Wspólne mieszkanie... przed ślubem? Wasze doświadczenia i opinie.

odpowiem tak:
Mieszkałam z chłopakiem, z którym byłam bardzo długo....prawie 6 lat....
Nie bylismy po slubie...
Prawdobpodobnie musiałabym wziąc rozwód a nie zwyczajnie się rozstac....Łączyłby nas stan cywilny, kredyty...etc. pewnie nie chciałabym przez to wszystko przechodzic... i byłabym nieszczęśliwa do końca życia...

nic mądrzejszego chyba nie wymyślono, najlepszy sposób na poznanie wzajemnych wad, nie zalet, a właśnie wad... Bo czym innym jest spotykanie się, kiedy jesteśmy wypacykowani, odstrzeleni i generalnie "na wyjściowo", pobycie trochę razem i spadówa do domciu, najczęściej na kolację mamusiną... okazjonalne wspólne wczasy, weekendy też tego nie dają... prawdziwym egzaminem jest, jak naraz oboje zawodników ma kiepski dzień, zły humor lub zwyczajnego doła... i nie pozabijać się... gwoli jasności, jak się myśli o ślubie, to też nie warto zwlekać bez końca, bo naraz związek jest "przenoszony" i lubi się rozpaść... związki partnerskie pomijam, bo jest to trochę inna para kaloszy...

Witam.Mozecie sie troszke dziwic ale jestem z D. juz ladne prade lat tylko  11 po 3 latach zamieszkalismy razem ,ale nie bylismy tez sami byli dodatkowo rodzice .Teraz obecnie juz sami ale nic sie nie zmienilo miedzy nami .Ciezko bylo przez 2 pierwsze lata przyzwyczjenie sie do nawykow 2 osoby tak zwane docieranie sie.teraz  i uwazam ze nasz zwiazek jest jak wino im starsze tym bardziej dojrzale i niesamowity.Mysle ze zwiazek ktory przetrwal pomieszkiwanie ze soaba bez papiera nie powinien sie zmienic po podpisaniu:) a w miesiac czy 2 nie jestesmy w stanie powiedziec ze ta druga osoba bedzie taka sama bo do tego trzeba wiecej czasu.jak pojawia sie problemy to tez jest duze wyzwanie bo naprawde jak ludzie sie kochaja to nie ma znaczenie przed czy po slubie.poprostu trwaja ze soba na dobre i na zle.ale ze by nie bylo my tez myslimy kiedy tu wkoncu wziasc slub :)ale my zawsze wszytko robimy nie po kolei:) Pozdrawiam.

to fakt zeby nie pozabijac sie na poczatku to lada wyzwanie, dopiero  2 osobe poznaje sie-glupie skarpetki czy kapcie nie na miejscu to pikus z codziennoscia:)ale jak kasy zabraknie i zaczna sie problemy to dopiero widac jak mozna polegac na 2 osobie albo jak przyjdzie kryzys czasami czlowiek ma takie cos ze w pewnym momencie zycia cos peka i wtedy przychodzi kryzys,wtedy oparcie 2 osoby jejs naprawde bezcenne .po takich sytuacjach czlowiek upewnia sie ze  ta 2 osoba ci bliska jest dobrym wyborem i jest jeszcze bardziej ci bliska i tymbardziej ze wpiera cie nie przez papier,obietnice przed oltarzem ale tak poprostu ze jest z toba bez wzgledu na stan waszego zwiazku.takie to moje zdanie z wlasnego doswiadczenia z bycia z facetem 11 lat bez slubu:) dla mnie papier nic nie zmiani.co nie oznacza ze go nie planujemy jak pisalam wczesniej

