Spadek nastroju i czarne myśli

dla mnie odebranie sobie życia to głupota,ja już miałam do czynienia z kimś kto prawie 2 razy odebrał sobie życie,gardzę tym kimś - dlaczego?
bo nie myśli o tych z którymi żyje,jest egoistą, a przede wszystkim nie chce sobie pomóc

ludzie zanim odbierzecie sobie życie pomyślcie o milionach osób które codziennie walczą ze śmiertelnymi chorobami np.nowotworem,oni za wszelką cenę chcą żyć

Myśli o odebraniu sobie życia są objawem depresji. Najlepiej żebyś poszedł do naprawdę dobrego psychologa, który wysłucha Cię i pomoże wyjść na prostą. Czasem jest tak, że depresja zakrada się do nas, mimo że nie ma (pozornie) powodu. Czasami pojawia się z powodu zaburzeń chemicznych w mózgu (np. wskutek choroby tarczycy). Jedno jest pewne - nie ignoruj swojego stanu. Masz dzieci, żonę, tyle bliskich osób, które ucierpią po Twoim odejściu. Umrzeć zdążymy wszyscy, podczas gdy życie mamy jedno. Jedną tylko okazję, by dowiedzieć się czegoś o sobie i o świecie. Spójrz tylko wokół siebie. Tyle niesamowitych zjawisk, których jeszcze nie zdążyłeś poznać, zrozumieć. Miejsc, których jeszcze nie widziałeś. Ludzi, których nie poznałeś. Dlatego warto brać się z deprechą za bary. Po to by z tych wszystkich wspaniałości czerpać.
Pozdrawiam.

Straszną mam ochotę. Jest okropnie a przyszłość wygląda jeszcze czarniej niż teraźniejszość.

Miałam wczoraj taki piekny sen -że mam raka... Może mam?

Nie jesteś zapewne szczęśliwy, pewne rzeczy cię nie bawią - zapewne głębszy kryzys egzystencjalny, który jeśli przeżyjesz będziesz tylko bogatszy.

A jak nie zyje z nikim?
I po co ma sobie pomagać? Jesli np nie lubi siebie? Wiesz jaktrudnojest być 24 godziny na dobę z kimś kogo nie cierpisz?

jak nie możesz wytrzymać z kimś 24 godziny na dobę,to zrób wszystko żeby z tym kimś nie siedzieć,nie wiem rozejdz sie jeśli to mąż/chłopak,wyprowadz sie jeśli to ktoś inny
równie dobrze zamiast odebrać sobie życie z powodu kogoś,mozna byłoby go zabić...to byłoby w porządku wtedy?
dla mnie żaden problem nie jest powodem aby sobie życie odbierać

ale to ja jestem z tym z kim nie mogę wytrzymać... nie mogę się ze sobą rozejść ani się wyprowadzić bo gdziekolwiek się nie wprowadzę tam znowu będę...ja
patowa sytuacja

to chyba sa jakieś terapie,są ludzie którzy mogą Ci pomóc
śniło Ci się że masz raka?uważasz to za piękny sen? nikomu nawet największemu wrogowi nie życzę tej strasznej choroby

tak Ci się brzydulla tylko wydaje,miałaś styczność z osobą chorą na raka przez dłuższy okres czasu? wiesz że ten koniec może trwać długo? i morfina z czasem nie pomaga?

Wiesz co... czytać mi się już Ciebie nie chce...
Życzę powodzenia w realizacji marzeń... i pozdrawiam...

Korzystałaś kiedykolwiek z pomocy psychologa??

zrobiłabym to gdyby to było wykonalne.. przy okazji zrobiłabym dobry uczynek bo oddałabym życie komuś kto go chce

bo jestem małym brzydkim beztalenciem

nie to nie to
wychowano mnie w przekonaniu że za samobójstwo idzie się dopiekła i jakaś część mnie nie może pozbyć się wątpliwości
wolałabym że coś naturalnie mnie uratowało od tej marnej egzystencji, stąd rak - w końcu dostajesz ostrzeżenie, możesz pozałatwiać swoje sprawy,czasem możesz dostać czas żeby zrobić coś co zawsze chciałaś zrobić

tak totalnie to od jakiegoś roku
wcześniej widziałam jakieś światełko w tunelu

brzydulla Twoje problemy ciągną sie chyba od dawna,korzystałaś z jakiejś pomocy?
myslisz że jak zachorujesz na raka i umrzesz to trafisz do nieba?na niebo czasami pracuje sie całe zycie 

