Pisze tutaj bo już sama nie wiem co mam robić,jak sobie z tym poradzić poznałam chłopaka przez internet fajnie mi się z nim pisało więc postanowiliśmy się spotkać....już na pierwszym spotkaniu bardzo mi się spodobał i ja mu z resztą też od razu mi to powiedział.Super się czuliśmy w swoim towarzystwie zawsze mieliśmy temat do rozmowy.Po 2 godziny dziennie rozmawialiśmy przez telefon i pisaliśmy na internecie w czasie kiedy nie mogliśmy się ze sobą spotkać,a spotykaliśmy się codziennie i spędzaliśmy ze sobą po 5-6godzin na rozmowach,wspólnych spacerach,oglądaniu filmów czy zwykłym leżeniu i przytulaniu się.Było po prostu cudownie no i stało się zakochałam się ale nic mu nie powiedziałam.Dwa dni temu spotkaliśmy się i powiedział że chyba będzie musiał wyjechać do większego miasta bo tu nie może pracy znaleźć,to mnie dobiło nie chciałam żeby wyjeżdżał wiec w prost mu to powiedziałam stwierdził że nie jest jeszcze gotowy na nowy związek,że nie nadaje się do normalnego życia i że bardzo mnie polubił,świetnie mu się ze mną rozmawia i miło mu jest przy mnie i dlatego jest ze mną szczery i nie chce mnie zranić.Powiedziałam że w takim razie nie możemy się więcej spotykać bo im dłużej to będziemy ciągnąć tym trudniejsze to będzie dla mnie a on na to że nie chce zerwać ze mną kontaktu i chciałby się ze mną jeszcze spotkać ale jeśli to jedyny sposób żeby mnie nie zranił to trudno.Myślałam że tak będzie dla mnie łatwiej że szybciej zapomnę że jakoś sobie z tym poradzę.Po powrocie do domu rozkleiłam się,dopiero wtedy poczułam to cholernie nie miłe uczucie w klatce piersiowej jakby coś ściskało mi serce nie mogłam przestać płakać nagle wszystko straciło sens nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić.Na drugi dzień było jeszcze gorzej nie miałam chęci na nic,nie mogłam się na niczym skupić tylko leżałam w łóżku i płakałam myśląc o nim i naszych wspólnych chwilach.Nie wytrzymałam zadzwoniłam do niego powiedziałam że mimo że nie chciał to mnie bardzo zranił że powinien był mi to wcześniej powiedzieć i że jest mi z tym bardzo źle ale mimo wszystko nie potrafię być na niego zła i chcę żebyśmy dalej mieli ze sobą kontakt ale więcej się nie spotkamy bo z tym bym sobie nie poradziła przepraszał mnie i powiedział że też się źle z tym czuje i nie chciał tego ale nie może cofnąć czasu i ma nadzieje że to tylko zauroczenie i że szybko mi to przejdzie.Myślałam że jak będę z nim rozmawiała przez tel.czy pisała to będzie mi łatwiej i tak jest ale tylko w tym danym momencie jak tylko kończymy to znowu wszystko wraca i jest nawet gorzej.Nie mogę się pozbierać snuję się sama po mieszkaniu i cały czas płaczę nie mam na nic ochoty to tak bardzo boli najgorsze że jestem z tym całkiem sama i nie wiem jak sobie z tym poradzić wszystko mi się z nim kojarzy czuję jak mnie to rozrywa od środka 
( pomóżcie
1 2013-02-04 20:41:26 Ostatnio edytowany przez viki26 (2013-02-04 22:25:29)
Podobne tematy
Tylko czas złagodzi ból moja droga 
Innej recepty nie ma. Niestety często ludzie zakochują się bez wzajemności. Czas pozwoli Ci zapomnić. Nie zmusisz Go ani nikogo do uczuć, do związku. Pozostaje pogodzić się z faktem jaki jest. Nic na to nie poradzisz. Zaakceptuj.No i nie idealizuj Go tak, nie znacie się wcale tak dobrze.
Masz rację nie zmuszę go do miłości i dlatego to przerwałam.Wiem,że jego była bardzo go zraniła i boi się teraz zaangażować.I tak jak mówisz nie znamy się aż tak dobrze ale przez ten czas co się spotykaliśmy zdążyłam go poznać na tyle żeby wiedzieć że nie jestem mu całkiem obojętna widziałam to w jego wzroku kiedy na mnie patrzył,czułam za każdym razem kiedy mnie całował czy przytulał,i jak się z nim żegnałam to widziałam że jemu też jest ciężko i wcale tego nie chce,a mimo to pozwolił mi odejść :-( Nie potrafię tego zrozumieć :-(
Rozumiem Cię i współczuję ,są sprawy które cieżko zrozumieć i lepiej się nie starać, zaakceptować,trudno , nie Ciebie pierwszą i nie ostatnią to spotkało. Osobiście wierzę, że nic nie dzieje się bez przyczyny viki Trzeba umieć pogodzić się z takimi sytuacjami, pomyśl ilu ludzi kochających się nawet małżenstw zostaje rozdzielonych tragicznie np mąż. chłopak ginie w wypadku, jaki to musi być ból ogromny. Nie zawsze dostajemy od życia to czego chcemy, ale nie zawsze to jest porażką tak jak nam się wydaje. Widocznie ktoś inny jest Ci pisany. Bo ja tak pół na pół w sumie , z jednej str wierzę że człowiek jest poniekąd kowalem swego losu a poniekąd przeznaczenie, los. Też długo byłam zakochana w facecie, który wysyłał mi sprzeczne sygnały, też długo cierpiałam, płakałam, ale nie było warto Zaakceptowałam to jakim jest, niech sobie żyje po swojemu gdzieś tam z kimś Powinnaś wierzyć że wielka miłość jeszcze przed Tobą życzę Ci tego, a teraz postaraj się pozbierać :*
Dziękuję
Mam nadzieję,że z czasem przestanie tak boleć chociaż zapomnieć nie będzie tak łatwo tym bardziej utrzymując z nim kontakt,mimo że wyjechał.Najgorsze jest to codzienne oczekiwanie na wiadomości od niego,które są coraz rzadsze
- Małgorzatka
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Dwa dni temu spotkaliśmy się i powiedział że chyba będzie musiał wyjechać do większego miasta bo tu nie może pracy znaleźć,to mnie dobiło nie chciałam żeby wyjeżdżał wiec w prost mu to powiedziałam stwierdził że nie jest jeszcze gotowy na nowy związek,że nie nadaje się do normalnego życia i że bardzo mnie polubił,świetnie mu się ze mną rozmawia i miło mu jest przy mnie i dlatego jest ze mną szczery i nie chce mnie zranić.
A mi się wydaje, że stwierdzenie "nie jest gotowy na nowy związek" wynika właśnie z tego, że nie ma pracy. Jeżeli liczba w Twoim nick'u oznacza Twój wiek to raczej ani Ciebie ani jego nie interesują przelotne związki. Mężczyźni (oczywiście ci odpowiedzialni) starają się zapewnić jakąś stabilność w związku. On nie mając pracy nie czuje się zbyt pewnie. Stąd też chce wyjechać.
Małgorzatka też miałam takie myśli ale przecież sam jego wyjazd nie musiałby oznaczać końca mogłoby to się jeszcze jakoś ułożyć,więc dlaczego tak łatwo się poddał?