Od czego zacząć...
mam 39 lat, 12 tygodni temu urodziłam drugie dziecko. Z mężem układało się różnie jak to w małżeństwie ale wszyscy dookoła uważali nas za dobrą parę. niestety nasz związek gnił od środka a najgorsze że dopiero teraz do mnie to dociera. dzień po powrocie ze szpitala po ciężkim porodzie, pobycie dziecka na intensywnej terapii noworodka dowiedziałam się że mąż był u psychologa bo wydaje mu się że mnie nie kocha. dwa lata temu odszedł od nas bo się zakochał ale chciał wrócić a ja kochając go przyjęłam. Kurczę za dużo tego nie zdążę wszystkiego opisać bo mały się zaraz obudzi. Ja podczas małzeństwa święta nie byłam, pod wplywem alkoholu robiłam rożne głupstwa np całowałam się z jakimiś facetami na dyskotekach (nigdy nie uprawiałam z nikim seksu). nie wiedziałam po co to robię , teraz po kilku wizytach u psychologa zrozumiałam ze po to zeby wzbudzić w mężu jakieś większe zaangazowanie. nic mnie nie usprawiedliwia, nie powinnam tego robić ale nie umialam inaczej. w ogole nie jestem kobietą ktora umie umiejętnie zatrzymać przy sobie faceta, zawsze robię coś nie tak. Mąż zresztą też robił małe świństewka teraz mowi że to dlatego że ja robiłam. Chce odejść, w domu jest tylko ze względu na dzieci. W niedzielę mnie dobił, powiedzial że mnie nie chce, że czuje wstręt do mojego ciała, że chce mieć kobietę ktorą będzie kochał. On przede mną nie spał z żadną, byłam jego pierwszą i jedyną. Teraz nie mam siły na nic. bardzo wszystkiego żałuję, wiem, że powinien mnie zostawić, nawet próbuję wyobrazic sobie zycie bez niego ale jak pomyslę o tym jak starszy syn to przezyje (11 lat) to niedobrze mi się robi. blagam napiszcie cos do mnie, co ja mam robic, caly czas placzę
Podobne tematy
skmamusia
wiem, że Ci ciężko bo masz dwoje dzieci. Musisz przede wszytskim uporządkować swoje życie i siebie, to podstawa bez tego nic nie będzie. Zadaj sobie pytanie czego chcesz, jak chcesz dalej żyć, jaka jesteś. Ja też przechodziłam przez podobne doświadczenie, zaczęło sie kiedy drugie dziecko miało około 4 miesięcy, to już trwa prawie rok, a ja czekam żeby się jm wyprowadził, ale początki były bardzo trudne. Napisz coś więcej o sobie, czy masz pracę, czy mogłabyś być samodzielna. Z własnego doswiadczenia Ci powiem, ze nic nas bardziej nie paraliżuje niż strach przez nieznanym.
Tak, mam pracę, zarabiam mniej od męża. Od września wracam do pracy, mamy kredyt jeszcze do lipca 2014, wysokie oplaty. Nawet nie wiem jak sie zalatwia alimenty, zreszta przez mysl mi nie przechodzi ze byc moze trzeba bedzie to zalatwiac. pisze bez polskich znakow bo sie spiesze przepraszam. w czasie ciazy mielismy zakaz seksu, przed porodem lezalam 7 tygodni w szpitalu wczesniej maz byl na dlugim poligonie. i wlasnie podczas tej rozlaki uswiadomil sobie ze za mna nie teskni, przypomnial sobie te moje wyskoki i zaczal analizowac. najbardziej boli go to ze on do mnie wrocil i kochal jak wariat a ja mu znowu to zrobilam. ja nawet niedokladnie ta sytuacje pamietam ale tym chyba chcialam go ukarac za to ze od nas odszedl. no i wlasnie po porodzie, kiedy bylam wyczerpana, przerazona o stan dziecka, wychudzona o 14 kg i obolala on mi powiadzial te wszystkie rzeczy . przez 12 tygodni nie wiem jak funkcjonowac on mnie nie przytula, nie caluje jestem przerazona. raz mial ochote wzial mnie w lazience ale potem powiedzial ze nie powinnismy tego robic i ze czul sie jakby zdradzal swoja kobiete. ja nie umiem racjonalnie myslec, mam w glowie taka zaslone dymną tak to widze, siwy dym ktory nie pozwala myslec
Kochasz meza wiec mimo wszystko powinnas rozmawiac ... Wygladac nawet dla niego inaczej zwlaszcza ze z malenstwem ciezko zadbac o siebie zapach skisnialego mleka, ciagle pizamka i brak czasu zeby przejechac szczotka po wlosach... Mysle, ze powinniscie dac sobie szanse a z mezem pogadac przyznac sie do bledow.. Obiecac poprawe sprobowac przynajmniej ratowac mazlenstwo..
ja caly czas probuje, rozmowy juz nic nie dają, on ma swoje zdanie na ten temat i nawet psycholog tego nie potrafil w nim zmienic. on neguje wszystko co zwiazane jest ze mna, uwaza ze cale 13 lat bylo do dupy, nie pamieta dobrych chwil a bylo ich mnostwo. swiadomie usuwa sie z mojego zycia, poszedl spac do starszego syna tlumaczac mu ze mamusia spi z malenstwem to tatus ze starszym zeby mu smutno nie bylo. zanika wiez miedzy nami. ja mu obiecalam ze nigdy juz tego nie zrobie, zreszta już w ciąży zanim zaczelo sie to pieklo postanowilam sobie ze juz nigdy nie bede pila i palila i slowa dotrzymue. je chce walczyc ale on woli uciec od problemu. juz nawet nic do niego nie mowie bo boje sie jego slow
skmamusia
czy przypadkiem nie ma nikogo trzeciego?
Dobrze, że jesteś samodzielna to naprawdę dużo. Najważniejsze jest to zebyś sie nie bała, że może sie rostaniecie, jeśli to przepracujesz w swojej głowie to naprawdę lepiej się poczujesz. Chodź na terapię, spróbuj zrozumieć siebie. Pamiętaj, że jeśli druga strona nie będzie chciała ratować małżeńśtwa to nic nie zrobisz. O tyle dobrze, że on chodzi do psychologa.
zabija mnie mysl o dzieciach. starszy przejechal z nami polske wzdloz i wszerz w czasie wakacji od 2 roku zycia, mlodszy nie pozna taty? ja nie wiem czy bede w stanie powiarzac mu dzieci, informowac go o nich. on dzieci KOCHA i chce dla nich wszystkiego co najlepsze. moim zdaniem - pewnie glupim - jest to ze powinien przy nich byc zawsze. juz teraz wiale traci ze nie spi ze mna i nie widzi pierwszych porannych usmiechow i gaworzen kajtusia. u psychologa bylismy razem jutro tez bedziemy bo robimy to przy okazji wizyt kontrolnych z malenstwem bo mieszkamy w dziurze zabitej dechami i u nas nie ma specjalistow.