkim jest to że to on błagał o szanse ,on mi płakał , a jeszcze parę dni temu pisał jak mu ciężko bez nas i kolejny weekend ten sam scenariusz ,zero kontaktu i zero zainteresowania rodziną ,bo w końcu tworzyliśmy rodzinę.Dobrze mu bez nas i w ogóle go to nie ruszyło ze nie jesteśmy już razem.Można to jedynie tłumaczyć że nigdy mu nie zależało i znalazł sobie ciekawsze zajęcie .Zmarnowałam 3 lata dla kogoś kto nawet nie ma wyrzutów sumienia że rozwalił nasze życie ,że to on zawinił ,że to on zrobił wiele złego.Zastanawiam się czy są jacyś odpowiedzialni i fajni faceci na tym świecie i dlaczego ja spotykam tylko kretynów:/

Kajka, doskonale Cię rozumiem i wiem co czujesz bo przechodziłam przez to samo i bardzo to przeżyłam. U mnie od rozstania minęło prawie pół roku, a byliśmy ze sobą ponad 5 lat! I dopiero teraz zaczynam rozumieć, że dla mnie tak jest lepiej, że to był tak naprawdę toksyczny związek, w którym zawsze to rodzice byli na pierwszym miejscu.
Czasami mam gorsze momenty, w których brakuje mi go, w których tęsknię, ale wiem już,że nie było warto przepłakać tylu nocy i dni, bo on bardzo szybko znalazł sobie pocieszenie.
Wiem, że to bardzo boli, po 4 miesiącach od rozstania jeszcze nie raz i nie dwa zdarzało mi się płakać do poduszki, ale od jak zerwaliśmy ze sobą wszelki kontakt czuję się dużo lepiej. Na początku było ciężko, kusiło, żeby zadzwonić, napisać, ale dałam radę i teraz wiem, że dopiero brak wszelkiego kontaktu pozwolił mi całkowicie uwolnić się od niego i zacząć żyć od nowa.
Powoli staję na nogi i buduję poczucie własnej wartości. Wierzę, że tak miało być, że to nie on był mi pisany i że jeszcze kiedyś spotkam kogoś, kogo przeznaczył dla mnie Bóg na całe życie i będę z nim na zawsze szczęśliwa.
To, co polecam Tobie to nieutrzymywanie jakiegokolwiek kontaktu z nim. Wiem jak bardzo ciężko będzie na początku, ale uwierz mi, że z biegiem czasu dojdziesz do wniosku, że to Ci pomogło.
Trzymam kciuki za Ciebie i wierzę, że dasz sobie radę!
Powodzenia, pozdrawiam Cię i ściskam mocno!

I dobrze, nie utrzymuj z nim kontaktu bo będziesz tylko rozgrzebywała rany.
Też mówiłam, że nie chcę na nikogo patrzeć, nie chcę nikogo poznać, ale to nie prawda. Nie jesteśmy stworzeni do samotnego życia. Jesteś jeszcze bardzo młodą osobą, zobaczysz,  że wszystko sie ułoży, tylko uwierz w siebie! Nie siedź i nie rozpamiętuj jak było Wam wspaniale, bo to Ci nie pomoże zapomnieć. Otwórz się na innych, nie mówię, że od razu na facetów, na przyjaciół, spotykaj się z nimi, wychodź z nimi, nie siedź w domy w czterech ścianach.
Zobaczysz, przyjdzie taki moment, w którym będziesz mogła powiedzieć sobie ''już go nie kocham''. Ja się doczekałam tego momentu i przyniosło mi to wielką ulgę.
Głowa do góry, dasz radę, tylko zawalcz o siebie i o własne szczęście!

Też tak kiedyś miałam, ale z czasem to minęło. Minie jeszcze trochę czasu i dasz sobie radę, zapomnisz. Ja też bardzo kochałam i bardzo cierpiałam, wiele razy płakałam przez niego, nawet wtedy, kiedy byliśmy razem. A teraz....? Teraz, jak pogodziłam się z tym wszystkim, nie pamiętam kiedy płakałam ostatni raz... Podniosłam sie, stanęłam na nogi. Nie mówię,że całkiem o nim zapomniałam, bo to nie prawda. Mam takie momenty, kiedy o nim myślę, zastanawiam się co robi albo co my byśmy mogli razem robic, w jaki sposób wspólnie spędzać czas. wiem, że on na zawsze pozostanie w mojej pamięci, bo wiele razem przeżyliśmy, ale wiem też, że potrafię żyć bez niego i Ty też się nauczysz.
Pamiętaj, ten, kto jest wart Twoich łez nigdy Cię do nich nie doprowadzi...