Przerwa w związku

Ja jestem całkowita przeciwniczka ,,przerw,, w zwiazku- BO;
Albo ludzie sa na tyle dojrzali ze siadaja i rozmawiaja o problemach , dochodza do kompromisu (czyli rozmowa polega na odczuciach,potrzebach obu stron a nie ze kobieta/facet siada mowi co mu nie pasuje a ta druga połowa ma to zmienic i juz)
Pewne rzezczy trzeba przedyskutowac, na spokojnie i wysłuchac drugiej strony a nie tylko oczekiwac i oczekiwac ...

Piszesz ze on sie nie stara,ze jest nudno  ( a wyzej zaznaczas ze zaczniesz omijac wypady ze znajomymi bo on tam bedzie - czyli cos robicie i jak widac (w weekendy) czyli dosc regularnie.

Moze nie wymagaj tylko od niego a sama cos wymysl jakies kino, spacer, moze cos razem ugotujecie ?
Moze wkradła Wam sie rutyna w zwiazek.
A wczesniej nie rozmawialiscie o Twoim zaburzeniu ? przez 3 lata nic? zero? sama mu nic nie mowilas? mysle ze napewno o tym rozmawialiscie. Moze nie była to oficjalna rozmowa w stylu ,,teraz porozmawiamy o,, tylko napewno jakos tak luzno w trakcie zycia razem.

A ze malo robi ? co to znaczy?
Mysle ze jak Ty bys cos zaproponowała to pewnie by sie zgodził. Dlaczego on ma wszystko wymyslac i planowac a Ty nie chcesz wyjsc z inicjatywa?

Ja nie wyobrazam sobie robic jakiejs ,,przerwy,, w zwiazku , i co zatesknimy za soba i co ? bedzie lepiej? facet nagle dzieki temu zrozumie czego ja potrzebuje ? yyy chyba nie. Dobra steskni sie, pojdziemy gdzies ale za pare dni bedzie to samo bo znowu bedziemy razem spedzac czas.
Niektórzy mogliby powiedziec ,,no ale wtedy docenia sie co sie mialo,, ,,teskni sie za tym co bylo,, no okej skoro komus takie cos odpowiada to powodzenia Ja wole pracowac nad zwiazkiem a nie zostawiac problemy ,,na jakis czas,,. bo i tak wroca i tak.

Nie mozemy wymagac od partnera czegos czego sami nie jestesmy w stanie mu zapewnic.

Ja jestem przeciw wszelkim przerwom. Albo jestescie razem albo nie. Ja byłam z byłym 4 lata cos zaczelo sie psuc. On chciał przerwy ok pozwoliłam... I co? Oddaliliśmy sie od siebie jeszcze bardziej... Dzis juz mija prawie rok od rozstania nie mamy kontaktu juz wogule. Kiedys byl calym moim swiatem dzis jest nikim zmienil sie... poczul wolnosc.... Jezeli kochacie nie pozwalajcie na przerwy jezeli czujecie ze cs sie wypalilo kończcie ten związek i idźcie w swoje strony bez żalu. Ja mam teraz nową miłość i jestem szczęśliwa. I z jednej strony sie ciesze ze on tak zadecydował bo sie zmienil i wiem ze teraz bym z nim cierpiala...

,,Po alkoholowej imprezowej rozmowie ...,,

No to bardzo dojrzała i szczera ta rozmowa po alkoholu musiala byc.
Ja wolałabym na trzezwo porozmawiac ale dla kazdego liczy sie cos innego...

Powodzenia zycze i tak
A długa ta przerwa w zwiazku była?

Najwazniejsze ze Tobie to wyszło na dobre:)
Choc i tak zpstane pry swoim ze nie popieram takich ,,przerw,, i według mnie te Wasze lepsze relacje beda tylko krotkotrwałe a pozniej jak juz bedzie koniec ,przerwy, to wszystko wroci do normy ALE obym sie myliła bo oczywiscie zycze Ci wszystkiego dobrego

pozdrawiam,

Mieliśmy przerwę (dwa tygodnie) którą przerwał 8 marca w dzień kobiet. Jak widać źle zrobiłam ustępując skoro znowu tu piszę.

