Dziewczyny, mam dziwną sytuację. Od września już prawie nic nie łączy mnie z moim byłym chłopakiem, oprócz... sporadycznego seksu. Ostatnio nawet "po" gadaliśmy, mizialiśmy i przytulaliśmy się, jakbyśmy jeszcze wczoraj byli razem. Fajnie było, bo zawsze nam było dobrze w łóżku, a poza tym potrafiliśmy rozmawiać godzinami. Jednak jak wspomniałam wcześniej to już koniec tego tematu. Przez jego niezdecydowanie, trudno mi samej się sprecyzować, co bym od niego chciała. Nie potrafię i nie chcę o nim zapomnieć, bo choć burzliwie, było nam na swój sposób pięknie. Abstrahując od tego, że on ode mnie jest młodszy, to widocznie ma potrzeby wykraczające poza moje możliwości. Byłam w nim szaleńczo zakochana i tworzyliśmy "idealnie nastolatkowy" związek - wypady we dwójkę na spacery, rozmowy do rana, jednym słowem - spontanicznie i słodko. Bajka. Jak się skończyło, to czułam się przybita, wysmarkałam tonę chusteczek, przepłakałam dwie noce (bezduszna bestia 
), a potem wstałam, otrzepałam się i jak zawsze poszłam do pracy. Praktyczne się nie odzywał, ale jakoś mnie to nie bolało. Kontakt nie zniknął w efekcie, bo w końcu się odezwał i było bardzo warrto ). Cieszę się bardzo, bo to jest wyjątkowy chłopak. Teraz już "tylko" lubię i bardzo go cenię, ale naprawdę nie wiem, jak bym zareagowała, gdyby chciał znów ze mną być.
A równolegle...
Kiedyś poznałam pewną dziewczynę, z którą znajomość zaczęła się od łóżka. Ona zdaje się o tym nie pamiętać lub dobrze udaje. Była to jednak jednorazowa przygoda i od tej pory żadnego zbliżenia między nami nie było. Ona nie ma na nic ochoty (wprawdzie tego nie mówi, ale widać jak ktoś ma ochotę), więc jej nie zmuszam do niczego. Mamy kontakt ciągle, ale prócz wielogodzinnych rozmów, nic nas więcej nie łączy. Problem polega na tym, że... chciałabym (może to tylko chwilowe), żeby jednak czasami było między nami jakieś małe conieco (nie o związku mowa ), ale jej tego nie okazuję. Da się z tym żyć, mimo, że czuję, że trochę sobie ze mną pogrywa przez moją słabość. Wydaje mi się, że ona czuje, że mi się podoba, ale łączy nas "normalna" relacja - nie chcę stracić tego kontaktu całkowicie. Dziewczyna jest nie dość, że ładna, to inteligentna itd. itp. Nie mam jednak problemu z pohamowaniem swojego pociągu do niej (brak wzajemności to ułatwia) i zauważyłam, że wcale nie psuje to atmosfery między nami. Wiem też, że "dzieci z tego nie będzie", ale nie zawsze coś się musi dziać w jakimś celu. Chciałabym mieć po prostu "przyjaciółkę ", jak nie w niej, to w kimś równie fajnym Z resztą jakieś cztery lata temu moje ziarno skutecznie trafiło na równie "ciekawski" grunt i przez jakieś dwa miesiące miałam koleżankę do trójkąta, która zawsze miała ochotę Skończyło się, jak dziewczyna się wyprowadziła do siebie i z resztą było to całkiem naturalne, że kiedyś się skończy
Minie mi to jak kiedyś i wróci, jak te pół roku temu i znów minie i kółko dalej będzie się kręciło (chyba, że tym razem będzie inaczej).
Od 11 lat miewam takie różne "okresy".
I pytania moje brzmią - Czy ze mną wszystko jest ok? Czy normalne jest to, że równolegle mam takie "odczucia" względem tych dwóch osób? Jak określiłybyście taką orientację? Jeżeli według Was jest to problem - to jak byście go rozwiązały?
