PIENIĄDZE TO (nie) WSZYSTKO!?!

Chcesz się dalej pakować w związek, w którym brakuje szczerości? W którym próba rozmowy o problemach wywołuje agresję? Chcesz mieć przy swoim boku nieodpowiedzialnego mężczyznę, za którego rozwiązywać problemy będziesz Ty?

Zadłużenie nie wzięło się samo z siebie przede wszystkim. Same się nie biorą kredyty. Albo on był po prostu bezmyślny i teraz zachowuje się jak dzieciak uciekając od problemu w idiotycznej nadziei, że sam zniknie, albo ma jakiś większy problem, o którym nie chce mówić. W ogóle ja bym Ci radziła skończyć relację, w której on na chęć pomocy reaguje agresją, bo to się dobrze nie skończy.
Pieniądze nie są najważniejsze, ale nie ukrywajmy - są potrzebne i bez nich ciężko normalnie żyć, a facet zwyczajnie Cię okłamał zatajając to, że ma długi. Rozumiem, że mógł się bać, czy jak powie wprost, to będziesz chciała z nim być, ale to nie jest sposób na rozwiązywanie problemów, zwłaszcza, że na mój gust, to on się zachowuje kompletnie irracjonalnie.

No właśnie to mnie dziwi, że on nie chce mi powiedzieć na co te pieniądze poszły.
Po nocach nie śpie tylko kombinuję jak to spłacić. Ale to on przede wszystkim musi chcieć. A on całkowicie jakby ignorował problem. Nie rozumiem dlaczego on tego sam nie spłaca, czego oczywiście też od niego się nie dowiem.
On pracuje w firmie logistycznej, nie może narzekac na wypłatę. Jednak jego kolega z pracy wygadał mi się, że nie podpisał umowy o pracę i pracuje nielegalnie, aby móc dostawać pieniądze z urzędu pracy i jak się domyślamm po to, aby komornik nie mógł mu zająć pensji. Przynajmniej ja się domyślam, że o to chodzi. Oczywiście o tym, że bierze pieniążki z Urzędu Pracy dowiedziałam się też nie od niego, a od jego siostry, bo sie przypadkiem wygadała. I tak mijają miesiąc za miesiącem, a dług zamiast znikać - rośnie

Próbowałam rozmawiać o tym z jego siostrą, pociągnąc ją trochę za język, ale ona całkowicie się odcięła od tematu mówiąc że ona nic o tym nie wie. Nawet nie mam za bardzo kogo zapytać żeby się coś więcej dowiedzieć.

Ja też to świetnie rozumiem, ale z doświadczenia i kompletnie nie zgadzam cię ze zdaniem Vian. Jeśli się z kimś wspólnie mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe to stan finansowy drugiej osoby ma znaczący wpływ na życie i jakość związku. Na razie jeszcze nie musieliście nic wspólnie kupić, ale taka sytuacja prędzej czy póżniej nastąpi np. zepsuje się wam lodówka i trzeba będzie szybko kupić nową. I co wtedy?...
W ogóle nie rozumiem jak można mieszkać razem i nie mieć ustalone kto, za co i ile płaci. Na twoim miejscu droga autorko podliczyła bym wkład obu stron, bo może okazać się, że on wydaje na wasze wspólne życie DUŻO mniej niż ty.

Jak to było u mnie? Otóż kiedy mój ojciec poznał moją mamę był ideałem faceta. Kiedy zamieszkali razem i moja mama jeszcze bardziej się do niego przywiązała okazało się, że ma "przejściowe problemy finansowe". Niby nie chciał o tym rozmawiać i na wszelkie próby takiej rozmowy się denerwował , to kiedy moja mama mająca pewne oszczędności zaproponowała, że spłaci jego długi nie wachał się ani chwili. A ona... cóż czego nie robi się dla mężczyzny z którym zamierza się spędzić resztę życia. Na początku to była jakaś mała kwota, potem okazało się, że jest jeszcze jeden dług, tym razem trochę większy, potem jakieś niezapłacone podatki... W efekcie przez 20 lat spłacała jego coaz to nowe kredyty, nie żadko brane na jej nazwisko ("bo zakup tego jest konieczny i bez tego nie możemy żyć, a mi przecierz kredytu nie dadzą!!!"). Długi spłacała jeszcze długo po rozstaniu z nim, a wcale nie jestem pewna czy ja też nie będe musiała jeszcze czegoś spłacać. A na co szły zarabiane przez niego pieniądze? W końcu on chodził do pracy i musi elegancko się ubrać i wyskoczyć z kolegami na imprezę.

Acha i jeszcze jedno... Moja mama na wszelkie próby zmiany sytuacji też słyszała, że jest materialistką.

