8letni związek przepadł..

Hej,
Jestem tu totalnie nowa, bo jak widać, dopiero co dołączyłam do forum. Mam taki problem...jest on raczej we mnie. Otoż, to ja jestem oprawcą- ja zdradziłam ( będąc pijana na imprezie pocałowałam się z chłopakiem z pracy- 2 razy). W powrocie do domu z imprezy całując się, nakrył nas mój chłopak...byłam wtedy w wielkim szoku i nie wiedziałam, jak się zachować (wiem, powinnam biec za nim na kolanach), ale tego nie zrobiłam, bo mnie zamurowało, a do tego po odepchnięciu tamtego kolesia, który nosi okulary, spadły na ziemię, a był śnieg i noc, więc wypadało je znaleźć...ten chłopak też zdradził ze mną swoją dziewczynę...ona mu wybaczyła. Ja tego nie zaznałam...Mój związek był ogólnie dobry- nie mogłam nigdy jakoś bardzo chciałabym cofnąć czas:(  narzekać- a ta jedna pier*** chwila wszystko zepsuła...facet cierpiał ponad miesiąc, codziennie zadając mi pytanie, na ktore nie znałam i nie znam odp- Dlaczego?! Nie wiem, dlaczego...wiem,że to był błąd, chyba największy w moim życiu...Byliśmy szczęśliwą parą ponad 8 lat...z krótką przerwą, w której oboje mieliśmy innych partnerów- wtedy było dość podobnie, jak teraz, bo wtedy rozstaliśmy się, gdy ja miałam kogoś, to on cierpiał, gdy on, to ja cierpiałam...i wróciliśmy do siebie na 3 lata, a teraz ja wszystko zepsułam...;( Czuję się tak źle z tym poczuciem winy...z tym,że alkohol wziął nade mną władzę. To jest chyba jedyna rzecz, której nie wybaczę sobie do konca życia..;( Mieszkamy razem, bo jesteśmy studentami, dzielimy jeden pokój. Przez okres, w którym to on cierpiał mocniej (ja oczywiście też) nasza relacja mimo wszystko była dość dobra..okazywaliśmy sobie czułość w każdy sposób...mimo że oczyscie nie byliśmy parą, ale on tego chciał bardzo. Od niedawna się to zmieniło...kolega poradził mu,żeby założyć sobie konto na portalu randkowym, co zrobił i poznał tam dziewczynę 4 lata młodszą, która ma w tym roku maturę...ich relacja była dość intensywna, bo mówił,że dużo razem przegadali itp, w tym czasie gdy to się działo, mnie nie było w mieszkaniu...co więcej- on sprowadził ją wtedy też do mieszkania...po trochę więcej niż tydzień znajmości...nadmienię,że ona nie jest z tej samej miejscowości-przyjechała specjalnie w czasie lekcji, by się z nim spotkać...Okazało się,że ich relacja, jak on to opisuje jest na etapie poznawania się, a jest to kłamstwo...wiem,że nie musi nic mi opowiadać, ale po prostu ja też jestem zazdrosna, bo go kocham...i nie wstydzę się tego, nawet po takim błędzie...wiem,że jego uczucia wobec mnie też nadal istnieją, choć wiadomo że chce ich się pozbyć albo je zatuszować kimś innym...Wspólni znajomi mówią mi różnie- żeby poczekać, bo taka miłość mimo wszystko przetrwa wszystko...on sam czasem mi zarzucał tekstem w stylu"Ty sobie poszalałaś, to teraz moja kolej"...ale czy takie robienie sobie na złość ma sens? Wiem też ,że ta dziewczyna juz jest tak mocno zaangażowana w ich relację (po ok 2 tyg znajmości przez internet, telefon)- wypisuje mu,że tęskni, że chce do niego,że go tak potrzebuje...on musi pisać podobnie, bo raczej ona by tego wciąż nie robiła...już nie mówię o nazywaniu siebie "Skarbami" i prośbami o to,żeby powiedział,że wkrótce będzie wszystko dobrze już...Ostatnio była impreza urodzinowa naszego współlokatora- przyjaciela, na której oczywiście nie bawiłam się zbyt dobrze...Poszłam na rozmowę innym, który mi przedstawił i wyjaśnił tą sytuację z punktu mężczyzny...Oczywiście, ja rozumiem to wszystko, i w ogole mu się nie dziwie...Tylko boli mnie, jak kłamie...boli mnie to,że boi się przyznać,że poznał kogoś kto jest podobno taki super,że teraz on jest szczęśliwy- a on mówi mi,że nic do niej nie czuje, że nie jest zakochany, a utrzymuje z nią kontakty...może musi sobie spradzić, czy jednak, to ja jestem tą osobą, ktora mimo tege pier*** uczynku, jedyna może dać mu szczęście. Tak, jak było to w poprzedniej styuacji..Jest mi z tym tak źle..Chciałabym go bardzo odzyskać, ale nie wiem, co mam robić...biernie się przyglądać, czy starać się? Wiem,że jak będę natrętna, to tylko zniechęcę go do siebie bardziej, co jest normalne...tak samo było, wtedy gdy byliśmy z kimś innym- którekolwiek przestało się nagle odzywać, to ta druga osoba po jakimś czasie to robiła...ale nie wiem, czy to zdarzy się tym razem..raczej wątpie...On ciągle mi mówi,że jest mu przykro z tego powodu,że to sie stalo,że bardzo żałuje,że nie jest inaczej.  Ale to paradoksalne zachowanie, to już sama nie wiem..na pewno jest zagubiony przeze mnie...Nie chce tu teraz oczywiście robić z siebie ofiary, bo to nie ja ją jestem...faktem jest też to, że nie było wtedy między nami dobrze, ale to nic nie tłumaczy...Nienawidzę siebie za to, boję się żyć z takim poczuciem winy, boję się wszystkiego...w życiu jestem pewna 3ech rzeczy- śmierci, podatków i miłości do niego...jest mi strasznie źle, przez to co teraz ma miejsce...mówi się,że na złamane serce lekiem jest nowa miłość i dlatego boję się,że on już taką ma...mimo że mi też przesyła trochę sprzeczne znaki, ale może to tylko z żalu,z sentymentu...chociaż wiem,że nadal mnie kocha, bo też jest zazdrosny, chociażby pokazując to, jak wyszłam któregoś wieczoru sama, nie mówiąc z kim i gdzie...czuję się jak ktoś beznadziejny. Kocham go ponad życie i naprawdę chciałabym dać mu wszelkie szczęście i chciałabym,żeby odzyskał na tyle zaufania, by nie przeszkadzało ono w byciu ze mną...wiele osób mówi mi też "ale to tylko całowanie po pijaku było, bez przesady...", wcale nie...mnie też by to tak zabolało, ale wiem,że bym mu to wybaczyła, bo wierzę, że nasza miłość była i jest prawdziwa. Możecie pisać wszelakie złe słowa o mnie, wiem na co zasłużyłam...ale pragnę go tylko odzyskać;(