Jak pomóc zrozumieć dzieciom to, co się stało z naszą rodzina???

Jak już w którymś wątku pisałam, bardzo dobrą pomocą dla rodziców są bajki psychoterapeutyczne. Takie bajki opisują dziecięce zmartwienia - można znaleźć specjalne bajki dla dzieci, które w domu są świadkami przemocy lub/i alkoholizmu. Można także znaleźć bajki w internecie, np. na stronie http://www.abcbaby.pl/ .

Myślę jednak, że Twoje dzieci przeżyły ogromnie wiele i taka bajka to może dla nich zwyczajnie być za mało. Pomoc psychologa jest tutaj wskazana, by w miarę możliwości uchronić maluchy przed konsekwencjami przemocy w rodzinie. Z takiej pomocy możesz skorzystać w MOPSach i Miejskich Ośrodkach Interwencji Kryzysowej. W razie problemów ze znalezieniem specjalisty, skontaktuj się z Niebieską Linią. Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia" jest placówką Instytutu Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. (0-22) 668-70-00
Poradnia telefoniczna działa w dni powszednie w godzinach 14.00 - 22.00.

W razie wątpliwości, śmiało kontaktuj się ze mną.
Pozdrawiam Cię ciepło

Dziękuję KOBIETKI włąśnie tak zrobię...

Uważam że rozmowa z psychologiem bardzo pomaga.Sama z niej skorzystałam byłam ze starszą córką,bo dzieci mimo wszystko,że są tak małe to i tak widzą,że w domu dzieję się coś nie tak i w pewien sposób to odreagowują.U nas w domu nieraz dochodziło do spięć i dzieci też na to patrzyły.Moja córka nie pokazywała tego po sobie w domu,ale odreagowywała w pszedszkolu,więc byłam z nią u psychologa i w jej zachowaniu jest ogromna i różnica oczywiście na plus.Dlaczego one mają cierpieć za nasze życiowe błędy są takie kochane i niewinne,więc nie utrudniajmy im chociaż życia.Powodzenia!!!

.niezależna, dzieci nie powinno się okłamywać. Rozumiem, że miałaś najlepsze intencje, ale prawda na pewno z czasem wyjdzie na jaw. Nie możesz przecież okłamywać ich przez całe życie, a kiedy się dowiedzą (nie daj Boże od kogoś innego) będą się czuły oszukane przez własną mamę.
Psycholog może być ostatecznością u ludzi dorosłych, którzy mają większą wytrzymałość psychiczną i są w stanie powiedzieć "Potrzebuję pomocy". Jednak dzieci są o tyle specyficzną grupą pacjentów, że szczególny nacisk powinno się kłaść na ochronę. Psycholog dziecięcy pomaga ochronić dzieci przed najcięższymi konsekwencjami przemocy w rodzinie, która zawsze odciska swoje piętno, niezależnie od tego, czy dzieci dają to po sobie poznać. Wiele maluchów dotkliwie cierpi dopiero w okresie dojrzewania lub jako dorośli ludzie, a niekiedy okazuje się, że wcześnie podjęte działania mogłyby je uchronić.

yvette wydaje mi się że dorosli właśnie idą do PSYCHOLOGA w ostateczności... kiedy maja nerwicę... kiedy juz naprawde nie wiedzą co zrobić ze sobą albo z chorym mężęm... ta nasza polska mentalność -"jak ktos poszedł do psychologa to wariat lub psychiczy"-tak jest!!!
a nie daj BOŻE jak po przezyciach zachoruje na depresję... wtedy to ludzie dopiero maja o czym mówić!!

tak samo jest z dziećmi... ale my dorosli beż .żadnego sprzeciwu z ich strony (kiedy są jeszcze małe) wsadzamy je do samochdu i wieziemy gdzie trzeba...
to jest przykre dla nas rodziców...wiem o tym sama po sobie!!!! ale myslę że to dla ich dobra... one niby bawią się śmieją, biegają...ale wieczorem jest cos nie tak... zaczynają rozmowy na takie czy inne tematy,płaczą, tęsknią.... to jest bardzo stresujące dla mnie a co dopiero dla moich dziewczynek>>>

To się powoli zmienia. Nabieramy pewnej społecznej odwagi, żeby pisać czy mówić o depresji, uzależnieniach, stresie. Na pewno działa to inaczej w małych miastach, sama jestem z wojewódzkiego miasta, więc nie wiem, czy mogę porównywać, tutaj "u mnie" nikt właściwie nie wie, dokąd wybiera się sąsiad popołudniami. Jest anonimowo, więc "bezpieczniej" i wielu ludzi znajduje w sobie odwagę, żeby podjąć trud terapii.