Nie znam osoby która by nie myślała choć raz w życiu o śmierci. Zwłaszcza w tych czasach, gdy trup ściele się gęsto na ekranach kin, TV, wszystkie media mówią o tragediach itp
Pomiędzy myśleć a zrobić jest jednak duża różnica.
Ja wychodzę z założenia że nie ma co się spieszyć. Na pewno warto żyć tak aby dostrzegać i cieszyć się każdą chwilą. Jeśli życie Cię nie cieszy - zmień je. Jak to mówią "codziennie w lustrze widzę osobę odpowiedzialną za to jak wygląda moje życie ".
serce1, zrób coś dla siebie : zrealizuj najpierw wszystkie zamierzenia i marzenia jakie zawsze chciałeś osiągnąć i spełnić, a potem postanawiaj co dalej

Do brzydulli:
?bo jestem małym brzydkim beztalenciem?
Czyje to zdanie? Kto tak myśli? Ty? Musisz uwierzyć w siebie. Według mnie obrazy Picassa są brzydkie a większość nad nimi pieje i płaci za nie miliony. Cos może być dla jednych brzydkie a innym właśnie to się podobać. Nie wszyscy są szczupli i piękni, ale tez nie wszystkim tacy ludzie się podobają.
Mi np. nie podobają się modelki. Są zbyt chude jak na mój gust. Moja zona nie jest wysoka, jest niska. Do mis świata tez nie jest podobna, ale właśnie taka mi się podoba. A czy podoba się innym to mnie nie obchodzi. Ma się podobać mi i mi się podoba. To zawsze kwestia gustu każdy z nas jest inny. Ja np. lubię rude kobiety a tez większości takie się nie podobają. Po prostu nie myśl w ten sposób o sobie.

Do Lena812:
Ja nie gardzę nikim. Dla mnie każdy człowiek jest równy. Czy to prostytutka czy biznesmen. Trzeba poznać człowieka i postarać się zrozumieć. życie pisze nam rożne scenariusze. Decyzje podejmujemy my, czasem później ich żałując to prawda, ale czasu nie cofniemy. Staram się raczej zrozumieć powody niż gardzić.
Kiedyś powiesił się mój w wujek. Osierocił dwóch synów.  Powiesił się tez mój kolega.
Nikt z nich nie zostawił listów, nic. Kolega był jedną z najweselszych osób, jakie znalem. Nigdy się nie skarżył, nie miał (właśnie nie miał o ile mi wiadomo bo nie wiem co miał w głowie) problemów. Zawsze uśmiechnięty, tryskał optymizmem, szczęśliwy maż i ojciec, a jednak. Pewnego dnia wiadomość ze już go nie ma. A był on naprawdę ostatnia osobą, jaką znam, o której bym pomyślał ze mogłaby cos takiego zrobić.
To samo mój wujek, małżeństwo chciałoby się powiedzieć idealne, dzieci już odchowane, sytuacja życiowa ustabilizowana, zero kredytów, dom, auto, zona (odkąd pamiętam zawsze byli razem i zawsze uśmiechnięci zadowoleni z planami na przyszłość), praca i nagle telefon ze go znaleźli. Dlaczego nie wie nikt.

