Dom otwarty - czy to coś dla Ciebie?

Mój taki jest. Rozumiem przez to, że wszyscy nasi znajomi i przyjaciele, oraz przyjaciele dzieci, wiedzą, że w każdej (dosłownie) chwili mogą do nas przyjść. Także nocować. U nas to normalne, że w środku nocy dzieci wracają ze znajomymi, którzy u nas nocują.
Przyjeżdżają znajomi i krewni z różnych stron Polski i świata. Nie wyobrażam sobie, że mieliby mieszkać w hotelu.
Dom jest duży, więc sporo osób się zmieści, a nam to nie ogranicza przestrzeni. A ja lubię takie "zamieszanie".

Dzieci zgłosiły nas do "couchingu" - na szczęście nie do domu, tylko do mieszkania.

Inną rzeczą jest, że nikt tego nie nadużywa.
No i mieszkamy na peryferiach, więc nikt w przerwie na zakupy nie wpada na kawę.

Jak napisałam: nikt nie nadużywa.
Dzieci nie muszą się pytać o zgodę na przyprowadzenie znajomych, bo wiedzą, że ta zgoda jest. Natomiast gdy z kimś przychodzą to po prostu uprzedzają telefonicznie.
Nasi znajomi, przyjaciele czy krewni pytają nas wcześniej o zgodę. Pozwala to na ewentualne odmówienie (zdarza się gdy nie jest to możliwe z jakichś względów).

Moja definicja domu otwartego, to dom pełen ludzi, zamieszania, gdzie każdy i każdej porze może wpaść bez zapowiedzi i na pewno nie spotka się to z dezaprobatą gospodarzy. Dzisiaj już nie wyobrażam sobie, że mogłabym mieszkać w takim domu, choć kiedyś było zupełnie inaczej. Obecnie dom kojarzy mi się z azylem i spokojem, miejscem, w którym czuję się w pełni swobodnie, w którym - gdy mam na to ochotę - mogę sobie w ciszy poczytać i odpocząć, pobiegać w majtkach lub ufarbować włosy, który zarezerwowany jest dla przyjaznych i bliskich mi osób. Te osoby doskonale wiedzą, że są zawsze mile widziane - bez względu na okoliczności i porę, one zapowiadać się nie muszą i często tego nie robią, a mimo to zawsze wywołują niekłamaną radość. Natomiast obecność innych (pomimo że bardzo lubię gości) bywa kłopotliwa, a czasem wręcz krępująca, dlatego od nich oczekuję, aby jednak wcześniej się ze mną umawiali.

Nie bardzo lubię taką opcję.
Dom to dla mnie takie miejsce, gdzie mogę uciec, kiedy już nie mam ochoty z nikim się widzieć i mogę sobie pobyć sama. Mogę chodzić nieuczesana, nieumalowana i w rozciągniętych polarach. Mogę mieć tak wielki bajzel jak tylko zechcę i przed nikim się nie muszę z tego tłumaczyć. Ergo niezapowiedzianych wizyt zwyczajnie nie lubię.

No ale u mnie to dalece wykracza poza brak makijażu... ;-)

To zależy KTO przychodzi. Nie lubię niezapowiedzianych wizyt, wręcz nie znoszę. Wystarczy mi, że mieszkam z teściami i spotykamy się non stop

Co do prywatności, o której tu wspomniałyście: ani ja, ani moja teściowa nie mamy najmniejszego oporu by chodzić po domu czy ogrodzie tak, jak nam się podoba; w majtkach, kaloszach, staniku czy bikini- bez względu na to, kto dom nawiedza