Dwa razy do tej samej rzeki........

Teoria  rozstania Twojej lubej w dwoch slowach: dydus bajdus!
Ktos kiedys powiedzial: "nie wiem przyjacielu, czy mozna przezwyciezyc wlasne wady, ale na pewno mozna zniechecic sie do wlasnych zalet, zwlaszcza dostrzegajac je u innych"... zalet, ktore Twoja zona krytykowala u Ciebie. Widzisz to pokrewienstwo do zony i Was???

Moge sie mylic - w co juz na starcie niestety stanowczo watpie - ale tkwisz w zwiazku zwanym toksykiem, gdzie zona stosuje na Tobie szantaz emocjonalny i manipulacje. To czy on jest 2 czy 3 osobowy, to dla mnie nie istotne choc na moj punkt widzenia sa w tym bez mala 3 osoby... nie liczac dziecka.
Wybielasz zone z winy bardziej niz pasta do zebow biorac wszystko na swoje barki i wijac sie z bolu po rozstaniu jak za przeproszeniem narkoman na odwyku.

Zal mi Cie chlopie, bo nie wiem czys az tak slepy czy naiwny do przesady na to, co serwuje Ci zona swoja "papka medialna".

Skoro Ty i zona to juz odrebna rodzina to i owy ojciec biologiczny jest niewazny w tym ukladzie.
Zbyt szerokie kregi zataczasz... szukaj w rodzinie a moje domysly znajdziesz w tym co cytuje w pierwszym poscie: Ty, zona i...

Mowilem zonie nie jeden raz, ze zle sie czuje mieszkajac u jej rodzicow, ale do niej to nie docieralo i mowila ze co oni mi przeszkadzaja skoro i tak do niczego sie nie wtracaja. Ale nie potrafila zrozumiec ze "nie wtracanie" sie to nie wszystko i ze nie jest to szczyt moich marzen, mieszkajac tam nie czulem ze tworzymy odrebna rodzine, o niczym nie moglem zdecydowac zawsze trzeba bylo se liczyc ze z innymi (mielismy w sumie dla siebie tylko 1 pokoj, i lazienke, reszta byla wspolna). Zona bardzo trzyma ze swoja matka (absolutnie nie odciela pepowiny od swojej "starej" rodziny), jesli ja cos powiedzialem na temat jej mamy to od razu byla klotnia i wybuchala zloscia. Z ojcem nie rozmawia prawie wogole (podobna ja i jej matke krzywdzil jak byla mala i jak to powiedziala najlepiej jakby matka sie z nim rozwiodla). Absolutnie nie czulem ze zona trzyma moja strone ( w czymkolwiek). Mamusia byla i jest najwazniejsza.
Tescie pratycznie sie nie interesuja tym co sie dzieje w naszym zwiazku, maja to gdzies, ja z nimi malo rozmawialem bo wiem ze to nie ma sensu, ostatnio robowalem zgadac z tesciowa czy wie co sie miedzy nami dzieje to powiedziala: "a wy sie nie umicie dogadac?, wy juz mnie nie denerwujcie" - po takim czyms to mi calkowicie odechcialo sie z nia gadac. (nie wiem co tesciowa mowi zonie na temat naszego rozstania, zona twierdzi ze nic nie mowi bo po co ma sie wtracac)
Wiedzialem ze ta sytuacja jest chora, ale z koniem nie ma sensu sie kopac, chcialem przeczekac az sie wybudujemy, ale nie dalo sie wytrzymywac niektorych sytuaji  i byly klotnie.
Znajomi mowli mi ze ja i tak mam swieta cierpliwosc bo z taka zona (i po takich numerach jak ona robila) to by nie wytrzymali

