żołnierz zawodowy na partnera

Veni, vidi, vici ! SYF ,tym bardziej nie rozumiem pragnienia..
Polskie wojsko różni się od Amerykańskiego ,dla porównania, jaki kraj takie wojsko! Dlatego nie ma u nas  "takich" Portali jak u nich..
Mogę poznać cię z tgz "wolnymi"trepami których znam, i jeżeli spodoba się ci to środowisko, to tylko utwierdzę się w przekonaniu że jesteś sadomasochistką..
Jeżeli nie jesteś ,możemy rozwinąć temat.. Brak ci wiedzy zatem..

Zawód nie ma nic wspólnego z charakterem to ze ktos decyduje sie na bycie zolnierzem może miec wiele powodów.. czlowieka trzeba poznać żeby móc o nim cos powiedziec

Na wstępie  ,nie będę wrzucał wszystkich do jednego wora oczywiście ,pewnie jest nie jeden " tata" oficer w jednostce zaopatrzeniowej ,kapelan, lekarz,nurek, spawacz,kierowca... Itd. Jest/był Ułożony, trzeźwy męski,zaradny, dominujący ale szanujący za razem , do ramy przyłóż..
Ja służyłem w rozpoznaniu (zwiadowca) "Jw. 1475 " Miałem przez długi czas styczność z tgz "Prawdziwym" wojskiem i wydawało mi się ,że jest to moja droga życiowa ,do momentu kiedy głębiej zapoznałem się z tym środowiskiem od kuchni..
Nie wiem dokładnie jak jest  dziś ale (wczoraj) wojsko chroniło kryminalistów przede wszystkim.Miałeś duże problemy z prawem karnym, wojsko przyjęło cię z otwartymi rękami i byłeś nietykalny..
Wielu NAPRAWDĘ wielu po tgz "Zetce" (służba zasadnicza) zostawało w syfie, bo to dla takiego degenerata była jedyna szansa na przetrwanie i bezkarność .Wyżywienie , chata , kasa, byle by był odporny,niewrażliwy, niezłomny ... Aaa no i BROŃ BOŻE abstynent!!! Lub taki ,który na zawołanie nie obali parę flaszek w śród "psychologii trepowskiej" . Jak myślisz ? Uważasz może że  w takim gronie rozważa się tematykę np. Feminizmu? nawet jeżeli ktoś jest nowy,ma jakieś wartości , liberalizm , to szybko mu wypiorą mózg i przede wszystkim przyuczą do  SKRAJNEGO szowinizmu..
To był ,jest i trochę to dziś zmieniają ,ale jeszcze będzie burdel na kółkach..
Jeżeli szukasz ,często wkó*wionego , zawsze mającego rację , na pewno nie wrażliwego osobnika, który przynajmniej po dłuższej znajomości będzie cie miał za mięsko do wyładowań i kurę domową do dobrze szukasz.. Bardzo dobry azymut..
Ciężko mi jest ci streścić w paru zdaniach mój punkt widzenia na tą instytucję, ale weź tylko pod uwagę że nasze rodzime wojsko, to często gęsto bardzo dobra alternatywa dla wykolejeńców życiowych ,tam się odnajdują ,doceniają ich, bo nie trzeba zbytnio mózgu używać..

To co raz bardziej utwierdza mnie w fakcie, że nie mam po co szukać kogoś w środowisku wojskowym. Co prawda znałam tylko jednego żołnierza zawodowego, bardzo sympatycznego i raczej nie miewał problemów z alkoholem, ale świetnie ukrywał fakt, iż ma żonę. Koleżanka powiedziała mi, że to częsty problem wśród żołnierzy? Zresztą samotność też może być fajna:)

Staram się nie myśleć stereotypami, dlatego wierzyłam, ze gdzieś tam istnieje żołnierz dla mnie, ale nie spotkałam nikogo kto by powiedział " powodzenia, żolnierze to dobre chlopaki " Samotnośc nie jest fajna,ale widac w moim przypadku to mus, zolnierz czy  murarz - ciagle porazka

To już sama nie wiem czy trwać przy swoim ? Po prostu mnie to kręci  nic na to nie poradze, nie chce oceniac zolnierzy tylko jakiegos znaleźc.... "Mmm" jestes wolny:P?

