Seks po kłótni.

Mężczyźni potrafią bez problemu oddzielać seks od uczuć i emocji - dlatego mogą iść do łóżka z kobietą, której nie znają, nie lubią, a nawet nie szanują. Taka jest ich natura, taka była od zarania dziejów. Nie ma co drążyć przyczyn tego stanu rzeczy ani uznawać faceta za nieczułego drania, tylko trzeba na spokojnie porozmawiać. Wytłumacz mu, że po kłótni nie masz ochoty na żadne zaloty - a co jeszcze ważniejsze, że nie zamierzasz pozwalać sobie na wyzwiska.

W kwestii wyzwisk, to już jakiś czas temu powiedziałam mu dość. Albo z tym skończy, albo ja odejdę. To taki pierwszy krok do samoświadomości. Nie mogę tylko zrozumieć jak facet może być z kobietą, której nie szanuje, a przede wszystkim po awanturze, w której mnie krzywdzi chce uprawiać ze mną seks.

Dlatego moja droga, że ta kobieta jest z tym facetem od 24 lat. Wiele razem przeszli dobrego i złego i zanim ta kobieta odejdzie, to chce zrozumieć dlaczego ten facet tak postępuje.

Muszę być pewna, że ze mną wszystko jest w porządku. Póki co wiem tylko, że nie powinnam pozwalać sobie na takie zniewagi.

Przez wiele lat uważałam mojego męża za mądrego i rozsądnego faceta. Teraz już widzę jego wady. Nikt jednak nie odchodzi od drugiej osoby, którą kocha jeśli nie przekona się, że jest to jedyne wyjście. Wiem, że go nie zmienię, ale może on sam zdoła się zmienić. Ja chcę go zrozumieć w tej i w kilku innych sprawach.

Słuszne spostrzeżenie, nie wyzywa od najgorszych, tylko od głupich w różnych bardziej wulgarnych formach.

Uczę się walczyć o swoje od kilku zaledwie miesięcy, ale myślę, że postawienie warunku przeprosin, to dobry kierunek. Do tej pory mówił, że nie przeprasza, bo nie ma za co, bo to ja go prowokuję do takiego zachowania. Teraz sprawa jest na ostrzu noża, bo ja chcę rozwodu jeśli nic się nie zmieni, więc musi nauczyć się przepraszać. Jeśli wyzwiska będą się powtarzać, to przeprosin nie przyjmę.

Wiesz, ja jestem choleryczką, też relatywnie często (w porównaniu do statystycznej Kowalskiej) wybucham z błahego powodu, bo coś mi się tam w środku nagromadzi i też nie raz nie dwa ryknęłam na kogoś coś w stylu "Jak można być taką idiotą?!", bo akurat czymś mi podpadł. I cieszę się, Nirvanka, że jednak mam osoby, które natychmiast ze mną po tym nie zrywają kontaktu, tylko starają się zrozumieć i dość do jakiegoś konsensusu.

Natomiast różnica między mną, a Twoim, Żabcia, mężem jest taka, że ja wiem, że to ja mam problem, to ja źle się zachowałam i na dowód tego przepraszam. Więc masz rację - pierwszym krokiem musi być konsekwentne (ale spokojne, wierz mi, spokojna konsekwencja dużo lepiej działa niż obustronne krzyki) pokazywanie mu, że to on zawinił, że on się źle zachowuje, on musi nad sobą pracować.

Z tym, że musisz wykazać duuuużo cierpliwości, bo jednak przez ponad 20 lat de facto uczyłaś go, że mu wolno się tak zachowywać, a teraz chcesz to wywrócić do góry nogami. Naturalne jest, że będzie się wewnętrznie, podświadomie bronić...

Powracając do tematu,

czy mężczyźni potrafią tak doskonale oddzielić uczucia i emocje od seksu?

Uważają, że kobieta wyzwana i źle potraktowana, będzie zainteresowana seksem z prześladowcą?

Żabcia5 - Z mojego doświadczenia wynika że generalnie masz mniejszy - no i standardowy problem - facet chce seksu a ty nie. Gniewasz się na niego za kłótnię ale za to wiesz że jesteś pożądana. A u mnie wiekszy problem - to moja kobieta chce seksu po kłótni a ja nie i wychodzę na mieczaka, impotenta a moja żona mysli że nie interesuje mnie fizycznie. Tak że głowa do góry a facetowi powiedz słownie (nie dawaj do zrozumienia) jak to cię bardzo boli że cię wyzywa że długo to pamietasz i najlepiej gdyby się powstrzymał a jesli nie może to żeby cię przeprosił.

Czyli sprawa leży jak zwykle u podłoża.
Zatem trzeba poważnie - czyli bez emocji i na spokojnie-TYLKO SPOKOJNIE - uzmysłowić sobie że nie jestescie dla siebie stworzeni idealnie i ze nie jesteslcie sobie dani raz na zawsze. I że z tą kobietą która po kłótni chce seksu moze i seks byłby silny i gwałtowny ale z kolei nie dałaby sobie na codzień w kaszę dmuchać i może już dawno byłby po rozwodzie i z seksu zostałyby mu wspomnienia.
Zawsze są plusy i minusy.
Tak ze mimo niedopasowania w tym zakresie da sie z tym żyć. Pewne rzeczy możecie zmienić w swoim zachowaniu a innych nie. Trzeba ustalić na czym najbardziej stronom zalezy i postarać sie to spełnic. A jesli nie da sie z nim tak rozmawiać to znaczy że czuje sie zbyt pewnie i nie czuje zagrożenia rozwodem. A po rozwodzie -bez rewelacji  - będzie ten sam problem - z inną osobą też trzeba sie będzie dopasować tylko w innej sprawie.