Kilka dni temu napisałam swojemu chłopakowi smsa że nie chcę się z nim spotykać i nie mogę na niego patrzeć bo cała ta sytuacja bardzo mnie boli. Wiem że sposób głupi ale przy jego gadce inaczej się nie dało. Znowu bym uległa i zmiękła jak zawsze
Teraz czas opowiedzieć dlaczego tak się stało. Za dwa miesiące mielibyśmy mieć 3 rocznicę. Jednak nie wiem czy do tego dojdzie. W pewnym momencie nie wytrzymałam. Zawsze coś było nie tak(poza początkiem) a to że się nie maluję a to że się źle ubieram(to był fakt, jednak to zmieniłam)
I najgorsze?.że jestem mało kobieca. Nie chodzi o szpilki i tapetę tylko podobno o styl bycia. Na moje argumenty że podobam się facetom i lubią mnie taką jaką jestem odpowiadał, że ?to dlatego że cię nie znają dobrze?.  Ciągle mi zwraca uwagę. Przy nim czułam się wiecznie spięta, pilnowałam się aby nie zrobić czegoś co nie będzie mu pasowało i sprawi że znowu postawi przede mną tę swoją ścianę emocjonalną. Niby czasem powiedział mi coś miłego, ale to nie starczy. Z czasem zaczęłam się czuć coraz brzydsza. Dowiedziałam się też  niedawno od niego że te jego ciągłe zwracanie uwagi bierze się stąd, że jego mama zawsze jak wychodzę od nich z domu krytykuje moje zachowanie. Mówi że jestem niewychowana, nieuczynna(bo nie zmyję sama z siebie po nim naczyń. Choć zdarzało mi się to zrobić) i do tego mam piskliwy głos i ciągle mam do niego pretensje(!). Powiedział że zwraca mi ciągle uwagę bo to co mu mówi mama ciąży na nim a samo krytykowanie mnie przez niego świadczy o tym że mu zależy. Żeby chociaż jego mama mi to w twarz powiedziała. Nie obraziłabym się. Nie boję się krytyki. Jeśli coś źle zrobię to się nie bronię. Nie lubię tego. Szczególnie że ona była zawsze do mnie miła?. Do tego powiedział że nie jest pewny swoich uczuć bo raz jestem taka, raz taka. Swoje zmienne nastroje zawdzięczam wahaniom hormonalnym które w ostatnich miesiącach opanowałam.(i nie były one wcale aż tak straszne)
Na domiar złego zawsze jak tylko była moja nowa koleżanka na imprezach co sobotnich się na nią gapił i to nie w zwykły sposób w jaki patrzą się faceci na ładne kobiety. Instynkt podpowiadał mi że coś jest nie tak. To bardzo bolało. Zwracałam mu uwagę i nic.  Wgapia się, zagaduje. Twierdził że dlatego że jest bardzo do niego z wyglądu podobna(to fakt) i traktuje ją jak siostrę. Jednak nie patrzy tak się na siostrę. Kilka tygodni temu stwierdzili że muszą pójść razem na wódkę i się uchlać. Na pytanie co ja na to odpowiedziałam że niezbyt. Ten zaś odpowiedział ?no to ciebie nie będzie?
Sytuacja znowu się powtórzyła ostatnio(właśnie dzień przed moim smsem) Byliśmy po niby poważnej rozmowie, poszliśmy na imprezę do klubu bo on dostał zaproszenie od kolegi naszego i stwierdził że się wygadaliśmy więc możemy się z nimi spotkać.
Dziewczyna przypomniała o wódce. Ten że ?oczywiście!  Ale w kameralnym gronie? Ja zażartowałam że bez mojej koleżanki H. nie idę. On to samo ? że skoro tak to nie idziesz??.
I jeszcze sposób w jaki się gapił jak się całowała ze swoim ?prawie chłopakiem?. Zwróciłam mu uwagę, docisnęłam to się przyznał z  uśmiechem i skrępowaniem że ona mu się podoba. Powiedziałam jej o tym że się gapił, zaczęła się śmiać a mój niby chłopak się wkurzył na mnie.
Sama dziewczyna zwracała że mną się nie zajmuje, nawet nie przytula. Po jej namowach nawet dotknąć mnie nie chciał. To upodlające. Po imprezie chciałam wracać na piechotę, byłam zdenerwowana. Ten nie opuszczał mnie na krok i nie chciał żebym jechała sama do domu bo się martwi. Zatrzymał mnie i poczekaliśmy razem na mój autobus. W międzyczasie przytulił mnie czule i powiedział że zniszczyłam częściowo jego uczucie ale on chce je odbudować. Ogólnie rzecz biorąc rozstanie było czułe. Ja jednak już byłam wyprana ze wszelkich dobrych uczuć. Napisałam owego smsa następnego dnia wieczorem. Nie jestem w stanie patrzeć jak on się zachowuje w stosunku do tej dziewczyny i ogólnie na całą tę sytuację. Choćby ze względu na taki dialog:
--?Czemu na nią się tak patrzysz a mnie pomijasz?
--Bo ona jest bardziej kobieco ubrana