Nic Ci zona nie powie co mamusia mowi bo to jest mamusia... A poco masz wieszac na mamusi psy... Bledem bylo to ze zgodziles sie na zamieszkanie w wspolnie z rodzina.. Uwierz mi ze nie od parady wymyslili tekst ze najlepiej z rodzina wychodzi sie na zdjeciach... I to posrodku zeby Cie nie wycieli.. Nie wierze, ze nie macza swoich paluszkow ta cudowna wyrocznia... Mysle tez, ze zona od pocztaku dzialala pod wplywem impulsu brakowalao jej Ciebie jako wyobrazenie idealu.. Niestety w zyciu codziennym wyszlo inaczej.. Nie tyle ze nie dorosla tylko miala zawsze to co chciala... Slomiany zapal ktory sie spala szybko.. A bawic sie w rodzine no coz jest niedojrzale nawet kosztem dziecka.. Pisales ze zona jest z owej sytuacji zadowolona.. Hmm a czemu?? Moze jej w czyms przeszkadzasz ?? Pomyslales o takiej opcji? Szkoda ze nie uklada sie w zyciu jak sobie zapragniemy ale uwierz mi ze moze to dobre rozwiazanie .. Poco macie sie meczyc i ciiagle klocic.. Moze warto zaczac naprawde zyc ... Zyc u boku kogos kto bedzie szanowac Ciebie i na odwrot... Nic na sile nie zrobisz skoro ona jest na nie i ma po swojej stronie mame no coz. Jestes na pzregranej pzoycji.. A tata tzn tesc sie nie wtraca? Pewnie dlatego ze skoro mamusia ma wyrabane na tatusia to coreczka tez .. Czemu?? Moze pije?? Nie dziw mu sie zyjac pod dachem ze zmija moze nie ma wyjscia ... Takim jadem zatruje wszystko i wszystkich i albo bedzie po jej mysli albo won... Hmm mam nadzieje ze zona nigdy chociaz nie podkreslila ze jestes u niej... Wiem co sie wtedy czuje .. Ale pewnie ma troche dobroci w sobie..

nowaja:
Dobrze analizujesz sytuacje, tesciu sie nie wtraca, pije, zona nazywa go alkoholikiem. Tez odnosze wrazenie ze zona szukala pretekstu zeby sie rozstac, moze faktycznie kogos ma, chociaz twierdzi ze nie (a uwierzcie ze to co robila to nie jeden facet by interpretowal ze kogos ma). No niestety podkreslala ze jestem u niej i teraz nawet chce kase ze to ze u "niej" (jak juz to u jej rodzicow) mieszkalem. Smieszne, ale i tragiczne.

Ja piernicze skad ja to znam.. Moja rada zrywaj sie z tamtad bo jak we dwie na Ciebie usiada to troszke podupadniesz psychicznie... Sluchaj jakie palcenie o czym ona mowi .. Niech podpisuje umowe z Toba na wynajem prosze bardzo zglos do skarbowki to jeszcze ich nalicza ... Prosze Cie to jest zenujace.. Trzeba bylo powiedziec ze za darmo jej nie karmiles... Wredne ale taka prawda.. Uciekaj z tamtad bierz gleboki oddech i zobacz jak jest pieknie...

Niestety sie nie da, chcialem zebysmy pojechali gdzies, jak jeszcze u niej mieszkalem, ona nie chciala.
Wieczorami zony najczesciej nie bylo, zalatawiala "interesy" a ja sie zajmowalem coreczka. Weekendy to chciala gdzies wychodzic, ale przewaznie ktos z jej kolezanek lub naszych kolegow szedl/jechal z nami a ja chcialem pobc tylko z nic i corcia sam na sam, i to tez byly klotnie.
Nie, nie  odezwie sie, nie chce ze mna rozmawiac, stwierdzila ze nie ma o czy ze mna gadac i ze mam to zrozumiec, potem jeszcze kilka "milych" okreslen w moja strone.

Czytajac Twoje wypowiedzi widze siebie i swoj praktycznie identyczny scenariusz, tyle tylko ze Ty masz lajtowa sytuacje w porownaniu do mnie.

Ok robisz cos ze soba poprzez terapie, to super, bo przyda Ci sie to w tej patologicznej demolce serwowanej przez zone. Oby tylko
Zona chce rozwodu, jest tego pewna i zdecydowana. No to ok. Nie wyrywaj sie przed szereg ze skladaniem pozwu. Daj jej fory w tym temacie.

