Jestem ze wsi

Po co ten ''ciąg dalszy nastąpi''? To brzmi jakbyś pisała kiepską powieść.

I nie bardzo wiem, jak się odnieść do problemu, bo go w tym, co napisałaś, nie widzę.

Polecam rozprawic sie z dzieciństwem  np w gabinecie u psychologa To przynosi ulgę

Krostka!

Nie zniechęcaj się po jednym niezyczliwym wpisie.
Życie dziecka w gospodarstwie nie jest sielanką....warto to opisać mieszczuchom!

Krostka, pisz dalej. Ciekawa jestem ciągu dalszego. Sama jestem kobieta, która prawie cale dotychczasowe życie spędzila na wsi. Doskonale wiem, co chcesz przekazać swoją wcale niekiepską powieścią

A nieprawda, bo chodziło mi o brak jakiegokolwiek pytania w Twoim pierwszym poście...
Na temat pracy na wsi NIE WYPOWIADAŁAM się.

Hej ja tez jestem ze wsi,ale nie mam zadnych kompleksow z tego tytulu.........moje zycie nawet chyba sie specjalnie nie roznilo od  zycia w miescie ,chyba ,ze  teatr,kino itp rzeczy,ale zawsze mozna bylo dojechac.Moi rodzice nie mieli gospodarstwa....chociaz mieli troche "gleby"ale to traktowali jako + w swoim zyciu.Mysle,ze troche przebarwiacie zycie na wsi...nie widze zeby dzieci byly ciagniete do jaiejs ciezkiej pracy.Ja naprawde nie zamienilabym zycia na wsi na zycie w miescie

Kryst uwierz mi, że kawałek gleby, a 10 ha uprawnej ziemi to chyba różnica. Jednak to też za mało by dostatnie żyć, a za dużo by szybko obrobić. Czasy wtedy  były inne, bardziej smutne i bardziej trudne.   Teraz jest wieksza mechanizacja, kombajny , a ja pamietam koszenie zboża kosą. Teraz żadne z dzieci nie pasie gęsi ani  krów  i Dzięki Bogu ! Nie wiem dlaczego nikt mnie nie rozumie? Nigdy nie bałam się roboty, ale ja chciałam się uczyć, a u nas na wsi to najpierw była robota, a dopiero potem czas na naukę. Teraz przeraża mnie, że moi synowie rwą sie na wieś i też nie rozumieją mojego niezadowolenia.Ale mieszkanie na wsi, bez uprawiania hektarów to też inna bajka.Ja mam już 60 lat i wspominam lata mojego dzieciństwa i młodości i pewnie to błąd.

krostka, jaka jest Twoja dalsza historia?

Vinngo ja dalej mieszkam na wsi i naprawde bym nie zamienila wsi na miasto.Tu mam wolnosc i tu mam swoj dom....nie wyobrazam sobie mieszkania w bloku,bo ja lubie  mieszkac u siebie   Mam wszystko to ,co  maja"mieszczuchy" ,a tutaj mam cisze spokoj..........i mojego synka Nie ruszam sie ze wsi !!!!!

Kryst54, nie dziwie Ci się Pamiętam jak ja zamieniłam wieś na co prawda miasteczko ale jednak... Nie było łatwo się zaklimatyzować ale na tamten czas ważniejsze były inne sprawy niż sentymenty itd. Pózniejsza kolejna przeprowadzka do bloku tez nie była czymś przyjemnym. Niby samodzielność ale jednak tęsknota za ta "wolnością", własnym podwórkiem, lasem, polem... Czułam się jak w klatce. Teraz mieszkam za granica w niewielkim miasteczku. Też mam wszystko co prawdziwe mieszczuchy, ale mam tez w okolicy mnóstwo sadów, Ren, pola... Jest dobrze.

Też mam ojca działacza, ten typ co dba o innych ale o rodzinie zapomina Ale i tak się kocha