Ze swoim facetem mieszkam od prawie 2 lat i mogę powiedzieć, że dzięki temu poznaliśmy się na wylot. Wcześniej widywaliśmy sie głownie w weekendy i nie mieliśmy okazji by pobyć ze sobą sam na sam chociaż przez parę dni. Pierwsze miesiące wspólnego mieszkania były sielankowe. Póżniej dopiero zaczęły się poważniejsze kłotnie, ujawniały się nasze wady ale dosyć szybko pogodziliśmy się z tym i zaakceptowaliśmy siebie. Teraz żyjemy jak stare małżenstwo. Wady już nam tak nie przeszkadzają, bo nauczyliśmy się z nimi żyć. Owszem, zdarzają się większe kłótnie, odmienne zdania, krzyki jak chyba w każdym związku, ale już na mnie one wrażenia  raczej nie robią.  Przyzwyczaiłam się. Szybko się godzimy, potrafimy pójść na kompromis i dzieki temu jeszcze się nie pozabijaliśmy potrafimy przewidzieć swoje rekacje na zaistaniałe sytuacje. Jeśli chodzi o kwestie finansowe to tutaj nie ma większego problemu. Można powiedzieć, że kasą zarządzam ja i to ja ją trzymam. To ja płacę rachunki w tym kredyt, prowadzę zeszyt w którym gromadzę wszystkie paragony, zapisuje najpotrzebniejsze wydatki itp. Jestem bardziej oszczędna i nie wyobrażam sobie tego, żeby M. trzymał cała kasiorę

Może będziecie uważać że jestem za młoda żeby się wypowiadać na ten temat, no ale muszę : )

Jestem z moim lubym razem już półtorej roku - wiem wiem wam może się to wydawać bardzo mało. Zamieszkaliśmy razem we wrześniu 2012, wcześniejszy nasz związek był związkiem na odległość, mieliśmy do siebie jakieś 450 kilometrów. O dziwo nasi rodzice nie mieli problemów z tym byśmy zamieszkali razem. I dzięki Bogu. Uważam że to najlepsze co mogło nas spotkać.
Nie wyobrażam sobie żebyśmy zamieszkali razem dopiero po ślubie, wiadomo znalibyśmy się dobrze, ale dopiero mieszkając razem poznaliśmy się od A do Z. Poznaliśmy nasze przyzwyczajenia i nawyki, wiemy co kto lubi i jak się zachowa w danej sytuacji, docieramy się i dopasowujemy do siebie. Jeśli zamieszkalibyśmy razem dopiero w okolicach ślubu to nie wiadomo czy skończyłoby się to tak jak teraz.

Dokładnie  : ) Mieszka się razem i po prostu legalizuje związek że tak się wyrażę : ) Z obserwacji i rozmów na ten temat uważam iż więcej szczęsliwych par mieszka ze sobą przed ślubem.

Wiesz co.... ostatnio słuchałam w Trójce wywiadu z Marią Peszek, która od lat 20-stu jest z tym samym mężczyzną i mają oddzielne łóżka Mówi, że tęsknią za sobą nawet jak jedno idzie pod prysznic, że nigdy nie mogą się nagadać, ale śpią osobno bo.... nie pamiętam dokładnie, ale że noc jest do wyspania się, a nie do kochania Bardzo logicznie to zabrzmiało, bo w sumie: czemu ludzie śpią razem?

U nas to mąż 'trzyma' kasę, płaci rachunki i planuje większe wydatki.
On ma do tego 'głowę', pamięta, a i mnie tak wygodnie.;)

a ja nie miałam możliwości zamieszkać z męzęm przed ślubem, poślubie przez jakiś okres mieszkaliśmy u teściów, dopiero po jakimś czasie był kredyt na współnemieszkanie i DZIEWCZYNY MACIE CHOLERNA RACJĘ, tu zaczęły się schody....
żremy się z mężem do teraz... i zgadzam się w 200% że mieszkanie przed ślubem dużo daje!