Oczywiście, nikt nie zakłada, że będzie potrzebował pomocy psychologa czy psychoterapeuty. Chcemy wierzyć, że ze wszystkim damy sobie radę sami, to też efekt naszego wychowania i mylnego przekonania, że "dobry człowiek" zawsze ma się dobrze. A gdy ma się źle, zaraz znów mu się poprawia, bo przecież "wszystko będzie dobrze". Podświadomie wizyta u psychologa staje się wtedy pewnego rodzaju przyznaniem, że nie jest tak, jak byśmy chcieli, a to może być bardzo bolesne.
Wielu rodziców traktuje wizytę u psychologa dziecięcego jako swoją osobistą porażkę - a niesłusznie. Właśnie największym sukcesem wychowawczym jest zdobycie się na odwagę, by szukać pomocy dla dobra swojego ukochanego dziecka.

Masz 100% racji zauważając, że to, co jest trudne dla Ciebie, jest o wiele trudniejsze dla Twoich dzieci. Mały człowiek ma mniejsze możliwości zrozumienia sytuacji (np. tego, że nie są odpowiedzialne za zachowanie taty) i mniejszą odporność na stres. My wiemy, co stoi za zmianami takimi jak rozwód i wiemy, że może to być lepsze niż nieszczęśliwe małżeńskie życie, dziecko nie umie wyobrazić sobie takiej alternatywnej rzeczywistości, a każda zmiana jest prawdziwą woltą w życiu.

Robisz dla swoich córek coś niezwykle cennego, na pewno wyjdzie im to na dobre

Annika, Ty jedna wiesz, co naprawdę dzieje się w Twoim małżeństwie. Ty jako mama wiesz, że nie jest to dobre dla Twoich córek i chronisz je. Dlatego nawet, gdybyś miała zabierać ze sobą płaczące córki, nie możesz pozwolić, by ktoś (w tym wypadku dziadkowie) zadecydował za nie.

Przede wszystkim powinnaś porozmawiać z córkami i wyjaśnić im, że niezależnie od wszystkiego, co powiedzą im dziadkowie, wrócicie do babci. Że tata bardzo je kocha, ale ma poważne problemy, które są jak takie ciemne, ciemne okulary - zasłaniają mu to, co jest dobre. I dlatego robi coś, co bardzo Was wszystkie smuci i boli, więc musicie przez jakiś czas być osobno. Powiedz dziewczynkom, jak bardzo je kochasz i żeby pamiętały o tym, będąc u dziadków. Chcesz, żebyście wszystkie były szczęśliwe.

Bardzo mądre słowa tu napisałyście!!!!!! OBIE
i faktycznie porozmawiam z córeczkami o tym....
ale wiecie że powiedzą że jestem złą mamą po zabieram dzieci z ich własnego domu,od taty,od rodziny...
powiedzą że serca nie mam -- chość wiem żę to nie prawda!!!!!!

