ULTIMATUM - "Rodzina albo chłopak..."

WIEM, ŻE HISTORIA MOJEGO PROBLEMU JEST DŁUGA NA PIERWSZY RZUT OKA. MIMO WSZYSTKO PROSZĘ O PRZECZYTANIE I POMOC...
Obecnie znajduję się w naprawdę ciężkiej sytuacji, i prócz mojego chłopaka i koleżanki nie mam kogo prosić o pomoc ( o radę ). Zacznę od początku...
Z moim T. jestem półtora roku, on bez rodziców, zawsze musiał sobie radzić sam, ma tylko siostrę... Od początku naszego związku moi rodzice bardzo go lubili, rodzeństwo tak samo. Traktowali go prawie jak syna. Uważali, że jest spokojnym chłopakiem, ani nie pije ani nie pali. Do dziewczyn także nie śmiały. Pół roku temu postanowili z moim bratem założyć spółkę i otworzyć sklep motoryzacyjny. Sklepem zajmował się w 90% mój T. ponieważ brat miał jeszcze inną pracę. T. brał na siebie całą odpowiedzialność, za wszelką cenę chciał pokazać, że potrafi dopilnować wszystko, i że bez pomocy i konsultacji da radę. Niestety, trochę się w tym wszystkim pogubił. Pieniędzy z tego nie było, trzeba było opłacać inne wydatki, a poza sklepem T. miał jeszcze DOM na głowie i inne problemy... Przez ten sklep relacje zaczęły się psuć a konkretniej to moja mama - mój brat i T... Miesiąc temu postanowili że spółkę rozwiążą, sklep zlikwidują, a towarem się podzielą. Wtedy moja mama wkroczyła w akcję, zaczęła T. robić wyrzuty, że nie dopilnował nic, że pieniędzy nie ma, i że nie będzie żadnego podziału towaru tylko mają wszystko sprzedać, i dopiero pieniądze sobie wezmą. (A podkreślam że sklep był brata, tyle tylko, że on ZAWSZE ze wszystkim leciał do mamy - jak małe dziecko, a ma 35 lat...) T. wcześniej każdy życiowy/osobisty problem mówił mojej mamie i radził się w wielu sprawach. Miał jeden konflikt z prawem, przez co dostał zawiasy, ale to była naprawdę głupota, zwykłe wykroczenie finansowe, którym myślał że sobie trochę pomoże... Niedawno kolega zaproponował mu żeby razem jednak coś otwarli, jakiś warsztat, T. zgodził się, ma nadzieję, że może z tego będzie coś więcej pieniędzy. Moją mame oczywiście bardzo to wkur**ło, też zaczęła wypominać, że poszedł gdzie indziej...  O relacjach T. - moja mama - brat - tyle... Teraz opiszę krótko moją rodzinę. W rodzinie ewidentną rolę i władzę przejęła moja mama która uważa, że wszyscy MUSZĄ się jej podporządkować. Wszystkimi bardzo chce rządzić, siostrą, bratem, tatą i mną. Tata ma nieco inny charakter niż ona i dla świętego spokoju woli się nic nie odzywać, nawet wtedy kiedy ma odmienne zdanie, bo inaczej się pokłócą i nie będą odzywać tydzień czy tam dwa. Siostra i brat, na każdym kroku się podporządkowują mojej mamie, a ja jestem trochę inną przez co uważają mnie za najgorszą ( bo mam swoje zdanie - odmienne zawsze od wszystkich ). Rodzeństwo zawsze powtarza mi, ze matkę mam tylko jedną i muszę jej słuchać. Dobrze, matkę mam jedną, wysłuchać mogę ale nie mogę zawsze spełniać jej zachcianek. Oni niestety inaczej interpretują to co ona ma do powiedzenia i wszystko zawsze robią. Nawet przy wyborze kierunku studiów byłam pod presją, kiedy chciałam studiować coś innego wtedy była awantura, że po co, co po tym, to się nie przyda. Więc dla świętego spokoju wybrałam pielęgniarstwo na które matka przystała... To akurat musiałam zrobić, ponieważ jestem zależna finansowo. O rodzinie tyle. Teraz relacje T. i ja, dogadujemy się naprawdę dobrze, owszem był czas, że kłóciliśmy się, no ale w każdym związku tak się dzieję. Zawsze na siebie mogliśmy liczyć, on na mnie ja na niego. Gdzie byśmy nie jechali zawsze, za mnie płaci, aż mi głupio, staram się mu oddawać na siłę ale i tak wszystko zwraca. Na każdą okazję potrafi kupić nie byle jaki prezent. Na wigilię zaprosiłam go, i prezenty dla moich rodziców i rodzeństwa kupił naprawdę wyjątkowe i konkretne, sądzę że to właśnie w podziękowaniu za okazaną pomoc. Bardzo często rozmawiamy na nasz temat i przyszłości, T. bardzo chciałby spędzić ze mną resztę życia, powiedział nawet, że moglibyśmy najpierw wziąć cywilny ślub, a za jakiś czas kiedy będzie więcej pieniędzy normalnie kościelny.  