Do alfa alfa:
?zrób coś dla siebie : zrealizuj najpierw wszystkie zamierzenia i marzenia jakie zawsze chciałeś osiągnąć i spełnić, a potem postanawiaj co dalej?
Właśnie w tym problem ze osiągnąłem w życiu więcej niż chciałem. Wszystko co mam zawdzięczam sobie. Tata przychodził często pijany i uciekaliśmy wtedy z rodzeństwem. Mama chodziła na palcach żeby nie było awantur. Pochodzę z wielodzietnej rodziny. Obiecałem sobie jeszcze jako dziecko ze moim dzieciom niczego w życiu nie będzie brakować, ze nie będzie awantur, bicia, picia, ze zrobię wszystko by miały lepiej niż ja. Powoli, ale konsekwentnie realizowałem swoje plany. W karierze zawodowej zaszedłem nawet wyżej niż chciałem. Ale w trakcie się ożeniłem, urodziły się dzieci. Wiec stawiałem sobie poprzeczkę wyżej. Tłumacząc sobie ze to dla nich. Ale mając tez wspomnienia własne starałem się ich (rodziny) nie zaniedbywać. Pomagałem w domu i jak tylko mogłem byłem z nimi. Nie chodziłem po znajomych czy knajpach. Wołałem być z nimi w domu, wczasy razem itp.
Chyba znalazłem się na tym etapie ??. A potem postanawiaj co dalej?
Bo nie wiem co dalej. Czasem budzę się w nocy i patrzę jak śpią. Cisza spokój, widzę jak rosną i jak ich kocham. A mimo to mam czasem ochotę wstać ubrać płaszcz i po prostu iść gdzieś przed siebie, tylko gdzie i po co ? w myślach tak idę, idę i przepaść nagle. Mój problem chyba polega na tym ze czuje się w domu nie potrzebny. Czasem myślę że nawet jakbym zniknął to dopóki kasa dalej wpływałaby na konto to żona nawet by nie zauważyła że mnie nie ma. Przykre że tak pisze wiem, ale takie mam odczucia. Dzieci w prywatnych szkołach, pełno zajęć dodatkowych (żona pozapisywała ich chyba na wszystko na co się da), nie maja czasu nawet wyjść ze mną pokopać piłkę czy na basen bo maja tyle dodatkowych zajęć. A jak już maja chwile to zakaz od żony bo zimno i się rozchorują.. W domu maja wszystko, praktycznie jeszcze pociesza mnie to, że młodszy syn potrafi przyjść bezinteresownie do mnie i powiedzieć mi ze mnie kocha, i to chyba on jest takim ostatnim hamulcem. Wtedy czuje jeszcze ze cos mi się chce. Ale ogólnie straciłem swój zapal. Nie mam już motywacji do czegokolwiek. Z drugiej strony boje się o nich. Boje się, bo wiem ze w życiu rożnie bywa. Wiem ze jak bym odszedł nie będę w stanie już ich chronić, pomagać i tłumaczyć. Teraz mogę mieć wpływ na ich towarzystwo, wytłumaczyć, co jest dobre a co złe. Boje się ze mogą mnie jeszcze kiedyś potrzebować (mimo iż teraz czuje ze jestem im nie potrzebny), a jak odejdę nie będę w stanie już nic zrobić by im pomóc. Tak ze uczucia dziwne.
Nigdy nie korzystałem z wizyt u psychologa. Czy takie wizyty są odnotowywane? Czy to jest na tyle prywatne, że tylko ja i lekarz wiemy o tym że byłem na konsultacjach? Może faktycznie powinienem cos z tym zrobić. Zbyt często to ostatnio powraca.
Ja nie chce żeby ktoś czuł się winny. Nie chce zadawania bólu sobie czy innym przez choroby tak jak brzydulla. Nie myślę o wieszaniu jak wujek i kolega. Strażak raczej tez byłby ze mnie marny.
Moje myśli chodzą raczej wokół jakiegoś ?nieszczęśliwego? wypadku. Nie chwale się nikomu, nikt nie wie o tych myślach, na pewno z dala od domu, nie na oczach bliskich, jeśli miałbym to zrobić. I tak by nikt nie miał wątpliwości ze to był wypadek.

Też kiedyś o wypadku myślałam. Mieszkałam 4 lata w Domu Dziecka i miałam dwóch przyjaciół tzn przyjaciela i przyjaciółkę. Wiedziałam, że są moimi przyjaciółmi, bo za takich się uważaliśmy, ale ja jakoś tego nie czułam, że jestem dla nich tak ważna jak oni dla mnie. I wtedy sobie myślałam: co by zrobili gdyby się dowiedzieli, że nie żyje, że miałam wypadek? Czy było by mi dane widzieć ich reakcje? Albo gdybym go miała ale bym przeżyła, to czy by byli w szpitalu? Czekali by aż się obudzę?
I takie myśli miałam. Chcialam sprawdzić na ile jestem ważna dla nich. I dostałam taką możliwość, ale w inny sposób. Otóż trafiłami do szkoły z internatem na 2 lata, daleko od mojego miasta. I przekonałam się, że ważna nie jestem... Gdy wracałam na weekendy to nawet sie szczególnie nie cieszyli. Często się kłócili ze mną o byle co.
Wtedy zrozumiałam, że nie jest ważne to jak inni na Ciebie patrzą, ale jak Ty patrzysz na innych. Bolało i to mocno, ale trzeba było nauczyć się żyć dalej i żyłam. Z "przyjaciółką" kontakt się urwał, a z przyjacielem nadal się przyjaźnie, ale na innych warunkach. Bo to ja w pewnym momencie przestałam się nim interesować i to on zaczął o naszą przyjaźń walczyć. I teraz jest ok.
Czemu to napisałam? Żeby dać Ci wskazówke, żebyś nie robił czegoś tylko dla innych, rób też coś dla siebie.
Wiem dokładnie co czujesz.

