Mechaniczne metody antykoncepcyjne - utrudniają dotarcie plemników do macicy i jajowodów. Tworzą mechaniczną barierę, uniemożliwiając zapłodnienie.
Jest wiele rodzajów tych środków. Są przeznaczone zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. Obecnie jedyna dostępna mechaniczna metoda antykoncepcyjna dla mężczyzn to prezerwatywa, czyli kondom. Natomiast kobiety mają do wyboru: diafragmę, kapturek naszyjkowy, gąbkę dopochwową, wkładkę /spiralę domaciczną, prezerwatywę dla kobiet (Femidom).
Najpopularniejszym z tych środków jest w Polsce
Prezerwatywa
Jest woreczkiem z cienkiej gumy lateksowej, poliuretanu lub polistyrenu (zatem nawet uczuleniowcy mogą ją stosować) często dodatkowo pokrytej silikonem. Ma cylindryczny kształt, długość 17 cm, średnicę około 3 cm i grubość 0,05 mm. Powinna być zakładana przed stosunkiem, z pozostawieniem pustej przestrzeni przed ujściem cewki moczowej dla nasienia i swobodnego przesuwania się napletka podczas ruchów frykcyjnych. Po zakończeniu stosunku prącie należy wycofać z pochwy przed jego zwiotczeniem, przez co zapobiega się zsunięciu prezerwatywy i wylaniu nasienia do pochwy.
Jest to środek jednorazowego użytku i nie może być wykorzystany podczas następnego stosunku. Jego zaletą jest duża skuteczność - wskaźnik Pearla wynosi 0,4 - 3,6 (w zależności od stopnia umiejętności posługiwania się nimi. Zasady użytkowania tego środka antykoncepcyjnego obejmują m.in. stosowanie wyłącznie jednorazowe, przechowywanie w optymalnej temperaturze, nie stosowanie po przekroczeniu terminu ważności, delikatne otwieranie opakowania tak, aby nie uszkodzić prezerwatywy, unikanie tłustych środków nawilżających, ponieważ niszczą one lateks, zakładanie na całkowicie wzwiedziony członek zanim nastąpi kontakt z narządami płciowymi kobiety, przytrzymanie prezerwatywy u nasady przy wyjmowaniu członka po ejakulacji, aby zapobiec jej zsunięciu się i wydostaniu się nasienia.) oraz ogólna dostępność i niska cena.
Prezerwatywy można łączyć z innymi środkami antykoncepcyjnymi jak np. globulki dopochwowe- lub kupować kondomy już powleczone substancją plemnikobójczą nonoxynol-9.
Należy tu także podkreślić brak niepożądanych działań zdrowotnych, a nawet działanie ochronne (chroni ona w 80 ? 98% przed chorobami przenoszonymi drogą płciową oraz wirusem HIV.), czyli zapobieganie chorobom przenoszonym drogą płciową, m.in. infekcjom wirusami opryszczki (HSV2) i brodawczaka ludzkiego (HPV), które są czynnikami wywołującymi raka szyjki macicy.
Prezerwatywa chroni także przed wirusowym zapaleniem wątroby typu B, a przede wszystkim przed wirusem HIV. Stosowanie tego środka wspomaga zaangażowanie mężczyzny w antykoncepcję oraz powoduje wydłużenie czasu stosunku, co jest niekiedy zgodne z oczekiwaniami kobiety.
Natomiast wadą jest konieczność przerwania gry wstępnej, obniżenie doznań seksualnych u partnera, a także możliwość zsunięcia lub rozerwania, co zmniejsza skuteczność antykoncepcyjną.
Więcej info znajdziesz tu: http://www.netkobiety.pl/t11043.html
Prezerwatywa dla kobiet 
Została stworzona z cienkiej gumy poliuretanowej pokrytej dużą ilością środka lubrykującego. Cylindryczny worek o długości 17 cm i średnicy 6 - 7 cm zakłada się do pochwy przed stosunkiem, jednocześnie dopasowując pierścień wewnętrzny Femidomu do sklepień pochwy. Natomiast pierścień zewnętrzny pozostaje poza przedsionkiem pochwy.