Łącząc to wszystko co wcześniej napisałam w całość - sytuacja wygląda tak: Mama nienawidzi T. do tego stopnia, że karze mi go zostawić, twierdząc, że jest idiotą (to było jakoś tydzień temu) i że dojdzie do tego że będę wybierać między rodziną albo nim... oczywiście pokłóciłam się z nią, swoje wykrzyczałam, że tego nie zrobię i w końcu się wyprowadzę... Dzień się z nią nie odzywałam, potem na siłę chciała jednak się ze mną odzywać, nawet kupiła mi dość drogi ciuch, a mało kiedy to robiła. Cieszyłam się, że może zrozumiałam że T. jest dla mnie ważny i ja bynajmniej powodu do tego nie mam by kończyć znajomość.. No niestety się pomyliłam... Przekabaciła siostrę na swoją stronę, siostra oczywiście próbowała mi przegadać jaki to T. nie jest, że jeszcze będę płakać przez niego bo niby ma dziewczynę jakąś inną i to z tej samej miejscowości co ja Mama mówi, że nie chce go widzieć w naszym domu i że jest to kryminalista - tylko nie wiem na jakiej podstawie i nie chce go w naszej rodzinie. Nagle widzi  go od najgorszej strony, nagle jest zły, i nagle wszyscy ludzie niby jej mówią z kim ja to chodzę i przynoszę wstyd rodzinie. NAGLE... Porozmawiałam z nim, powiedziałam mu o tej niby jego dziewczynie jakiejś innej, i zrobiło mu się bardzo przykro, chyba nawet się rozpłakał (rozmawiałam z nim przez telefon wtedy). I wczoraj poszedł do mojej siostry na spokojnie o tym porozmawiać, wtedy ona nie wiedziała co ma mu odpowiedzieć, mówiła że dowiedziała się od kogoś, ale nie potrafiła powiedzieć od kogo... T. powiedział że ma w związku ze mną inne plany niż wydaje się to siostrze i mamie, że im udowodni, że wcale nie jest taki zły jak wszyscy sądzą i że jest mu przykro że wymyślają cuda żebym tylko go zostawiła... Siostra od razu poleciała z tym do mojej mamy... Wtedy ta do mnie zadzwoniła (wczoraj jak byłam u chłopaka) i zaczęła na mnie krzyczeć, że "sram w swoje gniazdo" mówiąc T. o tym, że mnie zdradza, że jestem wredna. I że on swoje plany to może sobie wsadzić w d*pę, a dopiero po jej trupie mogę zrobić co chcę... Nie pamiętam dokładnie jak to było wypowiedziane, ale dodała jeszcze coś w stylu że powiesi się na moich oczach jak tak będzie.. Rozłączyłam się wtedy i rozpłakałam ;( Powiedziałam mu to, zrobiło mi się naprawdę tak strasznie przykro, ale powiedział że i tak nie odpuści, że nie chce mnie stracić. Zasugerował nawet żebym się przeprowadziła do niego,  a jeśli nie chciałabym tak od razu to żebym została trochę u koleżanki  (która także proponowała mi takie wyjście). Strasznie boję się takiego kroku, bez środków do życia (bo nie pracuję). T. oczywiście powiedział, że opłaci mi i studia, i da na wszystko czego będę potrzebować, że sobie poradzimy i zawsze będę mogła na niego liczyć. Okropnie bym sie czuła mając świadomość że tyle pieniędzy jest w stanie mi zaoferować. Tylko jak ja mu się odwdzięczę za to wszystko? Co ja TERAZ mogłabym mu zaoferować? To mnie także smuci Zastanawiam się, jeśli już bym podjęła decyzję o przeprowadzeniu się, co powie dalsza rodzina? Jak to wszystko się zmieni? Bardzo kocham mojego T. i nie wyobrażam sobie życia z kimś innym. Nie chce nawet na chwilę go zostawiać... Na ogół jestem osoba nie palącą, niestety z tych nerwów zaczęłam sobie podpalać i brać tabletki na uspokojenie. Bardzo proszę o radę, jak to rozegrać co zrobić... W razie jakichkolwiek pytań proszę pytać. Z góry dziękuję!