czy to upokarzanie ?...

Nie wiem po co tkwisz w tej relacji....związkiem tego nie nazwę...związek to partnerstwo, pomaganie sobie na wzajem, szacunek...a On Ciebie traktuje jak kucharkę, sprzątaczkę...do tego jego żarty są dla mnie mało śmieszne...Uciekała bym daleko. Tak nie powinno być. Nie daj się tak traktować. Nie warto...co On takiego Ci daje, jakoś nie widzę żebyś była szczęśliwa...

Odpowiadając na pytanie zadanie w temacie postu, Tak to upokarzanie drugiego człowieka - Ciebie.

tez mam do Ciebie pytanie po co z nim jestes?miłość nie może przesłaniać wszystkiego,jest mu z Tobą wygonie wykorzystuje Cie na maxa a w zamian nie daje nic.Jesteś młoda nie trać z nim swojego czasu.To dopiero pół roku a jesteś jego kurą,przynieś podaj pozamiataj.Ja bym sie wstydziła tkwić w takim byle czym.Dlaczego kobiety tak mało wymagają od partnerów,dlaczego są na tyle słabe ,ze nawet jak im jest żle nie potrafią odejść.Zaden męzczyzna nie da sie kobiecie wykorzystywać,i jesli mu relacja nie odpowiada to najzwyczajniej w świecie odchodzi.Kobiety powiny sie od nich tego uczyć.Sama pozwalasz na takie traktowanie swojej osoby,jak nie odejdziesz z czasem będzie tylko gorzej!Jak męzczyzna ma szanować kobietę jęsli ona sama siebie nie szanuje,jak ma kobieta wymagać coś od męzczyzny jeśli ona sama dla siebie nic nie chce.Być moze Twój chłopak ma taki stereotyp,on ma leżeć ,Ty mu usługiwać.I masz wyjscie jedno być posłuszną służką i poddaną,lub odejsć i znaleśc faceta który Cie uszczęsliwi.Podejrzewam ,ze Twój ksiąze nie dopusci mimo Twoich chęci na zmiane układu jaki u was panuje.

Jesteś młodą, wartościową, mądrą Kobietą. Dobrze zrobiłaś, zasługujesz na coś o wiele lepszego, zasługujesz na bycie szczęśliwą, kochaną osobą, która czuję się w oczach mężczyzny tą najlepszą, najpiękniejszą i z pewnością tak będzie;) A to, że zakończyłaś tą relację, Tobie to wyjdzie na korzyść. Jeszcze się przekonasz o tym.

karla55 ja Ciebie doskonale rozumiem, sama byłam w "dziwnym" związku. Mieszkaliśmy razem, ale ... no właśnie ale... wszyscy mówili mi wokół, ze partner mnie wykorzystuje finansowo, ja tego nie widziałam i chyba nadal nie mogę dostrzec... mieszkał u mnie, niby dawał trochę kasy,a le ja przede wszystkim dokładałam się do rachunków. Raz pamiętam spóźniłam się z obiadem bo rozmawiałam z rodzicami, to miał do mnie pretensje, że przecież na mnie zawsze czekał obiad. Tak i owszem , tyle, że on potrafił np. miesiąc czasu w domu siedzieć bez pracy. Nigdy nie mieliśmy kasy, nie dało się nic zaoszczędzić. Raz jak nie miałam kasy na zoo, to po prostu nie pojechaliśmy. Nie powiem, bo kilka razy dał mi jakieś tam pieniążki, ale mój dochód był wyższy. Oprócz tego opłacałam jeszcze przedszkole za moje dziecko.
W domu mi pomagał, nie powiem, ale ja też wiele obowiązków wykonywałam. Bynajmkniej dla mnie byłą to dziwna relacja.

Kolejny przemocowiec.
Takie zwroty to przemoc psychiczna, to agresja słowna.
Odpowiadając na Twoje pytanie. Tak to upokorzenie/a - przez duże U.
Bardzo przykro się to czyta, przerażające dosłownie.
Tak kochający partner się nie zachowuje, pozwoliłaś przesunąć granice i on to doskonale czuje i wie.
Lepiej nie będzie.

Co chcesz temu bucowi delikatnie wytłumaczyć?!
On się bawi Twoim kosztem w najlepsze!
Masz siebie za darmową sprzątaczke, prasowaczke, kucharke, kurwe, gruszke do wyciskania na niej określen typu baleron, grubas, idiotka, etc. Naprawdę nie cenisz siebie samej?
Chcesz żeby do wachlarza dołożył kopanie, podduszanie, śliwy pod okiem?
On się znęca i tresuje Cie jak małpkę!
Pogoń gnoja jego bronią, daje mu tydzień!

Kochanie, on Cie nie dość, ze upokarza, to do tego bez skrupułów wykorzystuje.

Wiem, ze najłatwiej jest napisać, żebyś go zostawiła, ale gdyby to było proste, już pewnie byłabyś dawno szczęśliwą singielka.
Spróbuj przekonać siebie sama, ze należy Ci się ktoś lepszy, zasługujesz na lepsze traktowanie, na szacunek i w końcu, na miłość.

Wyrwij się z tego toksycznego związku, bo ryzyko, ze on Ci zrobi krzywdę (nie tylko psychiczna!) jest ogromne.

Trzymam za Ciebie kciuki.