Tak jak prezerwatywa męska jest ona przeznaczona do jednorazowego użytku. Podobnie też zapobiega nie tylko niepożądanej ciąży, ale i chorobom przenoszonym drogą płciową. Według niektórych naukowców, jest skuteczniejsza w zapobieganiu zarażeniu wirusem HIV niż kondom. Często jednak występują problemy techniczne podczas stosowania Femidomu, który może wysunąć się podczas gry wstępnej. Zdarza się też, że prącie podczas ekscytacji płciowej jest nieprawidłowo wkładane - pomiędzy ścianę pochwy a górną krawędź prezerwatywy. Mała estetyka środka wpływa również na jego niewielką popularność.
Jej skuteczność antykoncepcyjna: 5-10 ciąż na 100.
więcej info znajdziesz tu: http://www.netkobiety.pl/t46805.html
Diafragma 
To gumowa błona dopochwowa rozciągnięta na metalowej sprężynce, którą należy założyć ok. 1 godziny przed stosunkiem. Usuwa się ją dopiero 8 - 10 godzin po kontakcie seksualnym. Z przodu opiera się na spojeniu łonowym, a jej tylna część jest umieszczona w tylnym sklepieniu pochwy. Rozmiar diafragmy dobiera się indywidualnie przez ginekologa i weryfikuje po porodzie, poronieniu oraz co 2 lata przy regularnym współżyciu. Również przyrost wagi powyżej 5 kilogramów powoduje konieczność zmiany rozmiaru błony dopochwowej.
Jej zaletą jest możliwość wielokrotnego użytku. Po wyjęciu z pochwy należy ją umyć, wysuszyć i schować do pudełeczka aż do następnego użycia.
Natomiast zasadnicza wada diafragmy to stosunkowo niska skuteczność (wskaźnik Pearla waha się od 2 do 16). Dlatego zaleca się posmarowanie błony dopochwowej środkiem plemnikobójczym przed jej założeniem, dzięki czemu skuteczność tej metody wzrośnie.
Zakładanie błony dopochwowej wymaga wprawy. Pacjentka może się go nauczyć podczas wizyty u lekarza. Jednak dla niektórych pań udzielanie takich wskazówek przez lekarza lub pielęgniarkę może być niekiedy krępujące. Zniechęcać może także zmniejszenie wymiarów pochwy (co jest wynikiem zastosowania tego środka) oraz odgrodzenie od obszaru szyjki macicy szczególnie pobudzających seksualnie punktów K i G na przedniej ścianie pochwy, co może upośledzać doznania obojga partnerów.
wkładka/spirala wewnątrzmaciczna 
Wkładka wewnątrzmaciczna jest skuteczną metodą antykoncepcji. Statystycznie w ciągu roku tylko 1 na 100 kobiet stosujących tę metodę zajdzie w ciążę.
Wkładka wewnątrzmaciczna to plastikowa kształtka, którą zakłada się do jamy macicy, aby zapobiec niepożądanej ciąży. Jako środek antykoncepcyjny działa przez 5-7 lat (okres ten jest podany na ulotce).
Produkuje się różne rodzaje wkładek. Najczęściej są one wykonane z polichlorku winylu lub innych obojętnych dla organizmu ludzkiego tworzyw sztucznych o dużej elastyczności, a jednocześnie zdolności zachowania nadanego kształtu przypominającego zwykle literę T. W celu zwiększenia skuteczności antykoncepcyjnej wkładki zawierają dodatkowo jony metali: miedzi, srebra, złota i platyny.
W ostatnich latach opracowano wkładkę wewnątrzmaciczną hormonalnie czynną zawierającą syntetyczną pochodną progesteronu, hormonu produkowanego przez ciałko żółte jajnika po owulacji - lewonorgestrel: Mirena. Z kapsułki stanowiącej ramię podłużne wkładki uwalnia się codziennie hormon, który wzmacnia jej działanie antykoncepcyjne przez powodowanie zmian zanikowych w błonie śluzowej macicy (endometrium) i znaczne zwiększenie gęstości śluzu szyjkowego, a jednocześnie zmniejsza działania niepożądane i powikłania.
