Wybrać byłego czy nowego?

Z tego co czytam historie innych kobiet widzę że moja niewiele się różni od reszty, od dwóch tygodni czuje się tak rozdarta że jestem na skraju załamania nerwowego, nie mogę normalnie funkcjonować. Nie oczekuję od Was podjęcia decyzji za mnie (choć nie ukrywam że podjęcie decyzji byłoby dla mnie ulgą) potrzebuję wskazówek od może bardziej doświadczonych kobiet niż jestem ja, oceny sytuacji przez osoby niezaangażowane w sprawę, przyjaciół wolę w tą sprawę nie mieszać bo wiem że nie zrozumieją mojej sytuacji, wcale im się nie dziwie.
   No i do sedna- jestem 22 lenią dziewczyna, która od gimnazjum (zaraz po przyjeździe z innego miasta) rozpoczęła bliską znajomość ze swoim rówieśnikiem Łukaszem, jest to osoba z którą mam najdłuższy kontakt od kiedy sprowadziłam się do nowego miejsca, traktuje go tez jako przewodnika po wielkim mieście w którym początkowo nie potrafiłam się odnaleźć. Od początku to była trudna znajomość okraszona wieloma skandalami. Łukasz w liceum wiele razy mnie ranił, nie mogę określić go całkowicie jako najgorszy wybór ponieważ bardzo mi pomógł w moich problemach rodzinnych i mogłam na niego liczyć w wielu kwestiach. Po maturze rozstaliśmy się, początkowo urwał nam się kontakt jednak po paru miesiącach zaczęliśmy się umawiać (na sex) ja dalej go kochałam, on nie chciał związku dopóki w moim życiu nie pojawiał się jakiś inny, wtedy Łukasz chciał dać mi wszystko i odbijał mnie, po krótkim czasie się rozstawaliśmy, zwykle on mnie zostawiał twierdząc że jednak nie jest w  stanie sprostać moim oczekiwaniom. On sam nie był z żadnym poważnym związku, nadal się bawił, jego znajomości z kobietami były krótkie i bardziej nastawione na sex niż zaangażowanie.
   W duchu cierpiałam jednak nie odważyłam mu się w prost tego okazać, aż raz, dokładnie rok temu miarka się przebrała. Ja nawiązałam znajomość na odległość z djem którego poznałam w sylwestra, Łukasz nie miał do mnie wtedy za dużego dostępu ponieważ oddałam się pracy a wolny czas spędzałam poza miastem, u mojego taty i mojej nowo narodzonej siostry. Zemścił się za to w smsach informując mnie o swojej nowej znajomości ze szczegółami, znienawidziłam go postanowiłam urwać kontakt i układać sobie związek z innym.
  Gdy ten kontakt urwałam, Łukasz przestał się interesować swoją nowa znajomością i chciał żebyśmy byli razem. Byłam pewna że jeśli będę wolna jego zapał minie, jednak nie, on ciągle się starał, więc parę miesięcy później byliśmy razem, wakacje spędziłam w fantastycznej atmosferze czułam się przy nim bardzo szczęśliwa, jednak gdy poczułam że zaczynam się angażować jak dawniej opanował mnie strach, stałam się bardzo zazdrosna, nieufna, powracały przykre wspomnienia. Łukasz początkowo starał się okazywać że dojrzał, jednak z czasem pewne jego zachowania były nieadekwatne do zachowania faceta w związku (nie na skale dawnych relacji ale jednak potajemne wyjścia na piwo z koleżanką, imprezy na które nie byłam zapraszana). Moja walka o związek trwała dłużej niż czas kiedy między nami było faktycznie dobrze.
  Zostawiłam go a do tej decyzji skłoniło mnie to że poznałam innego. Artur jest idealny- romantyczny czuły, kochany, bardzo dobrze mnie traktuje i właśnie tym mnie ujął, nie ma między nami tego ognia który był między mną a Łukaszem, jednak to przy nim czuje się spokojna. Co więcej, jest przystojniejszy lepszy w łóżku, oczywiście gdy Łukasz zechciał do mnie wrócić znowu czuje to co zawsze- jedno wielkie rozdarcie. Jest o tyle ciężko że Artura trudno byłoby mi zostawić, nie mogę się natomiast powstrzymać od spotkań z Łukaszem, wspólnych łez, całowania się i przytulania.. wiem że robię źle ale nie potrafię tego skończyć, jestem w pułapce własnego nałogu, czuję się winna, zła i myślę osobie same złe rzeczy. Nie wiem jak tą sprawę rozwiązać. Zaznaczam że na obu Panach mi zależy a Artur nie wie nic o moich rozterkach.