Brak zrozumienia,czy taka miłość ma jeszcze sens?

Problem w tym,że bałabym się zostawiać małą samą - mąż często wielu rzeczy nie widzi,nie słyszy,ma też wiele "ciekawych"pomysłów na zabawy,które mnie przyprawiają o dreszcze.Będąc gdzieś tam,obawiałabym się,czy zastanę po swoim powrocie dziecko w jednym całym kawałku.

Niestety nastał długi weekend i jak zwykle przy spędzaniu  24 godzin na dobę z własnym mężem czuję się przybita,zgaszona,bo między nami nie ma żadnego porozumienia,rozmów,są za to podniesiony ton,krzyki,pretensje,wypominanie.Powoli nie znoszę długich weekendów,świąt,bo zawsze niosą one z sobą kłótnie i ciężar na sercu...Czuję pustkę,mimo że mam męża...nie należę do osób,które myślą o zdradach i tego typu sprawach,ale czy tak ma wyglądać całe moje życie??Samotnie i bez pozytywnych uczuć???:(

Też chciałabym się podpiąć pod ten wątek, bo mam podobny problem. Mamy dwuletnią córeczkę, oboje pracujemy i czasami wydaje mi się, ze do wszystkiego jestem sama. Niestety też poświęca mnie i rodzinie bardzo mało czasu. W weekendy go nie ma, bo albo wieczorem spędza czas z kolegami, albo jeździ z nimi na rajdy samochodowe (ma takie hobby). Przychodzi często późno podpity i śpi do południa w niedzielę, potem włocza komputer i gra w te swoje gry samochodowe a w tygodniu dużo czasu spędza w garażu przy aucie. Nawet nie pamiętam kiedy ostatni raz rodzinnie gdzieś wyjechaliśmy na weekend lub choćby na niedzielę. Myślałam już może, że kogoś ma, że woli spędzać weekendy poza domem, ale sprawdziłam (koleżanka poszła do tej knajpy, do której chodzi z kolegami i rzeczywiście byli sami faceci).  W domu wszystko muszę robić sama, bo nawet po sobie nie powyciera uważa to za babskie zajęcia. Zarabia więcej ode mnie, ale do domu dokłada niewiele, resztę przeznacza na swoje hobby. Szczerze pieniędzy, które dokłada i z mojej skromnej wypłaty żyje się średnio, więc nawet na wakacje nie starcza. Jemu wakacje nie są potrzebne i tak wyjeżdża na rajdy samochodowe. Miałam teraz długi weekend z córeczką u rodziny na wsi.Tylko tydzień, ale odpoczęłam i pogadałam z rodziną, którzy radzili mi też wyjechać na weekend i zostawić mu naszą córeczkę, żeby się nią zajął na parę dni i zobaczył jak to jest, może wtedy będzie mnie bardziej szanował, doceni, że to ciężka praca.  W końcu też ją kocha i nic złego jej nie zrobi. Szczerze to nawet w życiu jej nie przebrał, nawet mleka nie potrafi jej zrobić. Jak się nią zajmuje to tylko zabawa. Jak wróciłam to widać było, że się stęsknił, więc trochę mnie to wzruszyło, ale jednak w domu był straszny syf i znowu wszystko  musiałam robić sama, bo niewiele pomógł, trochę się z nami pobawił i jak córka zasnęła wrócił do komputera. Przed tym weekendem rodzina mnie trochę podburzyła, ale po powrocie było widać, że mu zależy. Tym bardziej, że mimo że wyjeżdża na weekend na rajdy to jednak zadzwoni i słychać, że tęskni. Wiem, że inni mają gorzej (dziewczyna jego kolegi opowiadała, że jej facet to w weekend nawet do niej nie dzwoni, tylko wyśle smsa na dobranoc), ale też chcę coś zmienić.
Najbardziej mnie wkurza, że tak dużo kasy przeznacza na swoje przyjemności mało dokładając do domu. Rozumiem, że każdy facet ma swoje hobby i chce na to przeznaczać swoje pieniądze. Jestem pod tym względem tolerancyjna. Ale przecież nie musi tak często wyjeżdżać lub często wychodzić z kolegami, wtedy możnaby odłożyć parę groszy na wakacje albo na wspólny krótki wyjazd. Oprócz tego chciałabym, żeby choć trochę pomógł mi w domu, ale on uważa, że nawet zmywanie naczyń to babska robota.
Nie wiem jak z nim porozmawiać, nie chcę mu czegoś zabraniać, ale chcę, żeby też zauważył moje potrzeby. Nie chcę też mówić, że jest złym człowiekiem, bo zawsze gdy go proszę o rzeczy poza domem - żeby zrobił zakupy, popłacił rachunki, naprawił w domu jakieś usterki, odebrał córkę ze żłobka albo nawet  się z nią pobawił nie ma z tym problemów. Ale gdy zwrócę mu już uwagę na pomoc w "babskich" rzeczach, albo żeby trochę pieniędzy zamiast na hobby odłożył dla rodziny to kończy się awanturą. Od razu są krzyki i wyzwiska, że się czepiam, że nic złego nie robi, że nie pozwalam mu być facetem chce trzymać na smyczy w domu, że nie chce być pantoflarzem i te wyzwiska, że "głupia cipa jestem" "wredna suka" (to te łagodne). Ja chciałabym tylko czasami rodzinnie gdzieś wyjechać na weekend. Albo przynajmniej jakiś film zobaczyć razem, bo gdy ja siedzę przed telewizorem on gra na komputerze albo siedzi w garażu.  Jak z nim porozmawiać jak mu to wytłumaczyć już nie wiem, po tym weekendzie przełamałam się postanowiłam prosić tutaj o pomoc.

Wydaje się, że dziecko jest Twoją / Waszą wymówką. To aż niemożliwe aby przeszkadzało Wam nawet w pocałunku na dzień dobry. Jakimś sposobem sami stworzyliście taką chorą sytuację. Może to dlatego, że konflikt z teściową "zabrał " wam całą czułość przed pojawieniem się dziecka? Kiedy to się zaczęło?

Czyli boisz się, że ojciec zrobi dziecku krzywdę? Najpierw dostawał bury od swojej matki teraz Ty swoimi lękami pozbawiasz go roli do jakiej stworzyła go natura? Wiesz co może czuć? Frustrację. To prowadzi do wypominania i całej reszty.

Zaciągnięcie go do psychologa będzie jak dolanie benzyny do ognia. Może sama znajdź jakiegoś specjalistę i po jego poradzie spróbuj małymi kroczkami poprawić wasze relacje? Nie twierdzę, że tylko Ty jesteś winna, ale Ty możesz mieć siłę aby uczynić coś dla rozwiązania problemu. On jest sfrustrowany i przez to niezdolny do racjonalnego działania. Znajdzie wiele wymówek aby tkwić w tej sytuacji i zmuszając go do czegoś tylko zaognisz konflikt.