Hmmm, no ja z mężem przed ślubem mieszkaliśmy 2 lata, w tym czasie urodził się
Nam synek , jak miał 9 miesięcy stanęliśmy przed ołtarzem .
I okres przed ślubem wspominam jak bym była księżniczką we własnej bajce .
Mimo tego, że mieszkaliśmy z teściami, chciała bym cofnąć czas .
Mąż był inny, starał się, pomagał, kochał, wręcz na rękach nosił .
A dzisiaj ? Dwa lata po ślubie , zdziadział , leń niesamowity, przestał dbać o siebie, nie mamy
wspólnych tematów do rozmów , rzadko uprawiamy seks , nigdzie nie wychodzimy, on leży po
pracy czyli od 13tej do momentu kiedy zaśnie .
I  niby go znałam na wylot , i byłam najszczęśliwszą kobietą pod słońcem .
Ja nie mówie, były zgrzyty , raz duże , raz mniejsze , ale kochaliśmy się wtedy, że tak powiem
inaczej , bardziej .
A dziś to wegetujemy, dosłownie .
Żeby można było cofnąć czas ....

a myslisz , że przestal Cie kochac ? Czy po prostu nadzwyczajnie przestał sie starac ale kocha nadal mocno !?

Haha, ludzie śpią razem, bo tak jest ekonomiczniej! Kiedyś w dworach szlacheckich, pałacach - każdy na bogato miał osobną sypialnię . Zmusiła nas do tego urbanizacja, a przede wszystkim rozwój miast. Nagle wielkie rodziny poupychano na paru metrach i nie ma zmiłuj, trzeba się w łóżku przytulić. Choć na samym początku to było nieciekawie, dzieci z dziadkami, rodzice z dziećmi itd...

Mieszkałam z jednym (ex)narzeczonym przez rok. Byliśmy ze sobą 2 cudowne lata na tzw. "odpicowaniu", on u siebie, ja u siebie, kolacje, wypady, wakacje. Zmieniliśmy miasto, zaproponował wspólne mieszkanie.

Ten rok w maciupciej kawalerce zmienił wszystko, moje Drogie. Poznałam zupełnie innego człowieka i cieszę się, że nie został moim mężem, a było blisko.

Nie ma lepszego sprawdzianu, niż pożyć jednak wspólnie. Znieść się, gdy jego i drugie ma gorszy humor, jest zmęczone i śmierdzące po pracy, nie posprząta bielizny itd. . Trzeba to przetrawić.

I z drugiej strony - poznać, oby, to lepsze oblicze partnera. Jak dba o wspólne dobro, sprząta, gotuje czy opiekuje się zwierzakiem.

Jedno jest pewne - nie wyjdę za mąż bez tego podstawowego testu. Nie w ciemno.

Catwoman , wiem , że masz rację w stu procentach , ale czy jest nad czym pracować ?
Kurcze, no próbowałam , on normalnie dziadziuś się zrobił , a ma 31 lat, ja 6 mniej .

Julia, przestał się starać, kocha wiem to na pewno, ale czemu już dziś tego nie okazuje ?
Bo tak mu lepiej ?
Bo kiedyś zdobywał ? Bo kiedyś chciał mnie blisko ?

Życie nie kończy się na przysiędze przed ołtarzem , a toczy dalej , a dla niego
jakby się czas zatrzymał, skończył, już nie trzeba nic robić, bo się ma żonę, dziecko , to
koniec starań, tak musi być .

*LoveForever* ale tu warto rozważyć, czemu tak się stało; być może to na dziecku skupiłaś całą uwagę a on zostawił 'odstawiony' w kąt?.... o tym warto podyskutować.

Po ślubie mężczyzna się nie zmienia- on po prostu zaczyna być sobą.

Zgadzam się, możesz mieć najlepszych teściów/rodziców na świecie - zatem odwiedzaj ich codziennie, ale z nimi NIE MIESZKAJ.

Również jestem za zapoznaniem się w środowisku naturalnym czyli wspólnym mieszkaniu.
Podejmujemy ryzyko zawsze gdy wychodzimy za mąż/żenimy się, nikt nie może nam dać gwarancji, że ta osoba nas nie skrzywdzi w taki czy w inny sposób.

Ja mieszkam z teściami i jest OK. Ale jednak też mówię: Jak tylko jest taka możliwość to oddzielnie!

Mieszkaliśmy razem przed ślubem, sam ślub nie zmienił niczego. Za to upływający czas powoli zmienia wszystko - na coraz lepsze