Banalna historia, czyli małżeństwo jakich wiele

Miałam 25 lat, czyli nie byłam aż taką siksą:) To nie było tak, że przez ciąże braliśmy ślub. Ślub miał być później. Ciąża tylko przyspieszyła. No i się strasznie kochaliśmy. Chodzi mi raczej o to, że dopiero życie zweryfikowało, że się dla siebie nie nadajemy. Ja wiem, że motyle już po takim stażu w brzuchu nie latają. Teraz powinniśmy być partnerami i dążyć do stabilnej przyszłości. Tego nie ma. Ja staram się podejmować próby, ale jest opór z drugiej strony. Przecież nikogo nie zmuszę do miłości, sympatii i szacunku. To tylko przedsionek tej historii. Jest dużo wątków pobocznych, o których nie wspomniałam...
Tak, to nie średniowiecze. To polska rzeczywistość.

Twoja historia jest tak banalna, jak milion innych historii dziewczyn, które w obecnych czasach, w młodym wieku, podejmują bardzo dojrzałe kroki i same często popełniają błędy... Z miłości...
Kolejna sprawa, dotyczy tego, że masz jedno życie i bardzo je marnujesz w momencie, kiedy "inspirujesz się" koleżankami z pracy. Żadna z nich nie powie Ci prawdy. Czasami nawet przyjaciółki mają tendencję do koloryzowania swoich związków i życia, nie mówiąc już o koleżankach z pracy, które na dzień dobry, codziennie, analizują Twój ubiór, zachowanie i obgadują za plecami.

Wyobraź sobie teraz taki scenariusz. Zupełnie przypuszczalny. Wymyśliłam go sobie, ale jestem pewna, że mógł mieć miejsce.
Jakimś cudem trafiasz do machiny czasu, gdzie możesz bez problemu zamieszkać "na spróbowanie" ze swoim partnerem. W wieku 28 lat nie układa się wam... Dla zdrowotności obojga rozstajecie się. Zostajesz sama. Zarabiasz nieźle, ale doskwiera Ci samotność. Chodzisz na randki i z każdą kolejną okazuje się, że nikogo takiego nie poznajesz, że jest wszystko na siłę... W końcu wręcz nudzi Cię to. W wieku 32 lat wciąż nie poznajesz nikogo. Trafia Ci się przygodny seks (trzeba się rozładować), ale za każdym razem czujesz się dziwnie... Niekochana, na chwilę... Taka "szara". Na ulicy obserwujesz inne kobiety zaręczone, mężatki i kobiety z dziećmi. Nienawidzisz kobiet z dziećmi bo im zazdrościsz. Czas mija, aż w końcu poznajesz mężczyznę. Zanim zaplanujecie wspólne życie, musisz przebrnąć przez psychiczną męczarnie i zaakceptować jego bagaż. No cóż, mężczyzna jest po rozwodzie i ma dwójkę dzieci. W wieku 35 lat wychodzisz za mąż. Jesteś panną młodą, która pod oczy musi już nałożyć grubszą warstewkę korektora, bo pierwsze zmarszczki już są widoczne... Bardzo pragniesz dziecka, ale Twój mąż nie chce... Ma dzieci z poprzedniego związku. Kiedy w końcu godzi się na dziecko okazuje się, że... Twój czas minął i nie możesz mieć dzieci...

Tak jak powiedziałam, historię wymyśliłam. Nie po to, żeby oczerniać osoby, które wychodzą po 30tce za mąż (pewno i mnie to czeka ), ale dlatego, żeby uzmysłowić Ci, jak bardzo nie doceniamy tego co mamy i że KAŻDY MA SWOJE ALE.

Co do problemu z Twoim partnerem. Jest taki film: "Dwoje do poprawki", który bardzo Ci polecam! Może być dla Ciebie inspiracją... Nie mówię oczywiście, że rozwiąże Twoje problemy (to tylko film), ale daje do myślenia.
Jeżeli niestety okaże się za jakiś czas, że różnice między Tobą, a Twoim mężem są nie do pogodzenia. To pamiętaj, że nie jesteś sama... Wiele kobiet na tym forum przeżywało różne tragedie. Mniejsze i większe, związane z rozwodami... Po prostu, ludziom czasem się nie układa i większym wstydem jest kontynuowanie ze sztucznym uśmiechem nieudanego małżeństwa, niż oswobodzenie się ze złych emocji... Ja jestem jeszcze młoda, ale widziałam wiele kobiet, które po 40tce, 50tce, musiały zaczynać z różnych powodów życie od nowa. Wiem, że są dzieci... Ale nie wiem co jest takiego szlachetnego w życiu obok siebie - bo "mamy dzieci"...
Póki co, polecam film i dopinguję do chęci odratowania małżeństwa. Przecież kiedyś się kochaliście .