Daj Jej teraz przestrzeń, odsuń się w cień i zajmij się sobą. W żadnym razie nie proś o powrót, nie zmuszaj Jej do rozmów, nie wyznaczaj czasu na zmiany. Odsuń się, stań się trochę nieosiągalny, tajemniczy, niezależny. OBSERWUJ Z DYSTANSEM a nade wszystko nie daj się prowokować, bo mimo tego, że być może też i Ona była nie w porządku, to teraz bardzo potrzebuje argumentów, że dobrze robi, "bo Ty taki piiiiii byłeś". Z wyczuciem prowadź rozmowy. I nie pozwól sie wpędzać w poczucie winy, bo gdy tylko zaczniesz przepraszać, starać sie byc lepszym to tak, jakbyś potwierdzał, ze było miedzy Wami źle.
Na takie zachowania będzie czas dopiero po Jej powrocie do związku.
Czy jest ktoś trzeci... wyglada i wiele na to wskazuje, ze tak jest ale poprzez toksyczny wplyw Twojej malzonki  takiej opcji nie dopuszczasz do myśli, nie zgadzasz się z tym...
Przerobilem zdrade emodcjonalna i fizyczna wiec jestem juz obeznany w tych tematach.
Zastosuj się do tego - metoda 34 kroków przeznaczona dla małżeństw w kryzysie:
1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów związku.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe  - z tym bym trochę polemizował jeśli ktoś Nas faktycznie i szczerze wspiera.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj jej. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kina, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w kontakcie z nią (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowa żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj jej jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących związku do chwili, gdy Ona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie ona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z nią, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. Ona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

Nie ujawniaj się Jej z tą metodą, że ją znasz... bo jak dobrze je poczytasz i zrozumiesz, to one są skierowane na Ciebie i zmiany w Tobie a nie do Niej czy też o Niej. Poza tym te pkt nie są po to by przełamać niechęć partnerki/partnera do ratowania związku, tylko o pokazanie Twojego szacunku do samego siebie, kreowania nowego, lepszego 'ja'.
Jeśli możesz to poszukaj i obejrzyj sobie film Ognioodporny - przysłuchaj się co mówią.
Zapoznaj się z tym:

"Przemoc, której nie widać
Przemoc w związku zaczyna się w momencie, w którym jedna strona zaczyna rościć sobie prawo do decydowania o wyborach życiowych, nawykach, sposobie myślenia i doświadczania drugiej strony. Przemoc psychiczną trudno jest rozpoznać, bo bardzo często ukryta jest pod pozorami normalnej relacji.

Najczęściej sygnałem alarmowym, że coś się dzieje źle, jest pogarszający się stan psychiczny ofiary, która czuje się coraz gorzej, ale nie potrafi ustalić, z jakiego właściwie powodu. Ofiara przemocy psychicznej traci wiarę w swoje możliwości, zaczyna odczuwać lęk przed partnerem, czuje się odpowiedzialna za zachowanie sprawcy, nieustannie dąży do doskonałości w celu uzyskania jego akceptacji, ale pomimo wysiłku, nieustannie doświadcza odrzucenia i krytyki.

Co to jest przemoc psychiczna?

Przemoc psychiczna rozwija się w związku w sposób niezauważalny, w formie kolejnych, często drobnych aktów kontroli, upokarzania, narzucania własnego zdania przez sprawcę. 80 proc. sprawców przemocy w rodzinie to mężczyźni, znacząca większość ofiar to kobiety. Przemoc psychiczna nie przebiega w sposób gwałtowny i wybuchowy, tak jak w przypadku nadużyć fizycznych. Bardzo często nie towarzyszą jej nawet szczególnie mocne emocje. Akty odbierania autonomii drugiej osobie są tak drobne, że często trudno je zauważyć, cóż dopiero mówić o rozpoznaniu czy jakiejkolwiek obronie. Z perspektywy ofiary byłoby to narażanie się na śmieszność i zarzut, że partner ?znowu się czepia? albo ?jest przewrażliwiony i nic nie można mu powiedzieć?.

No bo właściwie, czy można nazwać aktem przemocy to, że partner upiera się, żeby stawiać szklanki w szafce w pewien określony sposób, ogórki na sałatkę powinny być krojone w kostkę, w żadnym wypadku nie w talarki, a klucze muszą być trzymane zawsze w szufladzie, nie na komodzie. I kiedy tak się nie dzieje, zaczyna bardzo się złościć, być kąśliwy lub chłodny. ?A może ma rację?? - myśli ta strona związku, która ma się dostosować do zaleceń i ciągle robi to niewystarczająco dobrze. Akty przemocy psychicznej bywają tak drobne, że nie wywołują jakichkolwiek reakcji obronnych. Kara za niedostosowanie się do zaleceń sprawcy jest także trudno uchwytna ? zmasowana krytyka (odbierana przez ofiarę jako zasłużona), chłodny, obojętny wzrok, zły humor przez kolejne dni, zapomnienie o ważnej rocznicy, ostentacyjne chwalenie innych osób itp. Cały proces odbywa się niemal podprogowo - jest mało uchwytny dla świadomości ofiary, a nawet świadków takiej przemocy.