Jestem wolny..

Dziwi mnie, że prowadzisz poszukiwani a w internecie, mimo że żołnierzy jest wokół mnóstwo.

Pawle jako były żołnierz rozpoznania nie mogę się zgodzić z twoja opinią, że wojsko to przytułek kryminalistów.

Niestety pokutuje u nas obraz romantyczny etos rycerza. I zgodnie z nim ma wyglądać wojsko, policja itp. Tak nie jest, nie było i nigdy nie będzie - chyba, że na stronach powieści. Praktyka jest inna. Żołnierz ma ochraniać ludność cywilną, bronić niepodległości granic oraz działać w interesie kraju i narodu. Jednakże działania są to różne i różniste. Nie zawsze akceptowalne społecznie....mimo, że są koniecznością. Wiele z takich działań zostawia swoje piętno na żołnierzach. Specyficzne i hermetyczne z kolei potrafi wypaczać. Sytuacja prawno-ekonomiczna też jest jest dość specyficzna. Bo nasz kraj nie dba o mundurowych, a to rodzi frustrację, która to popycha do różnych dziwnych działań....

Kizia75 mylisz się, że nie jest środowisko krystaliczne. Akurat odsetek przestępstw i wykroczeń jest tutaj liczony w promilach. Jednak jest to przekrój społeczeństwa i czarne owce też się zdarzają. A niestety jeden wybryk może zniweczyć starania i stu ludzi, bo formacja jest oceniana przez pryzmat jednego munduru.

Żołnierze są skażeni jednocześnie wieloma patologami. Najgroźniejszą z nich jest wykluczenie społecznie. Wielu wciąż postrzega wojsko jako bandę nierobów, najemników, złodziei i alkoholików. Co nie do końca jest prawdą. Przez nasze zaangażowanie w misje i obciążenie psychofizyczne (dość specyficzne i unikalne) wielu boryka się w wieloma problemami, które są abstrakcją dla przeciętnego Kowalskiego. I chłopaki radzą sobie z tym bardzo różnie. Zwłaszcza w obliczu braku zrozumienia, akceptacji i specjalistycznej pomocy.

borntobestar - tak, chłopaki z reguły mają swoje upatrzone kluby i miejscówki. W kupie czują się bezpieczniej.

Widzisz, nas różni to, co masz w swojej stopce. "Jeśli jestem tym, co posiadam i to stracę, czym wówczas będę? [...] Jeśli jestem tym, kim jestem, nie zaś tym, co posiadam, nikt nie może mnie pozbawić pewności ani zagrozić mojemu bezpieczeństwu i poczuciu tożsamości." Bo żołnierzem jest się przede wszystkim w sercu....

Mogę cię śmieszyć, mogę cię drażnić. Mnie to lotto. Wojsko jest od tego, aby "ryło" psychikę. Szkolenia podstawowe i zaawansowane mają cię przede wszystkim zniszczyć psychicznie....a potem ukształtować na nowo. U nas to kuleje - to prawda. Niemniej jednak taki jest proces szkolenia. I jest to proces pożądany. A to dlatego, że szkolenie wojskowe ma cie pozbawić instynktu samozachowawczego (paradoksalnie wzmacniając go jednocześnie), a z drugiej strony ma wybić w tobie zasady moralne wpajane od małego. Stąd ta rozbieżność. Taki swego rodzaju schizofreniczny dualizm. Niewiele osób jest w stanie pogodzić życie w mundurze z życiem w cywilu jednocześnie. To dwa zupełnie różne światy.