Z dziecmi oczywiscie trzeba rozmawiac, jednak na miare ich mozliwosci i dojrzaslosci. Niestety dziecko 4 czy 6 letnie nie jest w stanie zrozumiec problemu jaki macie w taki sposob jakbysmy tego my dorosli chcieli. One sie boja ale na pewno tesknia. Jednak tesknia za wlasnie tak jak mowisz, poczuciem bezpieczenstwa. Chcialyby zeby mama z tata byli razem, ale bez awantur. Powinnas porozmawiac z rodzina meza i mezem, ze chyba nie chce skrzywdzic wlasnych dzieci, ze pragnie ich spokoju. Jesli tak, to Ty nie chcesz ograniczac kontaktow z ojcem, ale z ojcem, ktory stara sie cos zrobic ze swoim nalogiem.
Mysle, ze dzieciom natomiast trzeba mowic, ze tata bardzo je kocha, ale teraz potrzebuje, musi pobyc troche sam. Jemu tez jest z tym ciezko, ale jesli pobedzie sam to pomoze mu to, zeby juz wiecej nie bylo takich awantur. Dobrze byloby gdyby dzieci okazywaly tacie milosc, przytulaly go, mowily ze go kochaja, ale boja sie, ze znowu bedzie pil i krzyczal. Mysle, ze to pomoze ojcu zrozumiec, jak bardzo one to przezywaja.
Na pewno nie nalezy przy dzieciach rozmawiac o problemie, krytykowac ojca czy zalic sie na niego. Po pierwsze, one wtedy boja sie, ze cos sie dzieje a po drugie to jest ich ojciec i mimo wszystko nie ma co odrazy do niego pielegnowac.
Zapewniaj takze dzieci, ze Ty chcesz pomoc tacie i dlatego na razie musicie mieszkac oddzielnie.
Na pewno dasz rade. Gadaniem rodziny za bardzo sie nie przejmuj. Teraz Dzieci i Ty jestescie najwazniejsze i zamiatanie problemu pod dywan i liczenie na to, ze sie juz wiecej nie powtorzy nie przyniesie dobrych skutkow.

Chciałabym sprostować wypowiedź...
niby jestem mamą ale NIE UMIAŁABYM i NIE UMIEM wysławiać się jak Net-Ekspert
z trudnością wpadaja mi do głowy takie wyrażenia które w gruncie rzeczy powinny mieć miejsce w codziennym życiu..

podziwiam takich ludzi którzy to potrafią!!

Marta Gago najpierw odpowiem na twoje pytanie... KOcha męża i chcę z nim być... ale widze że póki co on nie chce byc ze mną...jest rozżalony i wściekły na mnie...napisałam mu sms że musi podjąć decyzję,że pójdę tam z nim,że od niego zalezy czy będziemy razem, czy dzieci będą płakać...to jego decyzja....ale wiem że się wstydzi. Nie wiem tez czego on mnie nienawidzi...przecież nie ja piłam...ale prawie zawsze kłóciłam się z nim o to żę nie jest z nami, że pije,jak mniw wyzywał ja nie byłam dł?żna - święta nie jestem!!!! jak było ok to mówł że mnie bardzo kocha i że jest bardzo zazdrosny bo tek było...ale kilka dni spokoju było za długo... i od nowa... dlaczego on mnie tak nienawidi i traktuje juz od kilku lat jak wroga -- zwłaszcza jak wypije o sie zaczynaja wypominki.i cała reszta!!!
Bardzo chcę by zdecydował sie na to leczenie,pójdę tam z nim by tylko zechciał!!!
ALe też chcę by przestała mnie nienawidzieć---pytam sama siebie --dlaczego taki ma do mnie stosunek????

Wczoraj byłam tam... opisałam wszystko na forum NAŁOGI w swoim poście...

Nie wiem co robić, jak postapic w sprawie dzieci??? one chcą tam być, spać...ze mną,,,starsza nawet beze mnie.... jak to poukładać by było dobrze????????????
By sprawy szły w dobrym kierunku!!??

Czekałam na TWoją odpowiedź Marto... zaglądam tu często!!! Wiesz - potrafisz przemówić mi do głowy!!! To co piszesz jest naprawdę mądre i możliwe do zrealizowania dla mnie...
Nie wiem czy czytałaś ostatnio mój post na forum  NAŁOGI... tam dużo więcej opisuję... było by mi miło gdybyś napisała mi ja widzisz tę sytuację teraz...
pozdrawiam

Renato Twoja corka bardzo prawdopodobnie probuje na siebie zwrocic uwage. Rozwod to dla niej bardzo trudne wydarzenie, stresujace, jej sie wlasnie ugial swiat, zostalo zachwiane poczucie bezpieczenstwa. Napisz prosze cos wiecej. Czemu rozwod?Opisz swoja sytuacje.