Niewidoczny wróg

Istotą przemocy psychicznej nie są pojedyncze akty wrogości i próby kontroli, ale fakt, że są stosowane przez sprawcę w sposób nieprzerwany dniami, tygodniami, miesiącami, latami? W doświadczeniu ofiar nie ma konkretnego zdarzenia, które można by nazwać nadużyciem. Trudno jest nawet powiedzieć, co się właściwie wydarzyło, bo lista konkretnych działań ze strony sprawcy brzmi niewinnie. - W ciągu dziesięciu minut od wejścia do domu powiedział mi, że źle wyczyściłam czajnik, potem skomentował, że zaniedbuję dzieci, bo daję im kanapki z białym pieczywem, a to przecież niezdrowe, zajrzał do lodówki i spytał, ile razy ma mi przypominać o wyrzucaniu otwartych jogurtów, a na końcu odniósł ostentacyjnie do zlewu talerz z zupą, która jego zdaniem była zbyt zimna - wspomina ofiara napaści słownej. Poszczególne elementy nie brzmią groźnie, ale wydźwięk całości jest bardzo raniący.

Ofiary przemocy, doświadczające tego rodzaju nadużyć, żyją w nieustającym poczuciu winy i lęku, którego źródłem są narzucone przez sprawcę bardzo sztywne ramy codziennej egzystencji. Oczekiwania sprawców przemocy psychicznej są osadzone w zasadach, wynikających ze stereotypowej roli kobiecej: ?powinnaś bardziej dbać o dzieci; jedzenie, które przygotowujesz jest niezdrowe/niesmaczne/nieestetycznie podane; za mało czasu spędzasz w domu; jesteś zbyt opiekuńcza/zbyt mało opiekuńcza; nie utrzymujesz domu w czystości; źle zamykasz lodówkę? ? przykłady można by mnożyć w nieskończoność. Ofiara nie ma nawet jak się bronić, bo przecież nie było ataku - sprawca po prostu przypomina (dla dobra jej i dzieci) o tym, do czego jest zobowiązana jako matka i żona.
Przemoc psychiczna jest stosowana przez sprawcę w bardzo precyzyjny sposób, co jest możliwe dzięki dobrej znajomości psychiki ofiary, wiedzy o jej potrzebach, systemie wartości, słabych punktach. Taktyki przemocy psychiczne są niszczące właśnie dlatego, że dotykają obszarów ważnych dla ofiary. Dla kobiety, która realizuje się przede wszystkim w macierzyństwie, najboleśniejsza będzie krytyka i podważanie jej wartości jako matki. Dla kobiety, która postawiła na rozwój zawodowy, podcinające skrzydła będą kąśliwe uwagi pod adresem jej inteligencji, osiągnięć, kreatywności, itp . Celem ukrytym działań sprawcy jest władza i kontrola w związku. Celem pozornym - troska o dobro rodziny, dzieci, a nawet wręcz samej ofiary. Nieprawdą jest, że ofiary nie bronią swojej wolności, autonomii lub też nie usiłują wydostać się spod kontroli. Problem polega na tym, że każda próba wywołuje silniejszą reakcję ze strony sprawcy. Im bardziej ofiara stara się wyrwać, tym bardziej doświadcza przemocy. Z biegiem czasu, każda próba uzyskania autonomii prowadzi do coraz ostrzejszych psychologicznych lub fizycznych kar.

Przemoc nigdy nie zatrzymuje się sama

Sprawca ma na tyle dużo zysków w tak funkcjonującej relacji, że nie ma żadnej motywacji do zmiany. Przemoc psychiczna jest tak samo niszczącym nadużyciem, jak przemoc fizyczna, seksualna czy ekonomiczna. Osoba doświadczająca przemocy psychicznej powinna koniecznie skorzystać z pomocy placówki pomocowej. Adresy takich placówek na terenie całej Polski można znaleźć w Internecie na stronie: www.porozumienie.niebieskalinia.pl. W placówce pomocowej istnieje możliwość skontaktowania się z psychologiem i prawnikiem. W przypadku przemocy ze strony najbliższych, pomoc z zewnątrz jest niezbędna, ponieważ ofiara, działając w pojedynkę, nie ma dystansu do sprawcy, przejawia skłonność do minimalizowania swoich strat, liczenia na to, że ?to było ostatni raz? i ?on się zmieni tak, jak obiecał?. Wiele ofiar przemocy psychicznej obawia się zawiadamiać o tym policję. Boją się braku zrozumienia ze strony przedstawicieli prawa, wynikającego z ?ulotności? przestępstwa, np. braku dowodów. Sprawca stara się często utrzymywać ofiarę w przekonaniu, że nic nie wskóra i nikt jej nie pomoże. Jest to część strategii uzależniania partnera od siebie.