Przyszłością wkładek wewnątrzmacicznych są wkładki typu Flexi Gard, zbudowane na innej zasadzie, w których nitka jest wszczepiona w dno macicy, a na niej są zawieszone pojemniczki uwalniające miedź. Brak ramion poprzecznych w tego rodzaju wkładce zmniejsza bóle, krwawienia i skurcze macicy.
Uważa się, że głównym mechanizmem działania wkładki wewnątrzmacicznej jest uniemożliwienie zapłodnienia w wyniku współdziałania kilku czynników. Wkładka umieszczona w jamie macicy stwarza bowiem liczne przeszkody na drodze plemnika do komórki jajowej, jak też w transporcie i zagnieżdżeniu się zarodka. Pierwszą trudnością do pokonania jest wzrost gęstości śluzu szyjkowego wywołany nie tylko drażniącym działaniem samej wkładki, ale również jonów miedzi i hormonów na gruczoły szyjki macicy produkujące śluz. Oprócz tego jako reakcja na ciało obce pojawiają się w śluzie krwinki białe, czyli leukocyty, których zadaniem jest niszczenie bakterii i wirusów, a w tym przypadku plemników.
Kolejnymi przeszkodami są upośledzenie ruchliwości plemników w wyniku działania plemnikobójczego jonów miedzi oraz uniemożliwienie plemnikom wejścia do jajowodów, gdyż ramiona poprzeczne wkładki stanowią w tym wypadku barierę mechaniczną.
Wkładka wewnątrzmaciczna powoduje też zmiany w endometrium przypominające stan zapalny utrudniające zagnieżdżenie zarodka. W wyniku reakcji obronnej na ciało obce pojawiają się leukocyty, makrofagi (komórki pochłaniające i niszczące bakterie) i limfocyty (komórki stanu zapalnego), które powodują zmianę struktury endometrium uniemożliwiającą zagnieżdżenie się zapłodnionej komórki jajowej.
W początkowej fazie po założeniu wkładki możliwe jest jej działanie wczesnoporonne, kiedy z powodu niedostatecznego jeszcze wykształcenia opisanych czynników może dojść do zagnieżdżenia zarodka. Wówczas jednak drażniące działanie samej wkładki, będącej ciałem obcym w macicy, jak również zwiększona produkcja prostaglandyn (czynników wywołujących m.in. skurcze) oraz toksyczne działanie jonów miedzi na zapłodnioną komórkę jajową i ciałko żółte, powodują zwiększoną kurczliwość jajowodów i mięśniówki macicy, doprowadzając do wydalenia obumarłego zarodka.
Dodatkowym mechanizmem działania wkładki jest działanie "ratunkowe" po stosunku bez zabezpieczenia, którego efektem mogła być ciąża: założenie wkładki do pięciu dni po owulacji, niezależnie od liczby stosunków płciowych w danym cyklu miesiączkowym, powoduje obumarcie zapłodnionej komórki jajowej przed jej zagnieżdżeniem (działanie jonów miedzi) oraz jej wydalenie wskutek silnych skurczów mięśniówki macicy.
Antykoncepcję za pomocą wkładki wewnątrzmacicznej mogą stosować przede wszystkim te kobiety, które skończyły 30 lat, już rodziły, nie mają zaburzeń miesiączkowania i bolesnych miesiączek i są w stałym związku. Nie zaleca się jej kobietom młodym, które jeszcze nie mają potomstwa i stałego partnera.