Dziekuje za te mile slowa:) pozdrawiam cieplutko:)

Witam dziekuje za odpowiedz.Moja córka jeszcze nie wie że tata z nami nie bedzie ponieważ to dopiero początki myśle że się domyśla bo w domu jest inaczej niż kiedyś.Dlaczego rozwód?Jestem po ślubie 7lat od 4lat mąż wyjechał za pracą w Szwecji od 2lat zaczeło się psuć zaczoł mnie rozliczać z każdej złotówki mówic że jestem rożutna wszystko nie tak zrobiłam a po pierwsze jestem pewna że nie odciął sie od pepowiny mamy bo ona jest ważna dla niego na pierwszym miejscu ona wiedziała piersza kiedy wraca do Polski i piersze kroki były do mamy chociaz przejeżdżał koło domu bo mieszkamy na początku miasta a teściowa na koncu miałam tego juz dosyć ale to nie wszystko.Tyle już po ślubie  a my niczeg się nie dorobili ani życia nie użyłam.Mieszkanie 32 metrowe jego jest i urzadzone przez niego wiecej niczego nie mamy(Styl staro dawny)Moje marzenia sie nie liczyły.Maz jest w ciagu roku 9 tygodnie w domu ciagle jak wracał był zmeczony nic dosłownie nie robił  oprócz palenia papierosu i picja alkocholu.Teraz przestałam go kochać dlaczego jak wychodziłam za niego byłam zauroczona wielkim miastem i atmosfera jego tak mnie zakrecił że mama moj przestrzegała mnie przednim ale ja ją nie słuchalam nawet zrobiłam to po złości jej miedzy nam jest 14lat różnicy i to teraz wychodzi ja mam ine poglady na życie  niz on nieumiemy  rozmawiać razem dochodzi do kłótni i żadne nie przyznaje raci  są  3dni ciszy miedzy nami.Zmienił sie bardzo ja też nie pasujem razem.Coraz bardziej przeszkadz on mi każde słowo jego to  sie czepiam jak ja go widze to wadam w zlość i jestem nerwowa.Na pewno jest i moja wina ale jego wiekszośc i dlatego chce rozwodu teraz zanim wykończymy sie razem.Przepraszam ale nie umie pisać inaczej.Pzdrowienia

Anniko, mysle, ze powinnas pozwolic sie spotkac dzieciom z ojcem, pojechac z nimi, i dac ojcu czas zeby spedzil tylko z dziecmi. Wtedy faktycznie pokazesz ze nie zamierzasz ograniczac kontaktow. Miej tylko na uwadze czy maz nie jest po alkoholu. Jesli tak, to zabierz dzieci. Tylko wczesniej uprzedz go, ze jezeli bedzie po alkoholu to nie zgadzasz sie na spotkanie. Nie boj sie tez powiedziec mezowi, ze dzieci tesknia i ze Tobie naprawde zalezy na nim.  Z tym ze nie mow tego tonem proszacym, tylko pewnym, jak kobieta ktora wie czego chce i jest pewna ze to dobre. Umow sie z mezem o ktorej odprowadzi z powrotem dzieci, ale najpierw powiedz ze chetnie z  nimi tez pojdziesz, jesli powie, ze nie, to uszanuj to. Jak juz odprowadzi dzieci i bedzie punktualnie i wszystko ok to podziekuj mu. On wtedy po pierwsze poczuje sie doceniony (a mysle, ze to moze byc u niego problem z niska samoocena), a po drugie zobaczy jaka fajna kobiete moze stracic. Pozdrawiam

Dziękuję Marto!!! Dobrze że tu jesteś!!!!
Wiesz tylko jedno mnie nie pokoi; on niby nie chce ze mną rozmawiać... ale jak kilka godz. spędzić nie odzywając się do siebie... W sumie to z dziećmi możemy rozmawiać(one nie zechcą też same zostac z mężem) ale powinnam zacząc rozmowę i oczym, czy czekać na ruch z jego strony...