Każdy ma prawo do życia wolnego od przemocy
W przypadku doświadczania jakiejkolwiek formy przemocy, w tym przemocy psychicznej, ofiara ma prawo: kontaktować się z dzielnicowym i każdorazowo po doświadczeniu przemocy oczekiwać założenia Niebieskiej Karty, czyli notatki policyjnej uruchamiającej procedurę ochrony ofiary; złożyć doniesienie na prokuraturę; otrzymać bezpłatną pomoc psychologiczną i prawną, świadczoną przez specjalistyczne placówki pomocowe finansowane przez samorząd, znajdujące się na terenie całego kraju. Pomoc jest możliwa!"

Czytając Twoją historię nasunęła mi się pewna myśl:
-czy przypadkiem Twoja żona nie jest niedojrzała emocjonalnie do takiej sytuacji życiowej w jakiej się oboje znaleźliście.
Z tego co napisałes to ona była "dość młoda" jak znalazła się w najpierw w związku z Tobą a potem w tym drugim...i prawdopodobnie dlatego przerosła ją sytuacja małżeństwa z ojcem jej dziecka....
Po urodzeniu córeczki jej mamusia była na miejscu pomagała,pocieszała i pewnie przejęła większą część obowiązków,więc nie dziw się,że tak bardzo dominuje w waszym małżeństwie...
Twoje ponowne pojawienie się to powrót do tej pierwszej miłości,która zawsze gdzieś tam tkwi u większości ludzi.....
Pewnie myślała,że rzeczywiście jesteś tym,który powinien być z nią resztę życia,ale to życie okazało się "zbyt normalne" jak na jej oczekiwania i dlatego pewnie doszła do wniosku,że może lepiej będzie tak jak było "przedtem" czyli.... mamusia pełni rolę opiekunki a ona prowadzi niby spokojny tryb życia bez zobowiązań......

bags: jestes GOSC!! zastanawiam sie czy jestes psychologiem czy to prostu doswiadczenie? jest gdzies opisana Twoja historia? Bo jestem ciekawy jak sie skonczyla...

Poczytalem Twoja historie, rzeczywiscie jest pokrecona.
Ja mam przeczucie ze moje malzenstwo tez zakonczy sie zdrada, bo jak to moja zona powiedziala w jednej z rozmow ze mna: "przeciez nie jestesmy ze soba" - ze kurde co?? a malzenstwo to co?? widac ze dla niej to chyba nic nie znaczy ani nie znaczylo.
Ja sie tez zastanawiam po co jej bylo to malzenstwo ze mna, jak teraz twierdzi, ze juz przed slubem bylem inny, a ona myslala ze po slubie sie zmienie i zacznie sie nasze lesze, szczesliwsze zycie.

Jestes juz po rozwodzie? bedziesz sie staral o uniewaznienie slubu koscielnego? Bo ja sie juz troche tym interesowalem i wydaje mi sie ze w naszych sytacjach (bo sa troche podobne) jest to realne.

bags:
Przykro, ze tak to sie skonczylo, jednak widac, ze niektorzy ludzie maja inna moralnosc... a pisales w swoim poscie ze ona taka swietojebliwa, a widac ze grzechu cudzolostwa sie nie boi......

Ja mam dzisiaj slabszy dzien, chociaz jestem w pracy to znowu duzo mysle o mojej zonie i jak to bedzie bez niej i po rozwodzie.
Wiem ze powinienem sie otrzasnac, ale nie potrafie, a ona sie swietnie bawi, wyjechala sobie "odpoczac", szlag mnie trafia jak sobie pomysle ze moze odpoczywac z "kims".

Hej Chłopaki!

Pisałam swego czasu pod 36 -tką, nie wiem czy Bags mnie pamięta?

Dziś też mam chyba gorszy dzień. U mnie widmo rozwodu, mam nawet termin pierwszej sprawy. Złożony oczywiście przez Ślubnego.
Tylko chłopaki nie wiem co robić. Orzekać o winie czy opuścić.

