Głupi pantofel czy inteligentny monarcha absolutny?

Czy to , ze licze sie ze zdaniem partnerki, pomagam w domu to znaczy ,ze jestem pantoflarz?

Rzadko się zdarza, by każda z osób była tak samo zaangażowana,komuś zawsze zależy bardziej, to jest normalne. Nienormalne to wykorzystywać taką sytuację dla własnych celów.
Pod pantofel wchodzą nie średnio inteligentni, ale zakompleksienie, niepewni, bo myślą że im trafiła się gwiazdka z nieba i umrą jak ona nie daj Boże odejdzie... Znam neandertalów i oni nie są pantoflami. Ci co chcą pokazać i wiecznie testują - widać za dużo się naczytali bzdur rodem z książek o podrywaniu. Cóż nie każdy co liźnie troszkę wiedzy musi być Giacomo Casanova.
Niemniej faktem, że kobiety non stop testują nas, więc samo testowanie w normalnych ramach to tylko odbijanie piłeczki Wczoraj przeżyłem test - mówię - pomożesz gotować obiad? Nie, bo jestem gościem. Cóż, przyszło co do czego, to pomaga. A sto słów na przeciw najpierw i po co?

ShyShe, ale to zalezy znowu czy potrafisz odroznic to, ze partner liczy sie ze zdaniem partnerki, czy od razu myslisz, ze pantoflarz

Jeżeli wiem, że mam rację i na podstawie przedstawionych przeze mnie argumentów on wywnioskuje, że tak jest- wówczas nie jest pantoflarzem, pantoflarz nie zastanawia się nad tym co jest słuszne tylko bezmyślnie wykonuje polecenia...

Hmm... przede wszystkim nie widzę związku między pierwszym akapitem a drugim...

Po drugie nie widzę związku między skłonnością do dominacji czy uległości w związku a IQ. Często kompletnie tępe dresy spod trzepaka próbują trzymać swoje kobiety na krótkiej smyczy, a błyskotliwi profesorowie nie mają problemu z ustępowaniem swojej partnerce, bo po co się kłócić o bzdety.

Co do mnie - nie interesują mnie ani pantofle, bo lubię ludzi z kręgosłupem, ani panowie-władcy, bo dla mnie mężczyzna powinien być na tyle pewny siebie, żeby nie próbować mnie zdominować na każdym kroku. Poza tym szarpać się z takim przy każdej pierdole - nie za ciekawa perspektywa.

Najlepiej jak w związku nie ma głupich przepychanek o władzę, tylko się dyskutuje jak na dorosłych ludzi przystało. Ja tam lubię jak facet jednak jest dominujący, ale to nie oznacza, że ma mnie testować, albo się mną wysługiwać. Podział obowiązków to przecież nie jest bycie pantoflem, a normalna kolej rzeczy. Bycie kobietą przecież mnie nie zobowiązuje do prac domowych, można to robić razem. Wiadomo, że są prace typu wniesienie na piętro czegoś ciężkiego, gdzie facet lepiej się sprawdza, bo silniejszy, ale ja też jak trzeba umiem sobie choćby drewna narąbać.
Uległych facetów bez resztek własnego zdania, a więc i jaj nie trawię

Ale nie uważam żeby był tu wiązek z IQ

Jeżeli o mnie chodzi to już wolała bym pantoflarza niż mamin synka który tylko z jej zdaniem się liczy a nie ze zdaniem i innymi sprawami swojej partnerki.

A ja uważam, że kobieta szczęśliwa to taka, której się wytłumaczy co jest właściwe (jeżeli jest), choćby dlatego, żeby sama sobie nie stwarzała problemów, których nie ma...

Dorosły człowiek chyba woli, kiedy ma mniej problemów

Pewnie, że woli .

Ale to nie oznacza, że sama ich nie wymyśla.

Mężczyzna po rozwiązaniu problemu padnie i będzie błogo leniuchował .

Kobieta takiego lenistwa nie wytrzyma .

Kobieta coś wymyśli

I po walce z biednym mężczyzną zrobi z tego problem .

To dlatego małżeństwa z sentymentem wspominają czasy, gdy nie miały niczego i o każdą pierdołę razem walczyły.
Potem rozwiązali najważniejsze problemy i...

Coś w tym jest .

Im ktoś jest głupszy, tym bardziej przekonany o własnej nieomylności .

Nie czytasz ze zrozumieniem... Dzielenie się obowiązkami to jest partnerstwo...

ShyShe, z Twoim pierwszym postem trafiłaś w dziesiątkę. Co prawda jestem w związku, ale kiedy jeszcze (do niedawna) randkowałam, zauważyłam te same tendencje.
W związku z tym, że nie jestem osobą, która daje się zdominować i z pokorą zajmuje miejsce w przysłowiowej "kuchni", wybrałam pantoflarza... Ale czy można go nazwać pantoflarzem? Ma swoje zdanie, swoje zasady, a jednocześnie słucha mnie, kocha, często dostosowuje się do moich potrzeb... Jednak czy jest to tylko jednostronne? Są to chyba po prostu kompromisy i szacunek do drugiej osoby... Dla mnie to jest wyrazem męskości, a nie związkowe przepychanki - kto jest silniejszy i lepszy. 

Fakt, mój facet może nie jest super błyskotliwy i jest spokojny, czasami chciałabym aby robił coś więcej. Problem w tym, że przerabiałam już młodych karierowiczów, którzy nie patrząc na siebie (z gęby często chodzące kible), dawali mi do zrozumienia, że kasa to wszystko. Zamiast potraktować mnie jak kobietę, patrzyli bardziej jak na obiekt: "czy ona będzie pasowała do mojego lajfstajlu, czy też będzie dużo zarabiała i CZY NA MNIE ZASŁUGUJE"...

Znam kilka przypadków, gdzie kobieta ma kasę, ma błyskotliwego faceta, który ma kasę... Właśnie się pobierają. Jednak szczegółem jest, że on przez wszystkie lata ją zdradzał, rozstawali się milion razy i w międzyczasie on był w (krótkich) związkach i nie, raczej się "nie zmienił".

To jest moja perspektywa rozumienia tego tematu. Po prostu chyba trzeba wpisać siebie w jakąś konkretną grupę charakterologiczną i może szukać kogoś na zasadzie przeciwwagi? Reszta to kompromisy.

.

Po takim poście wywnioskować można, że aby sprawdzić, czy kocha, należy testować...:)

Mężczyzna rządzi ale musi okazywać szacunek i ma zawsze być opoką niezależnie od okoliczności. Mój mąż jest takim facetem i dobrze nam razem.