Renato Twoja corka zdecydowanie chce pokazac bunt swoj na zaistniala sytuacje. Jej emocje po prostu nie radza sobie. Potrzebuje uwagi, wsparcia. Nie odbieraj jej zachowan do siebie, nie interpretuj, ze robi to zlosliwie i specjalnie. Ona w ten sposob wola o pomoc. Zobacz jak Tobie jest ciezko, a co dopiero taki maly czlowiek. Jej dojrzalosc emojonalna nie jest jeszcze na takim poziomie. Przypomnij sobie siebie i sytuacje w ktorych Twoi rodzice sie klocili, jesli takie byly. Przeciez dla dziecka rozwod - to koniec swiata niemalze. Dlatego tak bardzo teraz potrzebuje Twoja corcia uwagi, przytulenia, czasu Twojego, zapewnienia o milosci i przede wszystykim musicie powstrzymac sie od klotni przy dziecku.

Włąśnie dzwonił... chciał rozmawiać z córką... zapytałam o czym... ogólnie odpowiedził....
dodał że chce wystąpić o rozwód... żeby dzieci były u niego od czwartku do niedzieli a u mnie resztę dni... nie zgodziłam się!!!!!
chciał ją jutro zabrać na cały dzień-nie zgodziłam  się...
mówił że chce się ze mną porozumieć w sprawie dzieci.... ale ja powiedziałam że on chce dla siebie zrobić dobrze nie dla dzieci...że chodzi mu tylko o to by one tam były... a ja widzę jak one płaczą, tęsknią,zwłąszcza po telefonach i wizytach...
na koniec dodał jak nie to jemu to pierd... co będzie, występuje o rozwód,dowidzenia...to dowidzenia...
płakać mi się chce bardzo!!!! ledwo się trzymam!!!

teraz rozmawiałam z córką... on wczora jej obiecał że zabierze nas wszystkie już do domu na zawsze...
opowiedziałm jej to co jej tata powidział mi dzisiaj... powiedziała że jest kłamcą,że nie dotrzymuje słowa,i jak on taki jest to ona nie chce z nim mieszkać....

co mam robić... nie dzwonić do niego?!
dać telefon by córka do niego zadzwoniła i z nim porozmawiała...
mam czekać????

dodam jeszcze że powiedziała mu że i ja i dzieci go kochamy i rozwód nie jest najlepszym wyjściem-on że dla niego tak..
móiwłam też że nie chcę ograniczać mu spotkań z dziećmi ale na razie muszą być pod moim okiem,p?ki one nie zaczną mu z nów ufać.... był wściekły a mnie płakać się chciało że taki jest nieobliczalny...
czy on próbuje postawić na swoim takim gadaniem??

dzwoniła jego mama, pytała czy jutro przyjedziemy... powiedziałm jej że mąż do mnie nie dzwonił w tej sprawie, a na takie tematy będę rozmawiać tylko z nim... on nie chce mnie widzieć , więc wszystko jasne...
zadzwonił po 3 godz. zapytał o to samo odp. że dzieci same nie pojadą, bo ja mu nie ufam i nie widzę żeby był odpowiedzalny, jak zobaczę zę to się zmieni wtedy będzie mógł zabierać dzieci!
ZGODZIŁ SIĘ - przyjedzie ok 10..chciał też córkę, powiedziałm że pod warunkiem że nie będzie jej niczego obiecywał póki nie porozmawia o tym ze mną!!!--DOBRA-usłyszałm w słuchawce!!
jakos za gładko to poszło - nie uważacie???

dziewczyny się cieszą , myslę że dobrze zrobiłam...

KOchana Marto oczywiście wieczorem mąż będzie nas musiał przywieśc do domu!!!!!
Nie ma opcji bysmy tam spały,nawet gdyby dzieci płakały-co jest bardzo mozliwe...
Myślę że nasze relację z mężęm muszą zacząć się układać ALE to i tak jeszcze długa droga... mnie zależy na tym by on poszdł na terapie odwykową... na razie nie mysli o tym.. ale może zacznie, bo szczerze mówiąc to nie mam zamiaru tam wracac póki on nie będzie w trakcie terapii... mam nadzieje że nie ulegną złudnym nadziejom i obietnicą!!!
Ale kontakt z dzieci z tata - jak najbardziej, tylko jak pisałam narazie pod moim okiem!!!!