Jakaś jestem ostatnio wku....., coś mnie doły łapią a było już nieźle.

Czesc Ewa,
w sprawie rozwodu to Ci nie pomoge, bo nie oreintowalem sie w tym jeszcze. Spokojnie musisz sobie przemyslec wszystko i najlepiej skonsultowac z adwokatem jakims, on przedstawi wszystkie za  i przeciw.
na pewno przy rozprawie bez orzekania o winie nie pierze sie tyle brodow co w inym wypadku.

Ja czekam na ruch zony az to ona zlozy pozew, chociaz caly czas jeszcze mam nadzieje ze do tego nie dojdzie i ze sie opamieta z tego amoku, ktora ja ogarnal i pewnie z tego tez wynika moj dzisiejszy podly nastroj.

Ja bym chcial byc na nia wku...iony bo pewnie by mi szybciej przeszlo.
Jak sobie radzilas z rozstaniem?

p.s.
dlugo jestes po rozstaniu? jak dlugo sie czeka na pierwsza sprawe w sadzie?

To juz przeszlo tydzien od ostatniego kontaktu (chociaz nie za bardzo milego).
Od tej pory zero telefonow, smsow, nic, jakbysmy sie nie znali....
Moze to i lepiej .... chociaz boli wciaz tak samo ....

Woytek

Uwierz mi, że bez kontaktu jest lepiej.  Jak jest kontakt, a wiadomo, że nic z tego nie będzie cierpimy jeszcze bardziej. Wtedy przeżywamy każde słowo napisane przez drugą osobę, zastanawiamy się, wymyślamy sobie różne historie, a najgorsze, że rozkopujemy rany na nowo.  Lepiej przeczekać w milczeniu ten najgorszy pierwszy etap po rozstaniu...

Ehh.....ciężka sprawa. Ale patrząc na to racjonalnie, jęsli ta kobieta nie chce już z Tobą być...to nie wiem czy pozwoli Ci na kontakt z dzieckiem. Jest to cholernie nie sprawiedliwe i brutalne...zwłaszcza, że to jest dziecko, które może wielu rzeczy nie rozumieć...nie wiem co jest dobre w tej sytuacji...ale nie można robić dziecku wody z mózgu...że raz jesteś, a raz Ciebie nie ma. Nie jest to Twoja wina...ale trzeba pomyśleć jak Twoje i Twojej byłej partnerki decyzje wpłyną na dobro dziecka...

Ja wiem na 100%, że tylko całkowity brak kontaktu mnie może wyzwolić. Nic więcej. Czas i brak kontaktu.

Dawaj Ewa na priv! thx:)

Będzie banalnie... kto kogo przezywa sam się tak...

Hm...
Czy to nie czasem chodzi o pania psycholog z przedszkola "zaprojektowana by cieszyc" co sie przystawiala do ojca dziecka??
Jesli tak to nie Woytek a kto inny i wzmianka chyba jest u Fluffiego o tym.

Czesc!
Widze ze moj watek ozyl na nowo, fajnie
Hm... - dzieki za slowa otuchy
Rozmowa miala byc wczoraj, miala byc a nie bylo, jak zwykle miala wazniejsze sprawy. Zaproponowala zeby porozmawiac dzisiaj, ale czas i miejsce wydaly mi sie malo atrakcyjne i w sumie to nie zdecydowalem sie jeszcze. Proponowala zeby sie spotkac i pojechac do jakiejs restauracji po poludniu, ale ja za bardzo nie chce rozmawiac o naszym wspolnym zyciu w miejscu publicznym, zaproponowalem jej zeby spotkac sie u niej w mieszkaniu wieczorem, jak mala zasnie i wtedy bedziemy mieli czas tylko dla siebie, oczywiscie byly wykrety ze ona czesto z mala zasypia, itd..., i pytanie dlaczego mi tak zelzyc zeby do niej przyjsc?? nic jej nie powiedzialem, wkurzyla mnie tym i jakos odechcialo mi sie z nia rozmawiac, bo jej podejscie do tego jest takie samo jak do calego malzenstwa - olewajace.
Poza tym ta rozmowa i tak nic nie zmieni, nie zdolam jej przekonac zeby dac sobie szanse, na rozwodzie jej zalezy wiec niech dziala w tym temacie.