Pozdrawiam

Po Szkole Podstawowej moim Domem był Internat i Akademik, a teraz od 35 lat mieszkam w mieście ( ok. 200 tyś. mieszkańców ). Mam męża, dzieci, wnuki i tak naprawdę nie narzekam, ale " dzieciństwo często powraca ". Powiem może tak, że " z niewolnika nigdy nie będzie dobrego pracownika "i dziecko powinno mieć swoje dzieciństwo, a młodość musi się wyszaleć. Wieś lubię, ale tylko na weekendowe wyjazdy do rodziny bądź znajomych.Opowiem wam taka historię z mojego zycia:
Wybrałam się do swoich rodziców z 5 letnim wówczas synkiem w zimową porą ( to był luty ). W naszym mieście oddalonym o 300 km nie było zimy, a nawet śniegu, a tam od pociagu nie mozna było dotrzeć. Przyjechałam taksówka tak daleko jak to było możliwe, a dalej były takie zaspy, że trzeba było brnąc na piechotę ( ok. 3 km ). Po drodze od znajomych pożyczyłam sanki na które chciałam położyć swoja walizkę i posadzić synka, żeby było łatwiej. Niestety walizka spadała, a sanki się przewracały. Ciagnęłam zatem walizkę, sanki i swojego synka. Na ostatniej prostej tj. 1 km mój synek mówi tak " mama polecę po dziadka to przyjdzie po ciebie i nam pomoże " - dobrze mówię biegnij. Było ciemno, mróz i padał lekki śnieżek. Droga była prosta, bez drzew, bez domów, ale w takiej sytuacji szło się od rowu do rowu. Palto miałam krótkie i nogi były lodowate i sztywne.  Synek poleciał wołać dziadka, a ja usiadłam na sanki, zrobiło mi się ciepło i usnęłam, a śnieg padał i padał. W pewnym momencie słyszę jak krzyczy jakieś dziecko i woła mamy. Myślałam, że mi się śni, jednak się obudziłam i zaczęłam wołać synka po imieniu " Piotruuuuś to ty? " i on na mój głos do mnie zaczął powoli  wracać. .On po prostu poszedł daleko w pola, zgubił drogę, bo zaspy były aż po pachy. To nasze wołanie usłyszeli sąsiedzi i przyszli wzięli nas na ręce i zanieśli do domu dziadka od razu prosto pod pierzynę, a mogło skończyć się tragicznie.

Słaba kobietko:
Zgadza się ludzie ze wsi są zaradni odporni na wszelkie trudy, nie boją się żadnej pracy, ani trudu. Dziewczyny ze wsi przeważnie  są dobrymi żonami, ale dzieciństwo, zabrane dzieciństwo powraca. Powiecie psycholog? Na to nigdy nie było czasu, bo taki młody człowiek był pozostawiony sam sobie od najmłodszych lat, a teraz? W czasie dojrzewania moich synów miałam kontakt z psychologiem, ale walczyłam nie o siebie. Ja zawsze byłam na ostatnim miejscu w szeregu: najpierw były dzieci, był mąż, a ja? zawsze na końcu. Pamiętam jak chciałam się ubrać, a na ten cel nigdy nie było pieniedzy. Teraz pójdziesz do Lumpeksu i zawsze coś każdy fajnego za grosze dla siebie znajdzie. Kiedyś nie było takich możliwości i pamietam taki obrazek, który często do mnie powraca. Jestem na wiejskiej zabawie, mam ok. 17 lat, jestem w ciepłym wełnianym golfie koloru pomarańczowego ( taki matka mi zrobiła) i w niebieskich elastycznych rajstopach. Prosi mnie do tańca chłopak, a za chwilę wywołuje go jego matka i on pozostawia mnie tak na środku sali.... i już do mnie nie wraca, czyli matka musiała mu powiedzieć, że ta dziewczyna jest za " licha " dla niego. W tym czasie ten chłopak pracował w wielkim mieście, miał skończoną zawodówkę. Ileż razy potem, gdy już skończyłam dobre studia, byłam super ubrana ( zawsze zamknięta na ostatni guzik ) chciałam go spotkać, aby tylko zobaczył co stracił. Jednak nie było mi to dane, wiem tylko, że pozostał na tym samym poziomie intelektualnym co  wtedy, dla mnie już nie był atrakcyjny.
Kiedyś  szłam sobie wiejską drogą w nocy, zupełnie  sama, a niebo było gwiaździste i spadła gwiazda ( wiedziałam, że życzenia w takim momencie się spełniają ) pomyślałam wtedy najważniejsze moje  życzenie, które w moim dorosłym zyciu spełniło się w 100% a nawet i wiecej! Zgadnijcie jakie to mogło być życzenie, jak się ma 17 lat?