Do tego jeszcze te jego ciche komentarze że jak zwykle stawia bo ja nie mam kasy mimo że dobrze wie że mój obeecny rok jest bardzo ciężki i nie jestem w stanie zarabiać pomijając jakieś od czasu do czasu małe prace na boku. Mówiłam mu wyraźnie też że staram się w tym roku o stypendium naukowe i daję z siebie wszystko na uczelni i w następnym będę już miała czas na pracę.
Ja się nie proszę o jego kasę. Równie dobrze mogę żyć bez tych naszych wypadów do pubu i picia wina w domu i innych głupot.

Tadaaa. Czuję się jak gówno. Jak widać całe moje zaangażowanie bycie przy nim w trudnych sytuacjach i wspieranie nic nie znaczy. Dziękuję. Było wiele miłych chwil podczas których potrafił bardzo fajnie się zachować, jednak to nie wszystko... Myślę że podjęłam dobrą decyzję. Jeśli sam wyciągnie rękę i się zmieni to będzie wspaniale. Jeśli nie to mam przechlapane

Miał ktoś podobną sytuację kiedykolwiek? Pytanie to jest skierowane zarówno do kobiet jak i mężczyzn.

Ja chyba jestem z innego pokolenia...
Matko i corko...
Nie ma czegos takiego jak przerwa w zwiazku...
Albo jest sie w zwiazku albo nie.

Przerwa jest w teatrze, szkole itd...

Widze dziwne tendencje. Pojawia sie problem lub ciagnie wielomiesiecznie, to zamiast porozmawiac, poszukac rozwiazania ( zostac razem, powalczyc lub rozstac sie ) ludzie wymyslaja przerwy...

I co dalej? Przerwa wywola nagle olsnienie i pozniej bedzie juz tylko cud, miod i orzeszki oraz spijanie rosy z dziubkow?? A problemy rozwieja sie jak poranna mgla??

Kurza stopa, co za podejscie do sprawy...

Też uważam, że przerwy w związku to nie najlepszy pomysł, jak zdarzy się raz, może i drugi a to już początek końca.

Ale po co "wytrzymywać". Związek oparty na "znoszeniu" i "wytrzymywaniu" poniżeń? To związek ma być, czy próba męczeństwa?

Przepraszam że post pod postem ale jestem w szoku. Właśnie się dowiedziałam od znajomego że mówił mu że podobno jak byłam u niego że chamsko potraktowałam jego matkę jak mizwróciła uwagę, że kibel u nich blokowałam inikt nie mógł z niego skorzystać i ktoś tam się do pracy spóźnił. Co jest nieprawdą.
Po pierwsze siedzę krótko w łazience a po drugie w życiu bym się tak nie zachowała, prędzej bym się rozpłakała
N I E ROZUMIEM! Dlaczego tak się dzieje? Nie ogarniam!

Spoko. Przepraszam. Jestem po prostu rozbita i na dodatek nie pojmuję tego wszystkiego. Dlaczego?

No tak. Co nie zmienia faktu że jestem w szoku. Nagle sie dowiaduje od znajomego ze to ja sie malo starałam a on latał za mną. Tak jakby bycie przy nim w każdej trudnej chwili się nie liczyło. Nie wiem co zrobić. Co ze sobą począć teraz. Wyjść gdzieś? Ale gdzie? Co zrobić żeby nie zwariowałć?!