Problemy z motywacją

Powiem tak, gdy ja pisałam swoją pracę również brakowało mi motywacji (a że pisałam o motywacji to zakrawa na ironie). Koniec końców musiałam przełożyć obronę. I powiem Ci, że to zadziałało na mnie jak kubeł zimnej wody. Kiedy zobaczyłam znajomych z grupy jak stoją na korytarzu i czekają na ich kolej, żeby zaliczyć ten najważniejszy egzamin na studiach, i kiedy uzmysłowiłam sobie, że oni jeszcze tego samego dnia będą wolni, będą mieli to za sobą a ja nie to mało mnie krew nie zalała. Jestem bardzo ambitną osobą, na studiach starałam się wypaść jak najlepiej. Nigdy nie miałam żadnej poprawki. Możesz sobie zatem wyobrazić jak się czułam, kiedy musiałam obronę przełożyć.
I właśnie to dało mi jakiegoś powera.
Nie wiem na jaki temat pracę piszesz i nie wiem czy temat ten jest dla Ciebie ciekawy, a to ważne. Ja pisałam o tym co lubię, co mnie interesuje i co chciałabym robić w przyszłości. Promotorka przy wyborze tematu pracy dała nam wolną rękę, właśnie po to żeby uniknąć sytuacji pisania pracy "za karę".

Hej;)

Szara Melancholio jestem dokładnie w tej samej sytuacji. Mam 11 stron pracy, pisałam ją od nowa już 2 razy. Jednego dnia piszę 5 kartek a za dwa dni mam ochotę znowu zaczynać od nowa. Próbuję się mobilizować, zmuszać ale to nic nie daje... Boję się, że nigdy nie skończę tych studiów. Przez tą niedokończoną sprawę mam ciągłe wyrzuty sumienia, już nie mogę w nocy spać, jestem ciągle w złym humorze i nie potrafię się niczym cieszyć. Czuję się potwornie niedojrzała i nieodpowiedzialna. Inni są bardziej zorganizowani (dziewczyny, które mają małe dzieci, już mają wszystko napisane) a ja ciągle jestem taka rozlazła i niezdyscyplinowana, zawsze wszystko na ostatnią chwilę... Gdybym jeszcze studiowała ciężki kierunek, to zrozumiałe...
Też nie mogę znaleźć recepty i sposobu na tą swoją słabość. Myśli ciągle uciekają gdzieś indziej...Chcę przestać się nad sobą użalać, wziąć się konkretnie do roboty ale nie umiem. Też przeraża mnie perspektywa zmarnowanego wakacyjnego czasu, nie chcę tego przedłużać ale już chyba pozostało tak mało czasu, że muszę się z tym liczyć:/...

Kurcze, niech nam ktoś pomoże, albo chyba już zacznę liczyć na jakiś cud:(((...

Ja nie umiem się wyluzować, bo nie da się o tym przestać myśleć. Byłam już przed weekendem majowym na weekendowej wycieczce, miałam nadzieję, że chwilowa zmiana klimatu doda energii i optymizmu ale nic z tego...

Już nawet myślałam, żeby iść do psychologa ale chyba nie wierzę w efekty psychoterapii, bo jeśli człowiek sam nie chce, to nikt inny cudów nie zdziała...chyba musiałabym chodzić na tą psychoterapię 5 kolejnych lat, żeby zaprzestać z tymi leniwymi nawykami...

Znalazłam teraz w sieci Christine Ingham - Automotywacja na 101 sposobów. Zacznę czytać, może to mnie natchnie, poszukam jeszcze jakichś plików mp3 z automotywacją albo po prostu poszukam specjalistów od hipnozy:)))...

Istna masakra...

prawie.dobrze - też mam tak z tym pisaniem. Stworzyłam kilka zdań, odeszłam od tego i po jakimś czasie laptop przeszedł w stan czuwania. Wyłączyłam go, nie zapisawszy nawet tego, co miałam, bo to przecież i tak bez sensu, i tak mnie nie zbawi te kilka zdań, i tak były beznadziejne, i tak dalej, i tak dalej. Nie mam już sił do tego

troublemaker - robiłam sobie przerwy. Cały weekend majowy poświęciłam na swoje pasje i czułam się z tym cudownie. To było nieprawdopodobne, ile rzeczy dałam radę zrobić w jeden dzień! Ale potem trzeba było znów wrócić do pisania tego g... i znowu czas zaczął mi uciekać przez palce W nagrodę za napisanie całości miała być wycieczka (1 dzień) do Krakowa teraz w maju, ale nie napisałam pracy, więc nie pojadę. Najgorsze jest to, że ja jestem już całkiem obojętna na system kar i nagród. Zepsuło się, przestało działać...

Wielokropek - zastanawiałam się nad tym, co mi tak przeszkadza w tej pracy, że nie potrafię się za to zabrać raz a dobrze. I doszłam do wniosku, że szkoda mi marnować czas i dni na coś, co i tak nie stanowi dla mnie żadnej wartości i nie będzie miało jakiegoś wyraźnie pozytywnego wpływu na moje życie (no, pracy za sam fakt napisania mgr nie dostanę...), a za to zabierze mi kilka miesięcy życia i zdrowie (wzrok się psuje, nerwy się psują...).