Krostka,mimo ze jestem troche młodsza od ciebie, ale juz nie taka młodziutka ,powiem tobie ,ze to co piszesz to wypisz wymaluj jakbym na moją kolezanke patrzyla lata temu(moja rowiesniczka) Ona mieszkała na wsi i doprawdy dziecko nie mialo dziecinstwa, ja rozumiem i popieram pomoc w czyms w gospodarstwie,ale to drobna pomoc,a nie wykoywanie doroslych i to caly dzien,tak jak ona w wakacje od switu do samego wieczora pole, gospodarstwo, ogrodek, opiekowanie sie mlodszym rodzenstwem,gotowanie, porządki domowe, nawet dziewczyna nie miala nigdy ,naprawde nigdy dopoki mieszkala w domu dla siebie czasu wolnego, obowązki polne jak i domowe konczyla ok 21 i u niej jzu wtedy wszyscy kladli sie spac bo przed 4 sie wstawalo,nigdzie nie wychodzila juz do kolezanek
Po szkole rowniez juz zero wychodnego no bo obowiązki wzywają, przed wyjsciem do szkoły od 3:30 byla na nogach
To było przerazające.Jak najszybciej wyrwala sie z domu w wieku 18 lat, zwiazala sie tak na sile z pierwszym lepszym mezczyzną z miasta aby miec dokąd uciec, niestety malzenstwo bylo nieudane ,prze 10 lat w toksycznym związku tkwila, lecz do rodzicow nie chciala z dziecmi wrocic, naszcescie los sie do niej usmiechnąl,poznala  dobrego mezczyzne, aktualnie juz są malzenstwem od sporo lat, i dobrowolnie przeprowadzili sie na wieś polozona 3 km od miasta, wiec to nie tak starsznie daleko,,gdzie maja bardzo skromne i malutkie podwóreczko dla siebie, jedynie ogrodek na kwiatki i pare warzywek tak dla siebie ,ale to tak doslownie mały kwadracik ziemi w ogrodku mają tych warzywek,, bez zadnego gospodarstwa, i jak nieraz z nią gadam to mowila mi,ze nigdy w zyciu by swoim dzieciom takiego losu charowy i niewolnictwa calodobowego nie zgotowala

Nie użalam sie nad sobą, mam teraz wszystko co mi tylko potrzeba. Wszystkie moje marzenia się spełniły i nawet nie wiem po co piszę? Chyba w ten sposób chcę sie rozprawić ze swoim utraconym dzieciństwem i młodością. Gdy poszłam do szkoły średniej i zamieszkałam z dala od domu w internacie już wtedy czułam się taka dorosła i odpowiedzialna. Potem akademik - to był mój drugi Dom. Teraz nikt nie chce mieszkać w akademiku, tylko szuka sobie stancji, a mnie tam było dobrze. Nie przeszkadzały mi hałasy, grające radio na cały regulator - umiałam i umiem się wyłaczyć.Zawsze byłam odpowiedzialna i miałam swoje zasady, które zawiodły, gdy poznałam chłopaka - obecnego męża ( 36 lat razem ).On studiował w mieście oddalonym od stolicy,( gdzie ja studiowałam ) o 400 km, nie było wtedy telefonów komórkowych, ani pieniędzy na przyjazdy, były listy. Po kilku takich spotkaniach zaszłam ciążę i zaczęło się ....

Ja jestem. Dlatego z zainteresowaniem śledzę ten wątek. I z wielkim zdziwieniem odkrywam, że osób, które dorastanie na wsi widzą jako stracone dzieciństwo i młodość jest więcej niż tylko autorka...

Dzieciństwo i młodość spędziłam na ciężkiej pracy. Chyba zbyt ciężkiej dla dziecka - wg współczesnych standardów. Ja to kochałam i nadal wspominam z sentymentem. Nigdy nie czułam się gorsza z powodu wiejskiego pochodzenia. Wprost przeciwnie - zawsze byłam dumna. Od 13 lat mieszkam w stolicy i nigdy na pytanie "skąd jesteś" nie odpowiedziałam "z Warszawy". Czasem mówię "mieszkam w Warszawie". Ale ja jestem dziewczę z małej wioski, przecież!

Co mi dało wiejskie dzieciństwo? Miłość do przyrody. Ukształtowało zainteresowania. Umocniło szacunek dla tradycji, historii i więzi rodzinnych. Dzięki ciężkiej pracy od wczesnego dzieciństwa jestem bardzo silna fizycznie - na studiach to wykorzystywałam w siłowaniu "na rękę" z kolegami z roku. Biedacy przegrywali kolejne skrzynki piwa zanim zorientowali się, że dwie koleżanki to niezwyciężone "babochłopy" (obie byłyśmy ze wsi ). Zawsze miałam najładniejszą opaleniznę i najsilniejszy charakter. Przyzwyczajona do pracy do upadłego bez problemu łączyłam dzienne studia z zarabianiem na swoje utrzymanie. Było ciężko, ale dla mnie to zawsze było normalne.

Dlatego uważam, że dzieciństwo na wsi to nie jest problem sam w sobie. Problemem może być to, że ktoś owego faktu nie akceptuje. Że czuje się przez to gorszy, skrzywdzony przez los. Tyle, że to nie jest prawda... A na pewno nie jest to coś, co po latach powinno zatruwać życie, jak to możemy zaobserwować na przykładzie autorki tego wątku.

Ja tez jestem z takiej prawdziwej wsi... Mam duzo dobrych wspomnien, ale wiekszosc jest zlych... Ci ludzie wiszacy na plotach obmawiajac sasiadow, coniedzielne pielgrzymki do kaplicy... Moglabym tak wymieniac i wymieniac...