Ja chcę. Ale nie ma dialogu. Ja inicjuje rozmowy, chcę coś ustalać, wyciągam rękę, wtedy on ucieka, np. do garażu. Niby, że nie chce się kłócić. Czasami mówi, że jak się poukładają nasze sprawy związane np. z pracą, to i między nami się ułoży. Ale nasze relacje z dnia na dzień się pogarszają i nawet jak się wyprostują sprawy zawodowe, to może być za późno. Ja jestem trochę jak kwiat. Bez podlewania, usycham. Bez miłości i sympatii, zapadam się.. Czy tak trudno facetom odgadnąć, czego pragną kobiety? I nie mówię, tu o materialnych rzeczach, drogich restauracjach czy biżuteriach. Nie mówię też o uwielbieniu, noszeniu na rękach i wyznawaniu miłości. Mówię o rozwiązywaniu wspólnych problemów, rozmowach z dziećmi, o poszanowaniu do mojej pracy zawodowej i domowej. Mówię o nici sympatii,dobrego słowa, czułym geście oraz spędzonej rocznicy ślubu, chociażby w kinie i o sałatce z rukoli, którą bardzo lubię, raz .... na miesiąc. Czy tak dużo wymagam? Czy tak dużo chcę od życia?

a czego pragnie twój mąż?

Ja nie wiem co on chce. Najlepiej, żebym go przyjęła takiego jakim jest. Bez pracy, ambicji, bez chęci nauki, żebym za niego pamiętała, popychała go palcem, wyręczała w pracach domowych. Żebym się nie awanturowała i przyjmowała ze spokojem jego pijackie wybryki i życiowe wpadki. A potem, żebym go przyjęła do łóżka. Bo przecież on taki jest dla mnie, że z nim nie śpię.

Probuj z nim porozmawiać, co sie da naprawić. jak znalezc prace. motywuj go.
niestety - to polska rzeczywistosc

Ale jaka polska rzeczywistość? Co Wy myślicie, że zagranicą ludzie się nie rozwodzą? Nie piją?

A ja bym powiedziała że faceci nie umią rozmawiać ,w wiekszości byc moze są wyjatki .Oni nie widzą problemu ,myslą że jak zdobyli tę kobietę i wzieli ślub to już nie muszą sie starać i okazywać choćby malutkich gestów sympatii ,przytulenia czy pomilczenia razem.A rozmowa jest najważniejsza,póżniej się dziwią co zrobili nie tak że kobieta odchodzi.Dokładnie kobiety są jak kwiaty -bez podlewania usychają ,tak kobiety-bez odrobiny choćby miłości ,czułego gestu czy głębokiego popatrzenia w oczy z miłością uciekają.

hmmm

no to jak chcesz coś tworzyć? tylko i wyłącznie na tym czego sama oczekujesz?  Aby się "jakoś" układało fajnie jest poznać wzajemne potrzeby a żeby "jakoś" zamienić w "jakość" trzeba się napracować wspólnie

zgadywanie jest głupie, raz mu się uda odgadnąć i trafi w sedno  a raz nie i doprowadzi do kłótni, frustracji etc. Chyba lepiej usiąść i porozmawiać. Wiem jak ciężko rozmawia się z osobą która nie potrafi prowadzić dialogu, ale można skorzystać z pomocy osoby trzeciej.

ale on tak opowiedział ci o swoich pragnieniach? czy to ty go tak oceniasz?

Teraz brak pracy dotyka wiele krajów; Hiszpania, Grecja, Portugalia- pomyślcie, że na przykład moi teściowie pobrali się ponad 30 lat temu, pod koniec lat '70 gdy w Polsce był nakaz pracy Nikt wtedy nie miał problemów z pracą, stresem! i innymi takimi. W ciągu 30 lat WSZYSTKO się zmieniło, ich małżeństwo nadal trwa.

Małżeństwo, poważny związek jest po to, by przetrwać wszystkie burze, niezależnie od sytuacji "na froncie". A czekać aż w Polsce zaczną sztabki złota na drzewach rosnąć.... to szybciej wszyscy pomrzemy.

Pytanie czy Autorka próbowała.