Muszę chyba wmówić sobie, że ta praca jest fajna, że lubię ją pisać i że produkowanie tych beznadziejnych, nikomu nie potrzebnych zdań daje mi szczęście i spełnienie. Wierutne kłamstwa, ale może taka autosugestia coś da? Bo jak na razie tylko w kółko powtarzałam sobie, jak bardzo tego nienawidzę i nic nie idzie do przodu.

To było nie tyle szukanie powodów, dlaczego nie pisać pracy, ale raczej przyczyn tego stanu, żeby je wyeliminować i wreszcie zacząć pisać. No jak na razie pisanie zajęło mi czas od lutego do teraz, a mam nędzne 20 stron, stąd ten pesymizm. Choć z drugiej strony moja starsza koleżanka napisała swoją mgr w 2 tygodnie, więc wiem, że można i da się, tylko trzeba się za to raz a dobrze zabrać.

Niby wiem, że ta praca da mi tytuł magistra i to jest właściwie jedyna rzecz, dla której nie rzuciłam jeszcze tego precz, bo tak właściwie to ta moja praca ani specjalnie odkrywcza, ani rozwijająca... Ona wręcz zatrzymuje mój rozwój i nie daje mi iść naprzód (tak to odczuwam). Nudzę, gdy ją piszę i mój promotor pewnie będzie się nudził, i recenzent też, gdy będą to czytać, a potem, po obronie rzucą to w kąt i w najbardziej optymistycznej wersji moja praca posłuży komuś za rozpałkę lub przerobią ją na papier toaletowy (:P), a ja stanę się modelowym przykładem młodej bezrobotnej, uwięzionej w domu na wiecznym utrzymaniu rodziców (tylko nie to ) Z, czy bez mgr, takie są moje perspektywy, niestety.

Szara Melancholio i jak tam Ci idzie;)?

Hej;), 1,5 strony to zawsze coś. Jutro może już będą 3;-) a pojutrze 6... Ja jestem nawet zbyt leniwa na układanie planów dnia i stosowanie innych psychologicznych praktyk motywacyjnych. Całe życie przejmuję się i panikuję bardziej niż inni, ale jeśli chodzi o naukę, to akurat w tym przypadku nigdy nie opuszcza mnie chory optymizm - np. wiara w możliwość nauki materiału z całego semestru w dzień przed egzaminem...
Widząc ustalone już terminy obrony nieźle się wystraszyłam. Jestem w lesie w porównaniu z resztą. Wiem, że aby napisać pracę mgr, nie potrzeba być nikim genialnym, musi być ta determinacja, samozaparcie.
Musimy poczuć tą chęć i siłę walki. Nie po to traciłyśmy 5 lat, żeby się poddać przed końcem mety. I chyba też ktoś nieźle musi nas wystraszyć. Trochę udało mi się napisać przez ten weekend ale to i tak za mało. Zostało już bardzo mało czasu. Nie chcę znowu stracić kilku miesięcy przez zmartwienia przy pisaniu i nerwówce przy oczekiwaniu na litość pracowników Uczelni i ich łaskawość w ustalaniu dodatkowych terminów, tak dodatkowych, bo podejrzewam, że większość się obroni w lipcu.
Nie ma co się oszukiwać, promotor nie sprawdzi całej pracy w ciągu jednego dnia. Nie wiem jak u Ciebie ale u mnie wykładowcy często nie mają czasu, wyskakują im jakieś sprawy itd., specjalnie się nie poświęcają.
Trzeba też przewidzieć czas na wprowadzanie poprawek...Do tego trzeba doliczyć jeszcze 2 tygodnie, przez które gotowa praca musi przeleżeć w dziekanacie do czasu obrony...i czas na naukę pytań do obrony...
Tak, wszędzie ten czas, teraz nas bardzo goni! Sprawa nie jest prosta ale wymaga jak najszybszego rozwiązania. Odwlekanie niczego nie ułatwia, wręcz odwrotnie. Mnie już od tego robi się słabo, czym szybciej, tym lepiej...trzymaj się i walcz, ja też spróbuję;-), nie możemy być gorsze od innych!

Oto odpowiedziałaś sobie na pytanie, dlaczego tak topornie idzie Ci pisanie pracy. Strach przed przyszłością + perfekcjonizm -> chcesz, by Twoja praca olśniła i komisję, i promotora, i Ciebie samą, a tymczasem... ona najprawdopodobniej posłuży za podpałkę.

Nie wybiegaj myślami tak bardzo do przodu. Nie martw się tym, co jeszcze nie istnieje. Może Twoja praca będzie dobra, może zła. Może będzie podpałką, może nie. Może dostaniesz pracę, a może nie. Na co Ci teraz o tym myśleć? Chcesz zostać mgr? No to bierz się do roboty i napisz w końcu to "coś" - nieważne jak Ci to wyjdzie - a skończysz studia i będziesz wolna.

Wiesz, chyba tu jest pies pogrzebany
Dotąd "uczyłaś się" (?) żeby zaliczyć egzamin. Teraz musisz zrobić coś konkretnego, w czym nie pomoże Ci "dokształcanie" się od koleżanek.
Nie masz nawyku systematycznej pracy.
Spróbuj chociaż na koniec studiów się zmobilizować.

Ja nigdy nie uczyłam się systematycznie, nie potrafię się zmobilizować:(