W ciążę zaszłam na III roku studiów dziennych. Dla mnie samej był szok, dziewczyna z zasadami, a tu taki problem. Wszystko było dobrze, dopóki nie dowiedziała sie Pani Matka mojego . Wezwała mnie do siebie, a to było ok. 600 km z Warszawy, telepałam sie tam pociagiem, ze strachu to cała się trzęsłam. Jak zajechałam to ze strachu dostałam takiej sraczki, że nie mogłam sobie poradzić ( a zawsze miałam w tym temacie problemy ). Pani Matka sugerowała mni pozbycie się problemu, bo przecież jej syn nie skończy studiów, nie mamy pieniędzy itd. Z płaczem wróciłam z powrotem do Warszawy. Szkoda, że wtedy nie było internetu i takich możliwości jak teraz, nie było Forum Kobiet, które podniosłyby na duchu. Mój chłopak ( obecny mąż ) był pod całkowitym wpływem Matki, zaczął sie łamać i coraz rzadziej przyjeżdzać. A gdy przyjechał i powiedział, że nie jest gotowy na małżeństwo po prostu go wygnałam. Fakt, że potem płakałam, aż zapuchły mi oczy, ale problem istniał dalej. Nie skończone studia ( studia 5-letnie )  brak pieniedzy i ojciec dziecka ucieka w siną dal. Moje koleżanki zaczęły wymyślać rozwiązanie mojego problemu: aborcja, Dom Dziecka. Moi rodzice mieszkający 150 km od Warszawy nadal nie mieli pojęcia o problemie swojej córki. Kiedy wszystko się waliło napisałam telegram do domu " tato przyjedź sprawa pilna ". Przyjechał ojciec, a ja z płaczem przedstawiłam swój problem, ( dziewczyny wyszły ), a on na to, czego ryczysz? zrób mi jakąś herbatę, " ja szedłem na śmierć i nie ryczałem, a ty ryczysz, że urodzi się dziecko?  żeś nie pierwsza i nie ostatnia, nie martw się wychowamy, ale najpierw trzeba porozmawiać z nim. Zaczął śpiewać wojskowe piosenki i żartować, moje koleżanki oniemiały z wrażenia, bo myślały, że będzie potężne lanie.   Za tydzień pojechał ze mną do Akademika mego lubego, aby zapytać czy to jego dziecko, a kiedy uzyskał potwierdzenie, wiec zażyczył sobie spotkania z jego rodzicami. I to wtedy Starsi ustalili nasz ślub, a mój ojciec jakoś dziwnie  spodobał się Pani Matce, więc wszystko poszło gładko, tak jakby nie było żadnej sprawy. Mój ojciec telepał się pociągiem ponad 700 km, bo taka była odległość miedzy naszymi rodzicami. Pani Matka w mieście, a my na wsi, i to też był dla niej problem. Był ślub, było moje koleżeństwo ze studiów, było małe przyjęcie ( 23 osoby ), a potem urodził sie nasz syn, który mieszkał wraz ze mną w Akademiku jako pierwszy walet, bez pytania o zgodę Rektora. Teraz są inne czasy, myślę, że jednak lepsze. Nadal mieszkaliśmy oddzielnie, bo żadne z nas nie mogło, nie chciało zmienić uczelni, a pozostało jeszcze kilka lat do skończenia. Narazie tyle....

No wlasnie, Ty masz jak sama piszesz, krotkie zycie. Autorka posta, o wiele dluzsze. Przedstawia ona tu swoj punkt widzenia, swoje doswiadczenia i to jak one wplynely na jej zycie. Zapewne nie chodzilo jej o nasza ocene, a raczej o chec opowiedzenia o tym, wyzalenia sie itd. Uszanuj to co pisze, albo nie wypowiadaj sie skoro uwazasz, ze wyolbrzymia to co w zyciu przezyla. Ja pomimo ze jestem od niej o wieeele mlodsza, doskonale ja rozumiem. Pomimo, ze jestem kobieta urodzonym w latach 80tych, wiem co to taka prawdziwa wies bo wbrew pozorom i Twoim przekonaniom, sa jeszcze w Polsce wsie, na ktorych dzieci maja naprawde brzydko piszac, przerabane.

Inori-- doprawdy, nie chce mi sie rozkladac tego wszystkiego na czynniki pierwsze co napisalas, bo szkoda czasu i rokminiania sie na ten temat, ale zwroc uwage ze autorka pisala o latach 195...- w zwyz, ty piszesz o terazniejsozsci!!jak mozesz swoje lata porownywac do lat co dzialo sie pól wieku temu i jakie bylo zycie?? pewnie ze teraz jest wiele maszyn, kosiarek,wtedy tego nie bylo
I uwierz mi ...na wsi byla najwazniejsza praca i to jak,dziecko sie przeciwstawilo?? no to kijem przez plery oberwalo za bunt i nie bylo zmiłuj, a mowa jest o latach autorki ,a nie o dzisiejszych