Dziękuje Marto że jesteś!!!!!!!!!!!!!!!!
Bardzo wiele dla mnie robisz - naprawdę... aaaaaaaaaa zapomniałabym-w piątek idę z dziewczynkami do psychologa!

witaj Marto...
byłam z dziećmi u pani psycholog... szczerze mówiąc to rozmawiała ze mną... opowiedziałam jej całe zajście i w skrócie życie z moim mężem... uznała że to my rodzice z przede wszystkim ja powinnam rozmawiać z dziećmi na ten temat... nie siedzieć tylko bawić się z nimi,zajmować im czas... a płakac i tęsknić one będą bo to są uczucia, one kochają tatę. Mówiła że widza to tak:kiedy tato pije jest zły, krzyczy, złości się wtedy się go boją, uciekają od niego i nie lubia go takiego?ale w momencie kiedy tato nie pije , bawi się z nimi, smieje się ? one automatycznie wymazują te złe chwile z pamięci i cieszą się że są z tatusiem?. A teraz tata nie pije i one dlatego tak to przeżywają i chcą być z nim, a gdyby tylko zobaczyły go pijanego ich uczucia znów by się zmieniły i tak w koło? dlatego ważna jest moja konsekwencja w tym co ja robie i mówię? wszystko zależy ode jaką będą miały przyszłośc moje dzieci? bo kiedy będą żyły jak do tej pory to prawdopodobnie będą żyły tak jak ja lub same będą sięgać po alkohol  lub spotkać ich może coś smutniejszego w ich życiu? dlatego ważne jest teraz moje nastawienie i moje postanowienie i trwanie w nim-a tego boję się najbardziej?

dla dzieci powiedziła coś bardzo mądrego? ,,jak tata przestanie już naprawdę pić(pół roku conajmiej) wtedy będzie bohaterem!!!!!!! Ale na razie nie jest nim bo pije czasem piwko?i nie możecie wrócić do niego póki on nie zrobi czegoś czyl pki nie pójdzie na leczenie?tata was kocha i jak będzie chciał być z nami to zrobi coś by być tym bohaterem? ?? pytała tez o to w co lubią się bawić,czego by chciały,czego pragną? nie rozmawiała z nimi długo, ale powiedziała co trzeba, reszta należy do mnie?

a z mężem już rozmawiam?uścisnęlismy sobie rękę na zgodę?  rozmawialiśmy troszeczkę? ja wyciągnęłam do niego rękę ?choć tak się zarzekałam? ale pani psycholog powiedział że dobrze zrobiłam, bo szybciej wskóram coś po dobroci, z okazaniem uczuć( a to własnie zrobiłam w niedzielę), niż kiedy oboje będziemy drzeć koty?

wczoraj też był?mało rozmawialiśmy, okazywałam mu uczucia, ale on jest bardzo pasywny, oschły, zero ruchu w moja stronę? troche mnie to martwi?ale teraz czekam na jego gesty? bo na razie jest tak jak było kiedyś-ja zabiegałam o jego uwage a on nie?.
Myśle że on zobaczył że ja już robię tzw. Podchody to zaraz wrócę do niego na jego warunkach? ale tak jak radziła pani psycholog: można okazywać uczucia, bo przeciez pani je ma, ale muszą mieć one swoje granice, których absolutnie nie mogę przekroczyć, których nie może przekroczyc mąż? ale muszę być konsekwentna w tym co mówię? możemy rozmawiać, ale nie mogę wrócić poki on cos ze sobą nie zrobi? mam to powtarzać jak zacięta płyta? nie ulegać!!!!!!i póki co będę się tego trzymać, choć jeszcze nie mówiłam mu tego? mieszkam u rodziców i tu na razie będę? nie wiem co będzie dalej ale nie mogę się poddać?

Anniko to bardzo sie ciesze, ze Pani Psycholog trafnie dala wskazowki. Mysle, ze pomoglyby Twoim coreczkom np zajecia z bajkoterapii, albo jakas gimnastyksa czy taniec, zalezy co lubia, jednak, zeby rozladowac emocje. Przede wszystkim duzo z nimi rozmawiaj, niech ciekawi Cie jeszcze bardziej niz zwykle co bylo w szkole, co robia, co czuja, mysla. Bedzie dobrze, a przynajmniej wszystko w tym kierunku zmierza.