Nie zmieniłem poglądu. Twój cytat jest jedynie fragmentem i można go różnie interpretować. Bycie żołnierzem wiąże się nierozerwalnie z powołaniem. Jak zawsze w tego typu zawodach. Niezależnie od wieku, czy stażu służby. Wojsko nie musi się wiązać z patriotyzmem w stereotypowym rozumieniu tego pojęcia. Patriotyzm ma wiele imion. Niektórzy wybierają tę pracę ze względu na profity (ha ha ha). Bo chcą sobie i swoim bliskim zapewnić godziwe życie w czasie pokoju. Inni chcą przygód, chcą się sprawdzić, chcą zarobić. Jeszcze inni kierują się wyższymi ideałami. Wszystkich ich łączy mundur. Mundur z flagą na ramieniu, który symbolizuje wartości, o które walczyli nasi przodkowie. Fakt - są czarne owce. Jak zawsze i jak w każdym środowisku. Niemniej jednak nie daje ci to prawa do deprecjonowania owych wartości.

To co mi wpajano i którą drogę wybrałem to moja sprawa. Lecz nie - ja nie potrafiłem tego pogodzić i wybrałem życie w cywilu. Na szczęście podjąłem słuszną decyzję, którą chwilę później i tak podjęłoby za mnie życie. Niemniej jednak wciąż aktywnie udzielam się w środowisku - tak na polu prywatnym jak i zawodowym. Nie jest to jednak miejsce na tego typu dyskusje. Dziewczyna upatrzyła sobie mundurowego na przyszłego partnera. To trudna droga pełna poświeceń i łez. Niemniej jednak taką podjęła decyzję. I chwała jej za to, że ceni wartości, w które KAŻDY żołnierz również chce wierzyć. Nawet ci, którzy na pozór się z nich śmieją.....

Jak większość zawiedzionych masz po prostu żal. I to przebija się z twoich wypowiedzi. Niestety. Tylko nie wiem żal o co? O brak perspektyw? O brak awansu? O ciągłe "jebanie"? O brak społecznego uznania? To tak naprawdę bez różnicy, bo nie ma to znaczenia. Po prostu bądź dumny z siebie. Bądź dumny z munduru i daniny, którą spłaciłeś naszemu Państwu i Narodowi. Bo dumny możesz być. Służba to nie ujma na honorze.

Wymóg niekaralności nie jest nowość, więc nie twórz tutaj mitów.

A dziewczynie pozwól się sparzyć skoro tak chce. Mundur żołnierza/marynarza RP nie jest oznaczeniem niedorozwoju. Wszystko zależy na kogo trafi. Skoro ma swoje ideały to pozwól jej nimi żyć. I pozwól jej znaleźć żołnierza żyjącego według owych ideałów. Bo takich jest więcej niż owych czarnych owiec. Będzie jej ciężko takiego znaleźć, bo ideały nie są teraz w modzie i chłopaki się z nimi kryją - nawet przed sobą samymi.....

Nikogo to nie obchodzi. Ale szkalujesz kilkaset tysięcy ludzi. Bo tylu jest mundurowych i eks mundurowych różnych służb. Zdajesz sobie z tego sprawę?

Zaczynasz się wdawać w jakąś chorą licytacje pod tytułem "kto wie więcej o służbie". Tyle, że z nas dwóch, to właśnie ty masz przeogromny żal. Żal o własną bezsilność wobec systemu i betonu. Pora się z tym pogodzić, bo choć skala i realia są inne, to zmagają się z tym eks mundurowi ze wszystkich krajów. Taki jest koszt służby. Ja temu podołałem, choć przypłaciłem to zdrowiem, którego już nie odzyskam nigdy. A czy ty dasz radę? Masz w sobie choć krztynę duszy wojownika? Czy też stać cię jedynie na lament i oskarżenia wszystkich wokół? 

Nawiasem mówiąc kategoria D to żadna ujma. A skoro chcesz się licytować, to powinieneś napisać, że mam kategorię E. Choć dla twojej wiadomości, jako eks zawodowy wciąż mam Z. Bez ograniczeń.

