czekając na zaręczyny

Nie mieszkamy razem, bo ja musiałam się przenieść o 50km dalej z powodu pracy i sytuacji rodzinnej. On wtedy byl w trakcie zmiany pracy,więc nie chciałam mu dokładać zmiany mieszkania - widujemy się  kilka razy w tyg. - na weekendy pomieszkujemy razem. Boję się, że jemu może to wystarczy ... jego rodzina też naciska na skonkretyzowanie, a on niby odpowiada "Tak, tak myślimy o tym".
Nie wiem kto myśli ,po nim tego myślenia nie widzę.
Pytałam kiedyś wprost o rodzinę/ ślub - odpowiedział - Tak, kiedyś tak, nie byłbym z dziewczyną gdybym nie myślał o niej w takich kategoriach.
Czas mija, ale nic się nie zmienia, on mnie złości jak mówi "Dla nas, nasz stół " etc - aktualnie oficjalnie chodzimy ze sobą jak para dzieciaków - trzeba nazywać sprawy po imieniu. Kiedyś coś tam mu przebąknęłam a on mi na to,że nie jego wina że późno się poznaliśmy...

A rozmawialiście już kiedykolwiek o zaręczynach?

Głównie jest tak, że jak czegoś kobieta chce, to musi to powiedzieć mężczyźnie, bo on nie jest przecież wróżbitą. Może nie tak ordynarnie wprost, ale napomknąć, pokazać, delikatnie uświadomić, żeby w końcu gdzieś tam w mózgu coś mu zaskoczyło

Tak jak pisałam już kiedyś rozmawialiśmy "przelotem" - on nie chce ciągnąć tego tematu i mówi,że "Na wszystko przyjdzie czas.", "Tak,, rodzina kiedyś tak", jak szukalismy mebli do jego mieszkania oglądając jakąś kuchnie zaczął opowiadać jakby to było jakbyśmy kiedyś razem jedli w takiej kolację, a może przyjmowali gości etc.
Ciężko być razem i ominąć wspólne zakupy - ja zawsze mówię "To Twoje, to dla Ciebie", ten mnie poprawia "Nasze etc". Ja wcale się do tego nie pcham- dla mnie kolejność jest taka: -zaręczyny, -spokojne szykowanie ślubu, wspólnego mieszkania, -zamieszkanie razem.
Obecnie on mi rzuca sugestie, żebym się za bardzo nie przyzwyczajala do mojego obecnego mieszkania, (np.żebym nie wywoziła od niego swoich ciuchów etc), bo przecież niedługo wszystko sprowadzę do niego.

Sugestie, sugestie a konkretu brak...

Gladys - pierścionek to nie majątek, a ślub wcale nie musi być w rok od zaręczyn, można jeszcze coś odlożyć ...

W mojej głowie rysuje się czarny scenariusz - że może jemu tak wygodnie, że zamierza przeciągac ile wlezie ....
A do tego dochodzą moi rodzice - bardzo go lubią, tato wielokrotnie mu pomaga,ale niedawno powiedział mi,że w czerwcu chyba muszą pogadać z moim chłopakiem bo tak dalej być nie może. Pomyślałam,że wyprzędzę tatę bo wolę by wycofał się w rozmowie ze mną niż z nim. Pewnie za dużo kombinuję ....

Tak to raczej sprawy nie stawiaj, nikt nie chciałby być w ten sposób stawiany do pod ścianę.
Ja na Twoim miejscu przy każdej nadarzającej się okazji rzucała bym jakąś uwagę na temat zaręczyn, ślubu, dziecka (jeżeli chcecie) tak pół żartem pół serio, albo w coś w rodzaju, żartujecie sobie, on przytakuje a Ty wtedy rzucasz "ale ja poważnie mówiłam".
Jest wiele takich tekstów, jeżeli jest inteligentny to w końcu załapie, np. przy okazji jakiegoś programu czy rozmowy o szkołach i wywiadówkach można rzucić: "no jak Ty się będziesz tak zbierał do ślubu i dzieci to na wywiadówki będziesz o lasce chodził".
Po kilku lub kilkunastu razach może coś zrozumie.

Są osoby, którym ślub jest do szczęścia zbędny, ale są osoby, dla których ślub jest rozpoczęciem kolejnego etapu w życiu. Jeżeli takie dwa bieguny się sparują, to prędzej czy później jeden z nich będzie nieszczęśliwy; ten co chce ślubu, bo o ślubie nie ma nawet małej wzmianki, albo ten co ślubu nie chce, bo jest osaczony przez przyjaciół, rodzinę, a przede wszystkim sfrustrowaną drugą połówkę. Po co się męczyć w takiej sytuacji ? Po co rezygnować ze swoich marzeń ? O wiele łatwiej się rozstać, i poczekać na kogoś, kto będzie miał poglądy podobne do naszych.

Jeżeli jest się po prostu parą, też niektóre problemy rozwiązuje się wspólnie, a jeżeli problem ma ewidentnie druga strona, to staramy się chociażby wspierać ją, i doradzać. Jeśli ktoś uważa, że pomoc i wsparcie to tylko przywilej małżeństw, to nigdy nie stanie na ślubnym kobiercu z bardzo prostej przyczyny: nie doczeka. Odejdzie, gdy wjedzie w pierwszy lepszy, ostrzejszy zakręt.

Musisz porozmawiać ze swoim chłopakiem, i powiedzieć mu otwarcie, że wystarczająco długo już czekasz, i nie chcesz czekać dłużej. Bez owijania w bawełnę, które zademonstrowała Anik, bo choć spostrzegawczy facet szybko zorientuje się co w trafie piszczy, to i tak wolałby by być postawiony w sytuacji na ostrzu noża, a nie brać udział w jakiejś gierce.