Brzydula, to tylko z leku przed pieklem ciagle sie ze soba meczysz?
A jak sie okaze, ze piekla nie ma, to wyjdzie na to, ze sama siebie w trabe przez tyle lat robilas

Ja myślę czasem co by bylo gdyby. I czasem chciałabym zniknąć,ale tylko na jakiś czas. Nigdy nie miałabym odwagi na popełnienie smaobójstwa.

Mnie się zdaje, że kazda osoba, która gdziekolwiek ujawnia, że ma myśli samobójcze, sygnalizuje w ten sposób, że jednak szuka ratunku, kogoś lub czegoś co jej pomoże. Osoba, która chce skutecznie odebrać sobie życie, po prostu to robi.

Wiesz, w tych słowach zawarłeś wszystko co Cię boli..
Może czas zawalczyć o miłość i zainteresowanie, by było między Tobą i partnerką jak za młodzieńczych lat.. Czasem mam wrażenie, że ludzie nie dostrzegają jak bardzo się w ciągu tych kilku lat zmienili... Ona może również ma podobne odczucia jak ty, tylko nie potrafi z Tobą o tym rozmawiać.
Dobrze zauważyłeś, rodzinie zawsze będziesz potrzebny. Może nie mówią o tym, nie okazują zbyt często (albo nawet przeciwnie, bo z wiekiem nastolatki dają nieźle popalić) - ale to że jesteś trzyma ich razem, nie boją się o przyszłość bo jesteś i wiedzą że zawsze mogą na Ciebie liczyć. Dla nich to naprawdę wiele. Za kilka, kilkanaście lat będziesz wychowywał wnuki.. jest jeszcze wiele zadań, cudownych chwil jakich jeszcze nie odkryłeś i nie chodzi mi o awanse, pracę czy wyścigi kto ma największe saldo na koncie..
Pomyśl o urlopie... odpocznij, ciesz się tym co masz
Odkop pasje jakie kiedyś miałeś, zastanów się co Cię pociąga na dzień dzisiejszy, poznaj jakiś nowy sport .. jest tyle możliwości.. eh
Psycholog też pomaga.

Metaksa,
Dzięki za rady. Siłownia to niestety nie dla mnie, ryby ? kiedyś myślałem o tym. Natomiast pomysł z motorem , wow , zupełnie zapomniałem ze kiedyś było to moim marzeniem. Co prawda jeszcze zimno no, ale wiosna się zbliża. Kurcze, no pomysł na 5+ , prawko mam wiec tylko cos kupić

Myszeczka 23
Przykro mi ze z powodu Twojej przeszłości. Nawet sobie nie wyobrażam nie mieć rodziców. Jacy by nie byli to jednak dobrze jest mieć kogoś. Mnie tato często zabierał ze sobą i rożnie to bywało w dzieciństwie ale wspominam to bardzo, każda chwile.
Staram się cos zmieniać, robić coś dla siebie, ale nie jest łatwo po tylu latach tak nagle się zmienić.

Brzydulo,
Ty musisz sama chcieć cos zmienić. Tylko w ten sposób cos osiągniesz. Mi wszyscy w około zawsze mówili ze nie mam szans na to czy tamto a zawsze miałem fajne dziewczyny, w pracy też awanse a wszyscy mówili że nie poradzę sobie. Musisz chcieć. Tylko wtedy cos się zmieni ? samo. Zapomnij co mówią inni. Mowie Ci ze co dla jednych jest brzydkie dla innych jest piękne. Po za tym uważam (a mam w tym doświadczenie) ze nie zewnętrzne piękno jest najważniejsze. Nawet najpiękniejsza twarz kiedyś dostanie zmarszczek. To co najcenniejsze mamy w nas samych. I o tym pomyśl jaka jesteś. Zmień się wewnątrz, myśl pozytywnie i to ktoś w końcu dostrzeże. Wewnętrzne piękno nie przemija ale trzeba tez dać cos od siebie. I życzę Ci w tym powodzenia.

Koliber,
Kliknij na mnie to tam jest więcej o moim małżeństwie. No w piłkę to jak ciepło nie w zimie, ale ogólnie nie maja tego ?wolnego? czasu te moje dzieciaki.

Alfa alfa,
Z moja żonką to już temat przerabiany. Jak pisałem powyżej trzeba chcieć. Ja chce ale do tanga trzeba dwojga Jest watek mogę Ci wkleić link albo kliknij na mnie to poczytasz o moim małżeństwie. No cos będę musiał sobie poszukać do ?roboty?