I nie ukrywam ,ze wtym momencie szlag mnie trafil, cholera mnie wziela, gdy dziewczyna 23 letnia porownuje swoje krótkie dziecintwo na wsi nie mając gospodarki, a opierając sie na wlasnych obserwacjach ,do kobiety ktora ma 60 lat zyla w zupelnie innych czasach a to beszczelne dziecie smie wszystkiemu zaprzeczac jakie Krostka przeszla zmagania w dziecinstwie,plecie bzdury, ze tak nie bylo, ....no nie ukrywam, ze normalnie az reka mi zadrżała.
Jak mozesz dziecino kpic i szydzic z wspomnien starszej kobiety, z jej lat co przezyla??z wspomniec swojej babci tez taki popis odwalasz wsrod znajomych??
Porównywanie lat 90 i terazniejszych do lat 50-60 i wyklocac sie o swoje czujac sie wszechwiedzacym w temacie gdzie nawet nie zaznala takiego zycia?? co za szyderczosc wrodzona czy cholera wie, nabyta, brak słow co to z tych młodziaków sie porobiło,namądrzejsi, w kazdej dziedzinie zycia, nie przegadasz, przeciez Ona wie najlepiej

Ta leniwa uzalająca sie kobieta moglaby byc na dobrą sprawę  twoją babcią, i wlasnie to samo tutaj  opisuje jakie zycie panowalo w jej latach, co twoja babcia tobie opowiadala,harówa byla jak sie patrzy.
Podwaz swojej babci opowiadania ze sie uzala i niech nie dramatyzuje,a to co mnowi to plecie bzdury,,wiec wez juz lepiej nawet nic tutaj nie odpisuj ,bo akurat malo kogo interesują twoje smarkate lata i obserwacje wielce twoich dawnych czasow,czyli pokolenia gimnazjalnego i aktualnego,...bez porównania ,bez porównania ,a w gwoli wyjasnienia, owszem jest jeszcze sporo wiosek gdzie funkcjonują starymi metodami, no ale to dla Ciebie jest niedopojecia, Ty wiesz lepiej....klasyka,jakze mogłoby byc inaczej :rolleyes

Krostka pisz i nie zrażaj się.

Jestem mieszczuchem, który osiedlił się na wsi. Dziadków ze strony matki też mam ze wsi.

Są pozytywy i negatywy mieszkania poza miastem, zależy od odległości i regionu. Animus twierdzi, że w mieście nie nauczysz się obcowac z ciemnością. To chyba przesada. Nauczyc się można i to o wiele więcej, np jak radzic sobie z osiedlowymi gangami i blokersami. Cóż z tymi zapachami to też bym polemizowała. Środek wsi, zagęszczenie niczym w mieście i ciężkie powietrze, bo palą co pod rękę wpadnie.

W chwili obecnej jestem wykończona walką ze śniegiem. Mąż pracuje poza domem, dzieci mają egzaminy, więc zmagam się sama z przyrodą. Któraś klasa odśnieżania i posypywania, boczna uliczka, czyli wieśniaku radź sobie sam. Marznący deszcz? Nie ma problemu, będzie akcja "popiół". Kondycja już nie ta co kiedyś, a uważałam podobnie jak Animus.

O zjeżdżaniu czymkolwiek zmechanizowanym po drodze publicznej należy zapomniec. Kochane służby mundurowe są nader liczne i skwapliwie każą mandatami rodziców owej niepokornej młodzieży.

Dom zamykamy, raczej z mieszkania niczego w tej chwili się nie kradnie. Łupem padają kosiarki, quady, osprzęt typu wiertarka, szlifierka, myjka ciśnieniowa,itp. Po miejscowości krążą sprzedawcy wszystkiego i niczego, różnej maści żebracy z kartkami u szyi, niby uchodźcy.  Sąsiedzi przeważnie nic nie widzą i nie słyszą, po co się telepac po komisariatach. Owszem zza firanek rolet obserwują się wzajemnie, wszak życie innych bywa ciekawe, często dostarcza niezłych emocji.

Inori chyba nigdy nie słyszała o kontroli z KRUS, niech ona tylko dopadnie takiego nieodpowiedzialnego rolnika. Nikt nie mówi, że młody człowiek nie powinien się uczyc, kwestionuję jedynie wiek. Dziecko zasad BHP nie pojmie tak szybko jak dorosły. Najgorsze jest to, ze pisze to osoba nie posiadająca gospodarstwa, de facto ciężko nie pracowała. Przyglądała się jedynie z bezpiecznej odległości swojej posesji. Boskie, normalnie boskie.

Jeśli jednak Inori postanowi ryzykowac zdrowie i życie swojego dziecka - powstrzymamy ją? Pewnie nie. To jej dziecko, jej decyzja, ona będzie z tym życ. Pewnie, ze szkoda tych wszystkich okaleczonych dzieci, ale cóż możemy zrobic, kierowała się swoim rozumem i logiką. Ja jedynie postuluję: więcej wyobraźni, oglądanie tego bzdurnego TV z jego wiadomościami o wypadkach dzieci na roli, nie należy do moich przyjemności.