Moje zdanie? Po pierwsze i najważniejsze skoro oboje pracujecie powinniście ustalić jasne i przestrzegane z żelazną konsekwencją zasady. Powinnaś zorientować się ile mniej więcej wydajecie na tzw. życie ( jedzenie, środki czystości, opłaty) i ustalić kto jaką kwotę powinien włożyć do wspólnego budżetu . najłatwiej po prostu po połowie, ale możecie ustalić to również proporcjonalnie do zarobków ( np jak jedno zarabia 4 tys, a drógie 2 tys to pierwsze wkłada o wspólnego budżetu 2/3, a drógie 1/3). Te pieniądze w dniu wypłaty wkładacie do osobnej kasetki. Taki system nie daje potem powodów do awantur w stylu "ja zarabiam, a ty tylko wydajesz". Po drógie on musi zacząć spłacać swoje długi, a jedyna pomoc jakiej możesz mu w tym udzieliś to wsparcie psychiczne. Jednocześnie musisz mu dać jasno do zrozumienia, że jeśli on nie ureguluje swojej sytuacji to nie ma szans na dalszy rozwój waszego związku. A jęśli będzie się sprzeciwiał takim rozwiązaniom to nie ma co pakować się w taką sytuację.

Słuchaj, mieszkanie jest wujka, więc masz gdzie mieszkać, nie jesteś od niego zależna (i nie daj się mu w nic wkręcić), on cie okłamuje. Ja bym postawiła ultimatum - mówisz prawdę i szukamy rozwiązania, albo będziemy musieli się rozstać.
Dlaczego ty się martwisz jak to spłacić? Nie jesteście małżeństwem, to on ma zobowiązania, to po jego rzeczy przyjdzie komornik, nie po Twoje. On jest dorosły, więc to on ma się martwić spłatą, on pójdzie siedzieć jeżeli nic z tym nie zrobi. Możesz go wspierać, ale nie bądź jego niańką.

Popieram: RUN!!!
Jak na początku jest źle, to na lepiej marne szanse...
Bez szczerości, nie ma związku...
Wiem, co mówię... Nigdy nie szperałam mężowi po kieszeniach, nie zaglądałam do telefonu, nie czytałam korespondencji do niego...
O pierwszych długach dowiedziałam się chyba 2 lata po ślubie... Sprzątałam gruntownie w sypialni i przy zmianie pościeli, uniosłam materac... Kilka wezwań z ZUSu, US i telefonii komórkowej... W sumie - kilkadziesiąt tysięcy złotych... Dodam, że on był wiecznie bez pracy lub chwilowo pracował "na czarno" (ZUS z czasów prowadzenia działalności), a ja zarabiałam bardzo niewiele... Spłaciliśmy, a w zasadzie - spłaciłam... Solennie obiecał, że już nigdy nie będzie przede mną niczego ukrywał...
Yeah, right...
Przy kolejnej wpadce, podjęłam decyzję o rozdzielności majątkowej (oczywiście byłam ta zła, materialistka, nie tylko w jego oczach... a ja bałam się, że nie będę miała za co kupić jedzenia dla zwierząt, siebie, jego...). Po rozstaniu, nawiedzali mnie komornicy... Po śmierci męża, pogalopowałam do sądu, by zrzec się praw do dziedziczenia po nim, bo znów nawiedzała mnie JEGO finansowa przeszłość...
OK, w naszym (jego) przypadku mieszał alkohol... Jednak szczerości nigdy nie było...
Uciekaj!!! Ratuj siebie
Powodzenia!!!

Znam kilka takich spraw z życia moich znajomych i niestety długi/finanse to kiepski temat... Dwa przykłady:
Ona po rozwodzie, On kawaler, zamieszkali razem, obydwoje pracowali, każde wiedziało ile zarabia drugie, ale jej dziwnym trafem zawsze brakowało do pierwszego, mimo, ze raczej chłopaczyna wydawał na ich życie więcej... też nie chciała rozmawiać, denerwował się... wreszcie się udało, okazało się, ze spłaca cześć dużego kredytu który miała z mężem, a jemu nie mówiła bo nie chciała zawracać mu głowy, kłopotami z poprzedniego związku... od tamtej pory pierwszego kasa na stół, odkładają na bok to co idzie na kredyt, resztę planują wspólnie.

Drugi dosyć podobny, tutaj chłopak miał problemy z niesplaconymi kredytami, w poprzednim związku tak bardzo chciał dogadzac partnerce, ze kredytów nabrał, i obecnej też nie powiedział, bo mu było wstyd... wreszcie się dogadali i spłacają wspólnie.

Co łączy te dwie sprawy z Twoją, na pewno długi, i niechęć do rozmów. To trudny temat który każdy wypiera przed partnerem, szczególnie kiedy są to pozostałości po poprzednich związkach, albo głupich wyskokach. To po prostu strach przed odrzuceniem i wstyd. Wydaje mi się, ze jeżeli planujesz z nim przyszłość i jest wartościowym człowiekiem, warto zacisnac zęby i bardzo delikatnie starać się o tym porozmawiać i wypracować jakieś rozwiązanie.
A, ze nie spłaca, może nie chce zeby jego głupota z przed kilku lat odbijala się na życiu z Tobą. Wiadomo to nie rozwiązanie, ale tak też może być.