Pierwsza rzecz to to co najtrudniejsze, czyli uświadomienie, że ona nie podziela Twojego podejścia do sprawy. I znów na pierwszy plan wysuwa się to, że nie chce. Jak się spotkać to byle tylko w miejscu publicznym, na gruncie neutralnym. ?..
Ja takie zachowanie odbieram jako ucieczkę i chęć ukrycia czegoś.

Nie zmusisz jej nijak żeby zachciała.
Możesz się postarać o orzekanie o winie jeśli chcesz i dojdziesz do tego o co chodzi.

Wiem, że mnóstwo w Tobie teraz emocji i złość. Wiem, że to trudne.
Pamiętaj, że wpływ masz tylko na siebie.

W kwestii przysięgi...
Miej do siebie szacunek. To, że ktoś go nie ma do Ciebie nie oznacza, że na niego nie zasługujesz.

Dokladnie, bo to wymaga nie lada wysilku intelektualnego, co grozi w poczatkowej fazie procesu zwarciem zwoi mozgowych w procesorze czterordzeniowym pod czuprynka. Nie przestawieniem a zwarciem.

Bagsiu: to jakie miejsce proponujesz na takie spotkanie?
Czy ja dobrze rozumiem? podczas rozmowy praktycznie o sprawach rozwodowych mam jej zaproponowac terapie? ona mnie wysmieje przeciez, bo jej na malzenstwie juz nie zalezy.

Takie gdzie bedziecie sami. a spotkanie w restauracji, to w ostatecznosci gdy ona zechce(?) come back . Gada o rozwodzie to ty wturujesz "robta co chceta" i wylapujesz kfiatki o Twojej "winie". Rozmawia pojednawczo, to "im sorry, but we must going only to marriage therapy. Do You understand?"

Szans na pojednanie - no raczej!!! - nie ma, ale byc przezornym w razie "w" to zawsze.
http://www.youtube.com/watch?v=1oITqtIc43s

hm...:  chyba masz racje, dochodza mnie coraz to nowe sluchy o tym co moja jeszcze zona wyczynia i z kim!!
Sledztwa robic nie zamierzam, tak czy siak, predzej czy pozniej sie dowiem tego i owego, na detektywa szkoda kasy
Powiem Wam, ze nie chce mi sie z nia gadac, nie chce mi sie jej ogladac, bo chyba bym sie pozygal na jej widok i jak bym sobie pomyslal ze ona z tym typem...... Ponoc slodza sobie jak dwie zakochane papuzki (jakiez to urocze, nieprawdaz?).
Powiedzcie tylko mi: jak mozna byc takim do cna perfidnym i zaklamanym czlowiekiem? Jak mozna tak klamac w zywe oczy?
To jest to czego nie potrafie pojac w tym wszystkim.

Bagsiu, widzę, że żal w sercu pozostał. Tylko widzisz, po co siebie ranić w ten sposób. Niektórych cieszą podróby. Dla niekt?rych co innego jest lepsze. Po co to analizować?

Ja bym Woytku z orzekaniem o winie, paru świadk?w i po sprawie. Po to żeby udowodnić jaka jest zakłamana, żeby pokazać, że wiesz.

Ja uważam, że Woytek winę powinien żonie udowodnić jednak.
Ale nie trzeba. Czasemnie warto po prostu. Sam zadecyduje najlepiej. Tutaj wydaje mi się, że małżonka z sibie ofiarę zachce zrobić, a z Woytka winnego jak dotychczas. Kurcze, a jakby jej tak się postawić i wyjechać. Tylko, że i to nic nie da.

Rozwód z orzekaniem o winie tylko Woytka bardziej zrani, bo jego kobieta może pokazać takie oblicze swojej osoby, na spojrzenie w które nie jest gotowy. Wiem to po sobie. W orzekaniu winy nie ma zwycięzców. Są tylko wygrani. A nawet wygrany kończy na kolanach. Większą przysługę sobie zrobi, jeśli odpuści orzekanie i udowadnianie winy. Szybciej dojdzie do siebie, a przede wszystkim - wyjdzie z honorem przed sobą. A jego kobieta po jakimś czasie bardziej poczuje swój przewał.

Możesz mieć rację. Ja wywalczyłam na czym mi zależało, winę odpuściłam. Nikogo z przeświadczenia błędnego wyprowadzać nie zamierzam, i i tak by mi się to nie udało. W sumie jakieś tam niemiłe doświadczenia też były.

Ale wiem, że niektóre osoby tdgo udowodnienia potrzebują.