Ach dziękuję za miłe, pokrzepiajace wypowiedzi, bo już zaczęło robić się smutno i myślała, że " po angielsku " ucieknę.  Tak to są moje wspomnienia z przed wielu lat. Dla większości was tutaj to już historia.Nie Inori nie ma porównania do tego co było kiedyś, co jest dziś. Te obecne czasy ja też widzę i porównuję. Mój syn był cały szczęśliwy jak w wieku 14 lat mógł jeździć traktorem lub konno. To dla niego cudowne wspomnienia i nawet on mnie nie rozumie.  A ja bardzo żałuję że za moich młodych lat nie było takiego FORUM KOBIET.  Wtedy na pewno na bieżąco szukałabym pomocy, nawet wtedy, kiedy zaszłam w ciążę ( a byłam bez środków do życia ) i nie wiedziałam co mam robić. To Inori pisze, że byłam leniwa.... Nie moja droga, nie byłam leniwa, ja po prostu nie lubię pracować na ziemi. Dowodem na to, że nie byłam leniwa jest to, że skończyłam dobre studia dzienne, wychowałam syna w akademiku i się nie załamałam. To były lata siedemdziesiąte ... Wtedy też, aby dostać się na dobre, prestiżowe studia trzeba było być najlepszym, na każdym etapie edukacji. Nie było pieniędzy na korepetycje, ani czasu na marnowanie roku. Urodzenie dziecka nie dawało mnie  żadnej   taryfy ulgowej " nie przerwałam studiów, nie wzięłam urlopu dziekańskiego, nie podrzuciłam dziecka rodzicom. Nie usunęłam, nie oddałam do adopcji, nie oddałam do Domu Dziecka( a miałam takie podpowiedzi )  i ty mówisz Inoris, że byłam leniwa? Ponadto czytając Forum widzę różne tematy ( seks, miłość, przyjaź itd ) więc myślałam, że i ja mogę zabrać głoś. Jeśli komuś się nie podoba co piszę, niech nie czyta i już!, ma inny wybór. Czy dlatego, że jestem starsza to już pisać nie mogę? Ja nawet na Inori się nie obrażam, bo i moi synowie też tak myślą, bo oni też  czasami jeździli tam w gości na wakacje. Dla nich było tam szalństwo, jazda końmi czy traktorem, ale to nie jest to samo co wykonywanie ciężkiej pracy.
Ale człowiek powinien robić to co lubi, co kocha. Jeśli kochasz pracę na ziemi - rób tam, jeśli kochasz pracę z dziećmi - pracuj z dziećmi , bo tam się udusisz. Jeśli lubisz pracę z ludżmi, a będziesz siedzieć w archiwum to oszalejesz. Tak byłoby najlepiej, tylko że życie czasami weryfikuje nasze plany.

Słyszałam, słyszałam. Ja nie byłam zmuszana do pracy w gospodarstwie, jak nikt  z mojej rodziny, ale moi bracia dużo robili bo chcieli, więc dla mnie jazda gimnazjalisty traktorem w pole nie jest obca.

Tak, nazwijmy to ryzykiem. Dzieci do szkoły nie wypuszczaj, bo to ryzyko. Na wakacje też nie bo to ryzyko. Nie ucz jeździć rowerem bo to tez ryzyko. A pozwolenie na nauke jazdy samochodem?! To dopiero ryzyko. A oglądasz w TV wypadki dzieciaków w miastach? Nie przesadzajcie. Nieszczęścia się zdarzają. Wyolbrzymianie wszystkiego tylko pogarsza sprawę..

A co do telewizji, tam tylko pokazują wypadki, bo tylko tym wiekszość ludzi namiętnie się karmi, więc wydaje wam się że samo zło na świecie. Poluzujcie trochę.

Inoris dziękuję za przeprosiny, ja wcale się nie gniewam, wszak każdy ma prawo mieć swoje zdanie, swoje spojrzenie na jakiś problem. Ale proszę uszanuj też zdanie innych, jeśli nie rozumiesz, bo masz takie prawo , ale  nie krytykuj.Na tym Forum jest tyle różnych wątków i zapewne coś dla siebie znajdziesz. A tobie  Słaba kobietko, dziękuję, że  ty mnie rozumiesz. W tych wspomnieniach nie chodzi, że nie lubię wsi. Otóż lata w których mi przyszło tam żyć były trudne prawie dla wszystkich. Ja miałam trochę lepiej, bo był brat, który był przeznaczony na pozostanie w gospodarstwie. Nikt przynajmniej nie przeszkadzał mi w nauce, nie bronił mi w kolejnej edukacji. Ale pamiętam, jak mój sąsiad kosiarką kosił łąkę przy domu, podbiegła  do niego 5 letnia córka i on niechcąco obciął jej nóżkę. Protezę nosi do dnia dzisiejszego. Pewnie, że takie sytuacje mogą zdarzyć się wszędzie, ale na wsi jest ich znacznie wiecej.
Dzisiejsza wieś, a wieś lat 60,70 czy nawet 80 tych bardzo się różnią. Inaczej wyglada pogląd, spojrzenie na życie na wsi przyjeżdzając na wakacje czy w gości, a inaczej jak tam wraz z dorosłymi się pracuje.