Anniko, ale czemu Twoj maz jeszcze nie wybral sie do psychologa?To wcale nie musi byc koniecznie AA. Moze isc prywatnie do psychoterapeuty. Jesli boi sie otoczenia, gadania itd. to taka indywidualna pomoc zapewni mu dyskrecje. Jesli natomiast nie mozecie sobie na to finansowo pozwolic to niech wybierze sie na AA. Jesli teraz wrocisz zanim on zacznie terapie, to mysle, ze niestety bedzie powtorka...Powiedz mu, ze po prostu wlasnie dlatego, ze go kochasz to nie mozesz inaczej.

witaj Anniko jak sprawa wyglada?udalo sie zapisac do poradni?

Anniko zrozumie. Jeszcze mysle, ze mozesz miec przygotowane namiary na psychologa, do ktorego chcece sie udac. Byc moze jego to przerasta. A jak dasz mu namiar i powiesz, zeby sie zapisal, albo ze Ty mozesz zapizsac to moze szybciej pojdzie. Wiesz, zeby jakis konkret byl.

mysle, ze jezeli traficie na dobrego specjaliste to juz bedzie wiedzial co zrobic. Trzeba zaufac ludziom. Staraj sie nie rozmawiac za duzo o terapii. Czas na terapie jest w dzien terapii. Oczywiscie trzeba to co sie nauczycie na niej wcielac w zycie, ale jednak zeby nie byl to temat non stop na tapecie bo sie zniecheci maz. a jak dzieci?pozdrawiam

bylismy na terapi małżeńskiej... mąż w pewnym momencie chcial wyjśc... terapeuta zadawał wiele mądrych pytan i kierowal je rzede wzystkim do męża... pytał o relacje z dziecmi... mąż nie bardzo chciał sie otworzyc... ale troche mówił... powiedział, że chciałby cos zmienic w swoim życiu by dzieci miały, na nas dobry przyklad... ale gorzej jest to jemu wprowadzic w życie... nie umie sie pochamowac... pomalutku idziemy do przodu, chce jedynie, by sie nie zatrzymac... a dni są różne raz lepsze ,raz gorsze...
nie możemy sie zebrac żeby pogadac..., dzieci wszedzie sa znami... a co gorsza - przeszkadzają kiedy my zaczynamy rozmawiać... tłumcze im,że musimy porozmawiać, ale zwłaszcza starsza nie ustepuje na krok... ja wtedy denerwuje sie i nie przerywam,a nawet nie zaczynam rozmowy... czesto potem nie dochodzi do rozmowy na dany temat...
mysle że powinnam na bieżąco mówic mężowi co i jak... teraputa powiedział że przez te 10 lat przezylismy obok siebie a nie ze soba...i rozmowa jest tu najwazniejsza... może dzieki temu sie ułoży???