Polizałeś lody przez szybkę i jako zawiedziony i rozżalony eks mundurowy kreujesz się na znawcę, bo "wiesz więcej". A to nie tędy droga. Środowisko pod względem prawnym jest akurat niemal krystaliczne. Jednakże spaczone specyfiką służby, której trudno szukać w cywilu. Tutaj obowiązuje tajemnica państwowa. A w wypadkach, w których jednak nie obowiązuje, to i tak trudno to wszystko zrozumieć cywilowi. Trudno wytłumaczyć się z 4 tygodni poligonu, o których dowiedziałeś się z dnia dzień, a jeszcze trudniej, kiedy te 4 tygodnie zmienia się w 6 tygodni. Trudno wytłumaczyć konieczność przeprowadzki z dnia na dzień. A i takie rzeczy się zdarzają - zwłaszcza w jednostkach specjalnych, "misyjnych", czy wywiadzie i kontrwywiadzie.

Do tego przecież dochodzi obciążenie psychofizyczne wynikające ze specyfiki szkolenia - zmęczenie organizmu, niewyspanie, stres, konieczność podejmowania decyzji, które mogą zaważyć na życiu własnym i kolegów/podwładnych. Widok śmierci i jej zadawanie. To przerasta pojmowanie większości. Bo jak opowiadać o tym, że zastrzeliło się dziecko w wieku własne go syna, albo że szacowało się straty na podstawie zważonych resztek ludzki podzielonych przez średnią masę mieszkańca danego rejonu? A człowiek nie jest maszyną i musi w ten czy inny sposób to wszystko odreagować. I pojawiają się kłamstwa, zdrada, alkohol, hazard, przemoc w rodzinie. To przykre i prawdziwe. Jednak nie zawsze wynika to ze złej woli.

Wiele jest nieprawidłowości, które każdy człowiek służby jest w stanie wskazać palcem z zamkniętymi oczami. Ale tak został skonstruowany system przez polityków w myśl cywilnej kontroli nad armią. Nie zawsze jest to wina samych wojskowych.....skończ więc płakać i złorzeczyć na byłych przełożonych czy kolegów ze służby, bo to jest żenujące i bardziej świadczy o tobie niż o nich.

Panowie, ja w cale nie żyje ideałem dzielnego żołnierza bez wad. Ale każde środowisko w którym mogłabym szukać partnera bedzie nioslo ryzyko porażki : lekarze, prawnicy, robotnicy. Może rzeczywiście moja wiedza na temat jest niewielka, ale jeżeli nie spróbuje- nie przekonam się. Jestem uparta, choć to może czasem wada i do tego zgubna. Ale nie lubię żałować, że czegoś w życiu nie spróbowałam.

Na twój post natknęłam się w necie i nie mogłam się powstrzymać żeby nie opisać tu swojej historii

Przez rok spotykalam sie z facetem który należy do Jednostek Specjalnych. Skłamię jeśli powiem, że nie poderwał mnie na mundur, zdjęcia z poligonu, fantastyczną budowę..... no .... i na tym się urok kończył.
Jedyne wspomnienie jakie mam po tym związku to ciągłe łzy i szarpanina.
Pomijam fakt, że go często nie było bo potrafił wyjechać kilka razy w miesiącu.
Był to człowiek upośledzony emocjonalnie i kompletnie pozbawiony empatii. Kiedys do mnie powiedział że on nie jest do kochania tylko do zabijania.....
Fundował mi wojsko w moim życiu. Potrafił pójść ze mną do łóżka po czym stwierdzić że teraz przez miesiąc zrobi mi poligon i przestanie się odzywać i wyłączy telefon..... heeee???? o co kaman>? i tak robił. ja pisałam , dzwoniłam a on milczał.
wkoncu kiedy łaskawie po kilku dniach i moim setnym telefonie i milionowym smsie odebrał to najspokojniej na świecie mówił "Ale spokojnie,dlaczego się tak denerwujesz? to nie jest jeszcze czas na odpisywanie".........................