Zgadzam się z KGB. W ogóle.... na forum obserwuję WYSYP tego typu problemów, każdy z nich ma właśnie tą samą podstawę: brak rozmowy.

Kobiety; czy Wy się swoich chłopów boicie?? Po raz kolejny zastanawiam się czy to nie jest główny problem!

Przepraszam, nie wiem jak się cytuje więc kopiuje.

....jak sa inne problemy to sie nie chce patrzec w oczy i kwilic o kochaniu......

Pisałam, że nie oczekuję już noszenia na rękach i patrzenia w oczy, Musimy razem stawić czoło pewnym problemom. Zawodowym czy z dziećmi. Ja nie mogę pamiętać o jego wizytach w pośredniaku ani nie pozwolę na rozmowę o synie na zasadzie: "To Twój synuś i Ty z nim porozmawiaj". Nota bene synuś jest nasz wspólny. Chodzi o to, żebyśmy się wspierali a nie kopali dołki pod sobą. A wspólna sałatka wieczorem w sobotę, to chyba nie jakiś szczyt wymagań, tylko przypieczętowanie kolejnego tygodnia.

Lilila napisał:

Najlepiej, żebym go przyjęła takiego jakim jest. Bez pracy, ambicji, bez chęci nauki, żebym za niego pamiętała, popychała go palcem, wyręczała w pracach domowych. Żebym się nie awanturowała i przyjmowała ze spokojem jego pijackie wybryki i życiowe wpadki. A potem, żebym go przyjęła do łóżka. Bo przecież on taki jest dla mnie, że z nim nie śpię.
ale on tak opowiedział ci o swoich pragnieniach? czy to ty go tak oceniasz?

ale on tak opowiedział ci o swoich pragnieniach? czy to ty go tak oceniasz?

Ja go tak oceniam przez pryzmat tego jak postępuje. Pracy dla niego nie ma. Tak twierdzi. Otóż on pracował w zawodzie artystycznym i taką szkołę kończył. Teraz jest era języków, komputerów i o takiej nauce mówię. Nie może poprzestać na laurach, musi coś więcej z siebie dać. Zresztą w zawodzie też już nie chce pracować, bo już jest za stary. Tak twierdzi. I trudno mi się zgodzić z tym, że jakbym z nim spała, to by był dla mnie wspaniałym mężem.

Lilila napisał:

Czy tak trudno facetom odgadnąć, czego pragną kobiety?

zgadywanie jest głupie, raz mu się uda odgadnąć i trafi w sedno  a raz nie i doprowadzi do kłótni, frustracji etc. Chyba lepiej usiąść i porozmawiać. Wiem jak ciężko rozmawia się z osobą która nie potrafi prowadzić dialogu, ale można skorzystać z pomocy osoby trzeciej.

Nie musi zgadywać, ja mu mówię, że mógłby czasami zaprosić mnie do kina, zrobić sałatkę. Ze może to by pobudziło nas do jakiejś szczerej rozmowy. naprawdę podaję mu rękę, podpowiadam, Trzeba tylko chęci, żeby to zrobić.

Lilila napisał:

Ja nie wiem co on chce

no to jak chcesz coś tworzyć? tylko i wyłącznie na tym czego sama oczekujesz?  Aby się "jakoś" układało fajnie jest poznać wzajemne potrzeby a żeby "jakoś" zamienić w "jakość" trzeba się napracować wspólnie

No właśnie wspólnie. Tylko nie ma z jego strony chęci do rozmowy więc nie wiem czego on oczekuje. Powtarzam, że nie ma wspólnie, choćbym nie wiem jak się napracowała.

....znam parę, znajomą, ktora podobnie jak Ty miala ten problem. Ona probowala rozmawiać, naprawiać, maż nie. Ona od spokojnej rozmowy przeszla do ataku. Zaczela go traktowac jak chlopca, zaczela go wyzywać...
Dzis juz wogole nie rozmawiaja, zyja obok siebie.
Maz tej Pani jest b. zatwarddzialy i zwyczajnie rozmawiac nie chce i nie umie. Ucieka do kolegow, matki , siostry. Byle dalej od domu. Po atakach zony - nie rozmawiaja juz wogole.
To trwa juz lata. Kobieta sie oddalila, zaniedbala, sfustrowala i nie probuje juz zadnej rozmowy. Olewa to.

Takze uwazaj, prowadz madra rozmowe - nie krytykuj go, za brak pracy czy ambicji, bo to go zdoluje i sie od ciebie oddali.