Żabciu a byłaś u tej psycholog? jakie wrażenia?

Witaj monia,
byłam na drugiej wizycie u pani psycholog i muszę przyznać, że mam mieszane odczucia. Trochę jestem rozczarowana. Na pierwszym spotkaniu dużo o sobie mówiłam. Dokładnie wyartykułowałam czego oczekuję po terapii. Na pierwszym spotkaniu pani psycholog założyła, że będziemy pracować nad moimi relacjami z mężem, córką i ojcem, który również kładzie się cieniem na moje życie. Spodziewałam się, że na drugim spotkaniu usłyszę od pani psycholog jak ona odbiera moja osobę i sytuacje w jakiej się znajduję. Oczekiwałam pewnej opinii psychologicznej. Niestety tego nie usłyszałam. Nadal nic nie wiem.  Psycholog docenia to, że rozmawiamy w mojej rodzinie i próbujemy wspólnie coś ustalić i zmienić, żeby wszystkim było lepiej. Niestety nie dostałam odpowiedzi dlaczego to nic nie daje.

Nie rozmawiałam z psychologiem o moich relacjach z mężem w sferze seksu i chyba nie będę.

Na następnym spotkaniu poproszę panią psycholog o konkretną opinię. Sama rozmowa dużo daje, ale nie wiele więcej niż pisanie na tym forum. To co od niej usłyszałam mogłam równie dobrze wyczytać z książek i nie musiałabym za to słono płacić.

Wierz mi -zdrowy.
Pragnienie bycia docenianym, spokojnego i łagodnego przebiegu rozmów zakończonych kompromisem jest silniejsze od seksu. Jak raz zaczniesz nie możesz przestać i jest dość zdradliwe bo nie widać z początku zagrożenia, wydaje sie że to co robisz nie jest złe. Wiem z autopsji.

Nie zgadzam się - powinno się rozwiązać problemy. Za dużo znam rozwiedzionych których nowi partnerzy okazują się być kopiami poprzednich.
Trzeba być absolutnie szczerym - okazuje sie że to nie boli tak bardzo a nawet jest pewnego rodzaju wytchnieniem  - już nie ma co ukrywać i albo sytuacja się pogarsza albo polepsza ale się klaruje.

Zanim ochłonę po pierwszym strzale już dostaję nastepny tak więc można stwierdzić że jest to stan stały a ja wychodze na bezuczuciowego dupka bo ciągle jestem obojętny, zaś w moim mniemaniu jestem wyjątkowo odporny na jej nieprzyjemne ciosy za co powinienem być chwalony.
Moja konkluzja-osoba bardziej energiczna musi zrozumieć działanie osoby bardziej analitycznej i wzajemnie. Ja przyjąłem założenie że żona nie da rady powstrzymać wyrażania swoich odczuć ale jeśli są obraźliwe lub bolesne o czym zaczynam ją informować to musi dać do mi zrozumienia że wie że źle postapiła i postara się tego nie robić. Celowo nie używam słowa przeprosiny bo to za dużo dla niej - ciągle by musiała przepraszać

Może powinien ale ABSOLUTNIE tak nie jest. Wielokrotnie jest to ukazywane w kabaretach - nikogo tak bardzo nie potrafimy tak dobić , wyśmiać i obrazić jak najblizsze osoby. Im ktoś jest bardziej obcy tym odnosimy się do niego z wiekszym dystansem i nie pozwalamy sobie na docinki. Tym niemniej miarka się przebrała i to co znosilismy do tej pory trzeba wyprostować czym wprawiamy w zdumienie naszych małżonków. Sam nie wiem do czego to doprowadzi...bo sprawę mam w toku.

Dobrze, że jesteś zdecydowany zawalczyć o szacunek do siebie. Ja w tej sprawie również nie odpuszczę.

Dzięki i nawzajem. Napisz czasami jak Ci idzie walka o szacunek do samego siebie. Możesz na e-maila.

Jak mam to rozumieć? Czy to znaczy, że Twoja żona kogoś ma?
W jakim sensie niby Tobie odbiło i czy to Twoja żona tak uważa?

Niestety muszę Ci przyznać rację, żeby była choć szansa na to, żeby się udało to muszą chcieć obie strony, choć to i tak nie wystarczy. Sam pisałeś, że trzeba rozwiązywać problemy, choćby po to żeby w przyszłości nie popełniać tych samych błędów. Czy Wy ze sobą rozmawialiście? Rozmowa jest kluczem do wielu drzwi, co oczywiście nie znaczy, że za tymi drzwiami będzie Wam dobrze. Wiesz dla mnie jest bardzo ważne, żeby zrozumieć dlaczego jest źle. Rozstaniemy się dopiero wtedy, kiedy zrozumiemy dlaczego nic z tego nie będzie.

Na tym forum jest wątek, w którym kobiety wybaczyły swoim mężom zdradę i udało im się uratować związek. Uważam, że tak właśnie należy, ale pod warunkiem, że obie strony tego chcą. Z tego co piszesz Twoja żona tego nie chce.
Rozwód, to straszne przeżycie. Podobno bardziej stresująca jest tylko śmierć bliskiej osoby. Jak sobie z Tym poradzisz? Czy macie dzieci, co z podziałem majątku?