Reszta też miła nie jest - ale na zimno jak ktoś ocenia to mu łatwiej. Zapewne mnie też by szlag trafił - jakbym przeczytała co facet robi i jak kobieta daje sie traktować. ok. Jednak gorzej być w takiej relacji i tak po prostu bez emocji wszystko odrazu zrozumieć i odciąć się. Ja nie pytam w postach jak go naprawić, jak ratować relację itd. Bardziej pisze to po to aby wyrzucić z siebie złość i żal. Nie łudzę się,że coś takiego da się ułożyć tak - abym była szczęśliwa a on zacznie mnie szanować.

Zamierzam się odciąć od niego (co już robię) i mam nadzieję, że powoli powoli zapomnę o nim i wyciągnę wnioski. Mam tylko nadzieję,że nie pojawi się za jakiś czas z pomysłem rozmowy i powrotu. Taki typ faceta, skrajngo egoisty. Który moją dobrą wolę i chęć stworzenia fajnych , poważnych relacji odebrał jako moją słabość.

Mogłaś to tak zrozumieć, spoko. Czasem czerstwe slowa też mają swój cel. Dzięki, obym rosła w siłę aby go pogonić w razie czego

Już napisałam wcześniej - od paru dni się nie spotykamy i zerwałam z nim kontakt. Z dnia na dzień jeszcze nikt się nie uzdrowił , bo co nagle to po diable.

Karla..

Będzie dobrze, zaczniesz wszystko do nowa:) Bądź silna w swoim postanowieniu, będzie Ci na pewno ciężko ale warto to zmienić. Spotkasz kogoś kto będzie Cie traktował tak jak na to zasługujesz, z miłością i szacunkiem.;)

Karla55 czy na poczatku znajomości widziałaś jakies symptomy świadczące o tym, że coś moze być nie tak? Faceci na początku mogą się trochę kamuflować, ale chyba nie aż tak bardzo.
Kiedy po raz pierwszy zachował się tak, że wzbudził twój niepokój?

Karla, gdybyś była bardziej egoistyczna - on niestety pewnie też by Cię inaczej traktował. Niestety, bo nie da się zawsze udawać. Później byś poznała prawdę i miałabyś jeszcze trudniej się z tej relacji wyplątać. On ma taki stosunek do kobiet i tego nie zmienisz. On sam musiałby nad tym sporo pracować, ale jestem pewna, że on problemu nie widzi i nigdy nie zobaczy.

Patrząc obiektywnie to nie masz czego żałować. To zaledwie pół roku! Tylko tyle czasu na niego zmarnowałaś i nie pozwól zmarnować sobie kolejnych miesięcy czy nawet dni. Jemu obcy jest partnerski model związku a Twoja wizja przecież nie zakłada roli darmowej kucharki i sprzątaczki nawet bez podziękowania? Po świecie chodzi wielu normalnych facetów - dlaczego Ty miałabyś poświęcić życie na służenie takiemu typkowi?

Piszesz, że pojawiały się symptomy... Karla, po raz kolejny powtórzę - to zaledwie pół roku! Sześć miesięcy! Po takim czasie w związku nadal fruwają motylki, obie strony wpatrują się w siebie jak w święte obrazki. Ty po pół roku masz w związku pełną patologię, więc nie doszukuj się wcześniejszych symptomów tylko obiektywnie spójrz na to co jest teraz i definitywnie zakończ tę relację choćby płaszczył się przed Tobą i piszczał o zmiłowanie...

Witam
po dłuższym czasie. Niestety....wtedy wystarczyło mi na krótko samozaparcia.....wróciłam do niego. Teraz jestesmy 2 tyg po rostaniu definitywnym...i wiecie jak się czuję? jak "śmieć"..... Próbowalam cały czas z nim rozmawiać....w końcu zrezygnowalam i zaczęłam robić wszystko tak,żeby tylko było ok....kosztem swojego zdania, poczucia własnej wartości. Nic tym nie zdziałalam. Suma sumarum jestem psychicznie wykończona łącznie z tym,że czuję do siebie obrzydzenie, niechęć.....To jak ze mną skończył wywolało we mnie taką panikę, nagromadzenie żalu, frustracji,że te moje ostatnie 2 tyg to udręka. Próbowalam do niego pisać- wyrzucając w końcu swoje żale,przykrości i niewdzięcznosć. Jestem kretynką i tak niech pozostanie.....On zalatwil wszystko elkowentnie bez uczuć , racjonalnie....ja pękłam i stałam się emocjonalnym wulkanem. Jestem skreślona. Nie mam siły, nie dałam rady.

Nie wiem....teraz tego nie wiem. Załosne będą takie tłumaczenia,że mi zależało. Powinnam była się odciąć póki miałam wyższe poczucie własnej wartości. teraz nic sensownego nie napiszę bo moja samoocena spadła do zera.

Spotkałam się z psychologiem, będę spotykać dalej - pewnie psychoterapia. Nagromadziło się we mnie tyle złych, destrukcyjnych emocji,że aż siebie samej nie poznaję....Nie jestem tą którą byłam wcześniej - zawsze wystrzegałam się przypadkowych znajomości, nie szukałam radości w związku z facetami o ciemnej przeszłości, zajętymi czy innymi trudnymi tematami. Miałam swoje zasady ,które zawsze trzymały mnie w rozsądkowym podejściu do tego co przynosi mi życie. Wyłożyłam się przy facecie chłodnym emocjonalnie z tendencją do upokarzania mnie. Jeszcze nigdy nie byłam w takim dole. Pozdrawiam