Sprobuj ponownie rozbudzic wiez miedzy Wami, jaka byla na poczatku zwiazku? Bo chyba byla, skoro wzieliscie slub?
Moze to jest szansa?

ano właśnie.

Lilia jesteś pewna, na 100% przekonana, że w odpowiedni sposób przeprowadzasz rozmowy?
Czy jesteś w stanie przytoczyć kilka zdań jakie kierujesz do męża? tak dosłownie, nie w przybliżeniu tylko konkretnie jak one brzmią.

Macie sporo problemów jak mówisz, to nie przyczynia się do spokojnych rozmów, analiz. Z doświadczenia wiem, że w takich sytuacjach zawsze jedna strona jest silniejsza i to ta strona ciągnie za sznurki i stara się szukać wspólnego mianownika w rozmowie.

KGB
Lilia jesteś pewna, na 100% przekonana, że w odpowiedni sposób przeprowadzasz rozmowy?
Czy jesteś w stanie przytoczyć kilka zdań jakie kierujesz do męża? tak dosłownie, nie w przybliżeniu tylko konkretnie jak one brzmią.

Nie, myślę, że nie zawsze prowadzimy odpowiednie rozmowy. Lata obojętności i urazy robią swoje. Ale staram się nie krzyczeć i nie denerwować. Staram się nie mówić "boTy to to a Ty to". Staram się unikać tykania a zamiast tego mówić "bo my". Ale tak jak napisałam. Nie zawsze to pójdzie w odpowiednim kierunku. Bo obie strony powinny się starać. On też powinien uważać na słowa, które mówi. Naszą rozmowę od jakiegoś czasu zaczynam od pytania, na które zawsze daje czas, żeby się zastanowił nad odpowiedzią. Czy w ogóle chce tego małżeństwa, czy chce wspólnej przyszłości.  Bo chyba nie ma sensu dalej ciągnąć rozmowę, jak druga strona po prostu chce rozwodu. Na to pytanie nigdy nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Od powiada, że z jednej strony to tak, z drugiej nie. Że trzymają nas tylko dzieci i że nie miałby gdzie się wyprowadzić. No i co mam dalej ciągnąć rozmowę po takich słowach? Na drugi czy trzeci dzień, kiedy emocje opadną jak widzi, jak popłakuje po kątach, to rzuca w przelocie: "przecież wiesz, że nie to chciałem powiedzieć, że Was bardzo kocham, byłem zdrenerwowany...." Kiedyś prowadziliśmy rozmowy i zapisywaliśmy sobie pewne rzeczy na kartce. Też się nie sprawdziło. Obiecywaliśmy sobie mówić nawet najgorszą prawdę. Potem się dowiaduje o drobnych kłamstewkach. Mówię drobnych, które żłobią skałę kłamstw od lat.

KGB
Macie sporo problemów jak mówisz, to nie przyczynia się do spokojnych rozmów, analiz. Z doświadczenia wiem, że w takich sytuacjach zawsze jedna strona jest silniejsza i to ta strona ciągnie za sznurki i stara się szukać wspólnego mianownika w rozmowie.

Tak, ja jestem tą silniejszą stroną. Tak na pozór. Ja inicjuje rozmowy, ja poruszam za sznurki w tym małżeństwie. Mówię o takich rzeczach, jak zakupy, rachunki, zebrania w szkołach o codzienności. Na pozór. Na pozór, to ja jestem ta hetera, która coś wymaga, krzyczy. On biedny miś, robi to samo po cichutku, w tzw. białych rękawiczkach. Ja coś wyrzucam z siebie przez pół godziny. Emocje, żale, płacze. On zakończa jednym stwierdzeniem "nie dobraliśmy się, poszukaj sobie księcia z bajki".

Ban
Miało być cudownie, a nie jest.

Ban, u mnie też tak miało być... Ale o ironio, jestem wstanie jeszcze coś z siebie wykrzesać. Jakby on zrobił cokolwiek, żebym widziała że mu zależy, gdybym widziała jakieś światełko w tunelu, dużo bym od siebie mogła dać. Nigdy by już nie wróciło tamto z przed lat ale moglibyśmy być przyjaciółmi, partnerami, dobrymi i przykładnymi rodzicami. A miłość? Ta już schodzi na dalszy plan...

To moze zostawcie te codziennosc, zalatwcie jak najszybciej sie da i bez gadania, marudznia. a potem spedzajcie czas razem.