Poza tym kompletnie nie potrafił mówić ani okazywać swoich uczuć. Głaz. Jedyne co od niego usłyszałam miłego to "lubię cię". no. to tyle. straszne to było, dziwię się sobie że tak długo to wytrzymałam..... Zorał mnie emocjonalnie jak pole kartofli.
Ale mniemanie miał o sobie olbrzymie. Jestem taki wspaniały, silny, męski, samiec alfa i potrafię zabijać,,,,,,,,,, ehhhhhh

pozdrawiam i życzę ci zebyś trafiła na jakiś lepszy model

dla zainteresowanych kobiet powiem że na portalach randkowych też siedzą.

Ale mnie kusi, ale wierci

Tak! Nie spróbujesz się nie przekonasz.
Ideał Polskiego Oficera, no może i jest ale  czy na żywo? A z resztą, może ja się nie znam...

Życie od kulis jakie jest? Trzeba pożyć a i tak nie wejdziemy w skórę innych. Znałam kiedyś Żołnierza Polskiego, ale byłam wtedy mała.
Czy to co widziałam lata temu świetlne to tylko iluzja? Tęsknię za obrazami sprzed lat, gdy słowo było czynem...

Ludmiła i ty taka wyzwolona, nowoczesna a akceptujesz to, ze facet ci rozkazuje?

Temat odnowiony.. Dziewczyna, która go założyła chyba nie ma pojęcia o czym mówi. Żeby to rozumieć, trzeba znać żołnierza. "Za mundurem.."? A co w tym fajnego? To specyficzna grupa ludzi, wszyscy mundurowi. Miałam jednego w rodzinie i nie tylko. Paweł-1979 ładnie napisał. Motto: co nas nie zabije to wzmocni.

Kicur ty się naucz czytac ze zrozumieniem:)

Odświeżam temat.

Czy jest tu na forum jakiś były i/lub obecny wojskowy? Może weteran misji w Iraku/Afganistanie (wiem, mało prawdopodobne)? Albo jego partnerka, żona, inny członek rodziny?

Zgadzam się z Tobą, ale mam jeszcze jedną refleksję- po co niektórym wojskowym rodziny, skoro wojsko jest całym ich światem? Są tacy, którzy mają naprawdę fioła, np. piloci wojskowi. Jeden z drugim poza lataniem świata nie widzi, jak nie lata, to nie żyje itp. Wie, że tylko to się dla niego liczy. A mimo to zakłada rodzinę, idzie tą wydeptaną społeczną ścieżką, jakiej się rzekomo od niego wymaga, a potem nie ma go w domu, nie potrafi być ani mężem, ani ojcem. Moim zdaniem takie "psy wojny" powinny sobie darować tzw. "poważne związki". Kobiet do chwilowego uśmierzenia samotności mogą mieć na pęczki, bez zobowiązań. Po co bawić się w dom, w którym przeważnie kompletnie nie potrafią się odnaleźć?

Wojskowi to często kobieciarze. Mówicie ze nie ma ich na portalach randkowych. Bo nie mają na to czasu bo służą. Heh. Sama dość długo byłam na portalu. I wojskowych tam nie brakowało. Mundur. Zdjęcia z poligonu. Bądźmy szczerzy..... Kobiety na to lecą a oni to wykorzystują.

Może to tak jest....stres związany z praca i próba odreagowania....kobiety. Alkohol. Papierosy. Wszystko w nadmiarze.

A jeśli już spotkasz swojego wojskowego i po jakimś czasie on nie będzie mógł służyć, zmieni prace np. Ze względów zdrowotnych to co? Poszukasz kolejnego wojskowego?

Nasze wyobrażenia tak rzadko splatają się z rzeczywistością.

Jeśli już musisz to szukaj wśród żołnierzy wyższych rangą., po szkole oficerskiej. Mimo wszystko więcej ludzi na poziomie

Akurat ja uwierzę, bo przemoc może stosować każdy, nawet uznany prawnik, lekarz czy profesor.

Naprawdę nie polecam związków z mundurowymi, chyba że ktoś ma upodobania masochistyczne - wtedy jak najbardziej, taki związek może się udać. Co przeżyłam, to moje i nikomu tego samego nie życzę.