Jeszcze raz chciałam przeprosić za swój post. Nie wgłębiłam się w problem i zabrzmiałam jak jakaś idiotka. Dobrze, że się nie gniewasz ale pewnie miło ci nie było. Pozdrawiam ciepło i serdecznie

Inori nie ma sprawy już się nie gniewam, a wręcz pomyślałam, że mój problem to nie problem czytając inne posty. Sama się wstydzę, że nie miałam wcale tak źle jak inni. Praca i bieda to w tamtych czasach były na porządku dziennym. Natomiast bicie i poniżanie których doświadczają inni są naprawdę niewybaczalne. Nie wiem co mam powiedzieć to chyba tylko tyle, że wiele zrozumiałam będąc na tym FORUM.  "Są takie chwile w życiu każdego człowieka, od ktorych nawet pamięć ucieka. Lecz są też chwile, dla ktorych trwania, warto poświęcić wieki czekania."

popłakałam się..."Są takie chwile...(...)"

Krostka ja też zostałam wbita w fotel i to nie jeden raz. Nigdy nie przypuszczałam, że tyle kobiet i dzieci bywa krzywdzonych. Podziwiam kilka osób, które tu piszą i umiejętnie wspierają, pomagają.

Nika to jest straszne, dziecko szuka sposobów na szybkie oderwanie od rodziców. Wychodzą szybko za mąż, otaczają się wianuszkiem dzieci i klepią często biedę. Nieliczne decydują się za studiowanie i jeśli nie są tytanami pracy, też polegną. Mijają lata, ci sami rodzice oczekują od tych dzieci wdzieczności i opieki na starosc. Głupi i toksyczny rodzic chce tego samego co ten dobry, kochający, mądry.

Ja nie wstydze sie tego ze jestem ze wsi, ale wstydze sie wspmnien ktore czesto mnie dopadaja... Za wszelka cene staram sie wtedy zajac mysli czyms innym.
Bedac kilkuletnim dzieckiem mieszkalam w ponad 100letnim domu z matka, rodzenstwem, i prababcia. Bieda straszna, kapiele w metalowej wannie, toaleta na dworze. Szkola prawie 3km od domu. W cieple dni jeszcze jakos to bylo, ale zima dotarcie do szkoly na czas graniczylo z cudem.
Pamietam takie zdarzenie z mojego dziecinstwa. Mialam maly zolty rower. Brat postanowil nauczyc mnie jezdzic. Wszystko szlo dobrze, dopoki nie wpadlam do przydroznego rowu w ktorym bylo pelno wody bo akurat roztopy byly. Kierownica wbila sie w brzuch, bol nie do zniesienia a ja z placzego zamiast isc do domu poszlam do stodoly... Nie bol byl najgorszy, nie to ze sobie nie poradzilam. Najgorsze w tamtym momencie dla mnie bylo to, ze moja jedyna kurtka byla cala przemoczona a ja wieszajac ja na sznurku w stodole, balam sie, ze nie bede miala w czym pojdc do szkoly na drugi dzien.
Tata dojezdzal do nas w weekendy bo mieszkal na innej wsi ze swoimi rodzicami. Matka uciekla z nami stamtad bo moja babka, mama taty, byla, jest w sumie bo nadal zyje, kobieta straszna. Pamiatam jak cieszylismy sie na dzwiek nadjezdzajacego traktora w piatek wieczorem, bo wiedzielismy ze to tata przyjezdza. Przywozil zawsze wtedy ogramna walowke w kolorowych, pasiastych torbach...
Po smierci dziadka, taty mojego taty, przeprowadzilismy sie po raz kolejny do rodzinnego domu. I tu koszmar zaczal sie jeszcze wiekszy...
Ale to moze innym razem.
Na wspomnienie tamtych chwil emocje biora gore wiec nie moge pisac dalej.

Krostko, dziekuje Ci za zalozenie tego watku. W pewnym sensie moge tu wyrzucic wszystkie te emocje, ktore we mnie siedza. Nigdy nie mialam takiej mozliwosci. To taka jakby terapia.