Zakłada ją lekarz ginekolog w 3-4 dniu krwawienia miesięcznego, gdy ujście wewnętrzne szyjki macicy jest rozwarte i nie ma konieczności jego rozszerzania. Jednocześnie kurczliwość macicy i krwawienie nie są już na tyle silne, aby doszło do wydalenia wkładki z jamy macicy. Oczywiście, jak każdy zabieg ginekologiczny, tak i ten musi odbywać się z zachowaniem wszelkich zasad aseptyki i antyseptyki, w warunkach sterylnych. Nitki wkładki lekarz przycina tak, aby kobieta mogła sama co miesiąc po krwawieniu miesiączkowym stwierdzić ich obecność i zauważyć ewentualne zmiany w długości czy też położeniu świadczące o przemieszczeniu wkładki i zmniejszeniu się jej skuteczności antykoncepcyjnej. Nitki zbyt krótkie oprócz problemów z kontrolą wkładki mogą dodatkowo powodować ból u partnera podczas stosunku. Usunięcie wkładki po zakończeniu okresu jej działania jest zabiegiem prostym i bezbolesnym, który wykonuje się podczas miesiączki.
Możliwe komplikacje
Po założeniu wkładki przez 1-3 miesiące mogą przejściowo występować bóle podbrzusza i okolicy krzyżowej, obfitsze miesiączki i plamienia międzymiesiączkowe jako reakcja macicy na ciało obce. Rzadszymi powikłaniami są: przebicie macicy podczas zakładania, przemieszczenie wkładki i ewentualne przedostanie się jej do jamy otrzewnej, zapalenie narządów miednicy mniejszej (jajowodów, jajników) oraz ciąża pozamaciczna. Na pierwszą wizytę kontrolną należy zgłosić się po dwóch tygodniach od założenia wkładki, a kolejne badania powinny odbywać się dwa razy w roku. Jeżeli jednak kobieta odczuwa silne bóle w dole brzucha, ma upławy lub gorączkę, powinna natychmiast udać się do ginekologa.
więcej info znajdziesz tu: http://www.netkobiety.pl/t884.html
http://www.netkobiety.pl/t3748.html
http://www.netkobiety.pl/t47928.html
Zalety i wady wkładki hormonalnie czynnej
Tak
? wysoka skuteczność antykoncepcyjna (jedna na tysiąc kobiet w ciągu roku zajdzie w ciążę)
? bardzo niski odsetek ciąż pozamacicznych
? zmniejszanie krwawień miesięcznych, nawet do wtórnego braku krwawienia
? ustępowanie bólów miesiączkowych
? prawdopodobnie zmniejszenie odsetka zapaleń przydatków
Ale
? kłopoty z zakładaniem u nieródek z powodu szerokiego aplikatora
? częstsze plamienia międzymiesiączkowe utrzymujące się nawet przez 6 cykli
? brak miesiączki u około 10-15% kobiet
? wchłanianie się do krwiobiegu części hormonu, co może powodować wystąpienie trądziku i nadmiernego owłosienia
? częstsze o ok. 10-12% występowanie torbieli czynnościowych jajników.
Kapturki naszyjkowe oraz gąbki dopochwowe nie są dostępne w Polsce, a wskaźnik Pearla wynosi 9 - 25 (czyli ich skuteczność jest mała).
Środki mechaniczne dla kobiet
Zalety:
? są skuteczne, jeżeli stosuje się je prawidłowo
? nie zakłócają przebiegu samego stosunku płciowego
? kontroluje je kobieta
? są użyteczne w czasie trwania miesiączki
? nie zaburzają gospodarki hormonalnej kobiety
? zapobiegają chorobom przenoszonym drogą płciową
? zmniejszają częstość występowania raka szyjki macicy
Wady:
? konieczność założenia do pochwy przed stosunkiem
? zmniejszenie doznań seksualnych związanych z drażnieniem szyjki i pochwy
? konieczność krępujących treningów
? skuteczność mniejsza niż środków hormonalnych
? częstsze zakażenia dróg moczowych, parcie i utrudnienia w oddawaniu moczu
? alergia i odczyn zapalny w pochwie
? otarcia i owrzodzenia pochwy
? nasilenie dolegliwości spowodowanych hemoroidami