troche mnie to nie było... wiele sie wydarzyło... nie jest dobrze ani trochę...
zaczne od tego, czego sie sama nie spodziewałam... obfite deszcze spowodowały podtopienie domu moich rodziców... bylismy przerażone obfitościa deszczu który w ciągu 15 min. zalał wioske... nie moglismy wyjść z domu... dzieci - ja zreszta tez bylismy przerażenitym co jest i co może sie zdarzyć...
przyjechał po nas mąż... nie dzwonił,nie pytał... pojechalismy z nim do domu... zabralismy najpotrzebniejsze rzeczy... po dwóch dniach znów ulewa... wody na dworze po kolana u moich rodziców... nawet samochodem nie można wjechać... zakaz wjazdu przed wioską... drzewa zawalaja się na drogach... korzenie tak podmokły że nie utrzymują drzew...
a my w domu, z mężem... ściska mnie na samą myśl... nie mam jak wrócic do rodziców... tam jest jedno wielkie jezioro i smród...1 a mąż dwa dni był kochany, trzeci dzień mnie wkurzył... a 2 razy był tak nachlany że sie przewracał...
wolałabym juz mieszkać chyba w tym smrodzie, ale boje sie o dzieci, były przerażone tym wszystkim... teraz znów widzą pijanego tatę...
byłam na terapii... zaczynam wszystko od nowa... nowa terapeutka, nowe zadania, ale tu z nim... jestem silniejsza niz kiedys, ale nie poradze sobie bez terapeutki...
mam odgrywac teatr... nie reagować na zaczepki męża... udawać że nie słysze jego docinek ... tak robię, choć czasem mnie nosi...
dzisiaj byłam na basenie z dziećmi... a on znów pijany...
,uszę się teraz zająć nimii sobą a on niech robi co chce....
tak musiało być...
marto zmieniłam tez terapeutkę... uświadomiła mi że wszystko co do tej pory robiłam nie poskutkowało... więc pleciła mi bym teraz zagrała inaczej...tzn. mam nie reagoac na zaczepki męża, mam sie usmiechać,miło rozmawiać - nawet jak będzie na rauszu...mam udawac że nic złego się nie dzieje,a przykrych słów jakby nie było... nie obrażac sie i nie dawac sie wciągac w kłótnie... troche mnie to denerwuje,bo czasem nie dajerady, ale ogólnie jestem spokojniejsza...
jak widzisz , mimo tak krótkiego czasu - zmiany bardzo duże...
często żałuje żę tak sie stało, że musiałam wrócić- ale tez chciałam tego- tylko szoda że w takiej sytuacji to nastąpiło...
chciałam go przytrzymać, a jednak stało sie inaczej... nie wiem co będzie dalej.. boje sie tylko żeby nie zaczął być agresywny wobec mnie i dzieci... bo jest taki jak wypije---a dzisiaj to juz 3 dzień pod rząd...

Witaj.. moje gratulacje Marto
Bywam tu ale przez całe wakacje jakoś Cie tu nie widziałam więc i ja przestalam tu zaglądać...
u mnie jakos leci... duzo by pisać....
Starsza córcia w przedszkolu... raz płacze raz nie.. młodsza w domciu ze mna...
ja dalej na terapie chodze...
mąz pije ciągami... teraz jest w fazie abstynencji... mówi że juz nie będzie się tak upijał... ale ja jestem nieufna... od kąd mieszkamy znów razem pił niemal codzień i codzień mnie wyganiał...
jednak dla mnie jasne jest to że nie wyprowadzę sie z tąd czy będzie dalej pił czy nie... jakos mi to wychodzi... mielismy znów separacje ... nie rozmawialismy ok 3 tyg. przełamał sie i powiedziąl że ma dość... ale i tym razem nie poszedł na terapie-choć obiecal że pójdzie... mowi jak zawsze  i nie dotrzymuje slowa... a ja za każdym razem ciesze sie jak małpka bananem .. a potem jestem przybita jak nie wiem co... i tak jest teraz ... znów mnie zawiódł-choć nie upija sie ale nie chce skorzystac z pomocy psychologa....
moja psycholog mówi że dla niego dnem najprawdopodobniej jest abstynencja seksualna z mojej strony... jak trwa gługo on mieknie... póxniej obietnice i ja juz ulegam... to juz grugi raz dałam sie tak zwieść pozorom....
ale jednego sie nauczyłam... mówie o tym glosno, noe wstydze sie i nie ukrywam że mój mąz jest alkoholikiem i mówie mu wprost że jak chce pić niech pije tylko mnie niech nie zaczepia i dzieci... z tym jest troche gorzej, bo ja napije się to jest bardzo niemiły...
a nawet ja=k nie pije to nie moge słowa mówic na temat picia bo on dostaje furii,,, ja jednak mam troszeczke niewyparzona buzię i jak coś mi nie pasuje to czepiam sie własnie tego... jestem nieufna a on bardzo nerwowy...
nie wiem juz co robic by go przekonac ale juz nie robie nic... po prostu ucze sie zyć dla siebiei zieci..
pozdrawiam i dziękuje, że sie do mnie odezwałaś...  przepraszam za styl pisania i błędy... pewnie jest ich nie mało...
jeszcze raz moje gratulacje i wszystkiego co najlepsze!!!!!!!!!!!!