Dziękuję chaber05, dziekuję słabakobietko, dziekuję simplekarolino. Dziękuję ci Nika 29 - ty opisując swoja mamę, to tak jakbyś pisała o mnie. Może nie powiem, że nie nawidzę wsi, ja jej po prostu nie lubię. Kiedyś opowiadałam na tym FORUM jak miałam 16- 17 lat szłam nocą ( przed 24oo ) do kościoła na pasterkę ( 3 km ) samiuteńka. Noc była mroźna, gwiaździsta i spadła gwiazda. Słyszałam, że w tym momencie jak się wypowie jakieś głębokie życzenie, to ono się spełni. I ja wtedy wypowiedziałam swoje marzenie odnośnie posiadania ubrań, butów.których nigdy nie miałam.  I teraz tak jak mama Niki29 mam wszystko w najlepszym wydaniu, że jak otwieram szafę to nie wiem w co mam się ubrać. To jest jakoś takie silniejsze ode mnie, czasami nie umiem się powstrzymać.Już nie chcę kupować , ale ciagle mam taką wewnetrzna potrzebę. Pisałam to również, że teraz są lumpeksy, tanie sklepy i każdy coś dla siebie wyszuka. Kiedyś nie było, a każda młoda dziewczyna też chciała się podobać innym, ale też sama sobie.Te   byle jakie ciuchy, za duże buciory  dodawały nieśmiałości i dodatkowych kompleksów, których i tak nie brakowało w tym wieku.
Pamietam jak moja mama zawiozła mnie do lekarza, a lekarz krzyczy, że zaniedbała dziecko, że od dawna nie była u niego, że jest niedoleczona szkarlatyna.  A mama tłumaczy, że była u niego- wreszcie lekarz każe mi stanąć na wagę i spojrzał na moje buty i mówi tak " faktycznie była Pani 2 lata temu, przypominam po tych butach". Miałam 10 lat i mama kupiła mi męskie buty( takie traktory )  po synu swojej znajomej, abym miała jak najdłużej. I w tych nieszczęsnych butach chodziłam kilka lat - koszmar! Do dziś śnią mi się po nocach.Nie byłam bita, nie byłam molestowana, a takie rzeczy jak te buty, czy wełniany,  pomarańczowy golf na sylwestrowej wiejskiej zabawie często mnie dopadają. Wtedy też młode dziewczyny miały piekne sukienki i buciki - sama nie wiem skąd? Nika29 przeczytałam twój artykuł dwadzieścia lat po kieliszku - bardzo ci współczuję. Pozdrawiam wszystkich serdecznie, cieszę się, że jednak można z siebie wyrzucić co się nawarstwiło przed laty.

nika...jakze smutny to list...

Podobnie w mojej rodzinie. Matka do tej pory wspomina niezyjacego juz mojego tate, jako alkoholika. Owszem, zdarzalo sie ze pil. Mysle jednak ze to byla jego forma ucieczki od tego zapierniczu na gospodarce, wiecznych obiecanek jego matki o przepisaniu mu jej, co nigdy sie nie stalo, wyzwisk itd itd. Tata nie wytrzymal i powiesil sie... To wies i gospodarka go nam zabrala. Byl chyba zbyt slaby na to wszystko. Pomimo ze mam straszny zal o to co nam zrobil ,kocham go nadal bezbranicznie bo pomimo, ze zrobil w zyciu mnostwo bledow, dbal o nas, mowil ze nas kocha. Jak nie traktorem to rowerem dojezdzal do nas 11km przez wiele lat, byle by chociaz spedzic z nami weekend...Moj syn nosi nawet jego imie... oj poplakalam sie....

Dwoch synow najstarszej siostry mojego taty pije tak, ze z pracy ich wyrzucili. Siostra taty takze lubila zaszalec...Ja sama kiedys myslalam, ze mam ostry pociag do alkoholu. Na szczescie to juz dawno za mna... Takich przykladow moglabym podac mnostwo.

Wspominajac rodzine ze strony Taty, kuzynostwo, rodzenstwo, ciocie itd, moge smialo powiedziec, ze malo jest tak osob, ktore sa naprawde szczesliwe. W kazdej rodzinie, a wiekszosc mieszka do dnia dzisiejszego na wsi, mialo miejsce jakies nieszczescie. Smierc, czy wypadek, problemy finansowe badz zdrowotne. Dopiero nasze pokolenie jakos uklada sobie zycie. Wiekszosc z nas wyrwala sie ze wsi i mimo, ze nie zyjemy w ogromnych miastach widmo wsi zostalo gdzies za nami. Czesto jednak wracamy to taktych wydarzen, one w wiekszosci uksztaltowaly nas, nasza psychike. Nie znam nikogo z mojej najblizszej rodziny kto chcialby wrocic na wies.

gdyby naszych wrogow mozna bylo odszukac i im dogadac...
"nowakówna a ty na co czekasz?"-moja wfistka i jej wieczne fochy.