Agajaga,
Zgadzam się że to nie najlepsze miejsce. Ale ja się nie zabijam, napisałem tylko że mam takie myśli czasami.

Kobietka1
Witamj, dawno Cie nie było. Masz racje że czasem wystarczy się wyżalić, ale nie mam komu. Dlatego dobrze że choć to forum jest, bo to takie wyrzucenie z siebie tych emocji.
A co tam u Ciebie?
?A życie czasami zaskakuje.? ? Czyżby cos lepiej było u Ciebie? pozdrawiam

mi wystarczyło w sumie jedno zdanie, że dostałeś zakaz od zony i że zapełniła dzieciom wolny czas obowiązkami, żeby stwierdzić że to ona gra pierwsze skrzypce a ty stoisz w jej cieniu, tak to odczułam...a może tobie taka rola po prostu odpowiada?

no dokladnie

A moze napisz coś więcej....co się dzieje,że jest tak beznadziejnie...

Dlaczego tytuł wątku został zmieniony?

Tytuł wątku to chyba moderator. Ja nie, bo nawet nie wiem czy mogę a nawet jak, to nie wiem jak.

Fakt ze czasem dobrze się wygadać. Ale czasem brak slow żeby opisać, co się czuje. Tak jak dziś dół gigant

Kobietko1,
co masz na myśli wewnętrznie? Co mogę zmienić i jak wewnętrznie?
Fakt ze zawsze można napisać, ale już tyle o sobie napisałem, że ?. a nie chciałbym się aż tak ujawniać. Pewne rzeczy i zdarzenia można skojarzyć, a jednak wołałbym pozostać anonimowy. A chyba i tak już za dużo tu napisałem.
Tu nie chodzi tylko o mnie a o nas, o mnie i żonę. Ale bez dialogu i choć chęci wysłuchania nic nie zmienię.
A czym to Cie maż zaskoczył? Jeśli to nie tajemnica? Może wykorzystam pomysł?

Brzydulo,
wyczytałem ze pracujesz w szpitalu? Tam się przewija mnóstwo ludzi. Maja ciocia poznała swojego partnera w wieku 60 lat. A wcześniej nie miała udanego małżeństwa. Dopiero kilka po śmierci męża, gdy poznała obecnego partnera widać ze jest szczęśliwa. Piszesz o bogatych, a ja już wiem ze pieniądze szczęścia nie dają (choć ułatwiają Zycie) Ja jak ich nie miałem byłem szczęśliwszy. Nie będę namawiał Cię na siłę na zmiany musisz sama zacząć chcieć. Fakt ja założyłem wątek, bo mam doły, ale też nie ja jeden.  Zobacz ile na tym forum ludzi z problemami. I wszyscy liczą na cud, na pomoc, czasem choć dobre słowo. Czasem to pomaga choć na chwile. A nie masz naprawdę jakiejś koleżanki żeby wyjść na kawę?

Spacer po parku to jest to, o czym marze, ale kto dziś chce iść do parku na spacer.

Serce 1
Mówiąc wewnętrznie miałam na myśli to, że może rzeczywiście zmieniłeś swoje zachowanie w stosunku do żony, ale tak naprawdę chciałbyś żeby było inaczej (w głębi duszy), zachowujesz się tak bo taka jest sytuacja, a naprawdę zachowanie to jest sprzeczne z tym co czujesz. (Nie wiem, ja tak tylko gdybam).
Jeżeli chodzi o mnie, to nic aż tak nadzwyczajnego (nic nadzwyczajnego jeżeli chodziłoby o kogoś innego), po prostu wzmożona inicjatywa z jego strony, czego raczej w ostatnim czasie nie było. Bo poza tym, tak jak wcześniej pisałam, nie mogę się czepiać.
Nikt nie chce się zbytnio ujawniać, ale myślę, że jak coś napiszesz, to nie koniecznie od razu ktoś Cię skojarzy.  Spacer to dobry sposób na doła, ale rozumiem, że samemu to już nie taka przyjemność. Myślę, że pisanie może odnieść skutek, jeżeli wie się, że ktoś to czyta. Pewnie, że wyjście na kawę i rozmowa w cztery oczy jest lepsza, ale jeżeli nie koniecznie człowiek ma się komu wyżalić, to lepiej tak niż wcale. A Twoje rodzeństwo, rozmawiałeś o tym co cię gryzie, masz dobry kontakt z nimi? A tak w ogóle co Cię najbardziej przybija?
Pozdrawiam

Metaksa,
Z tym motorem naprawdę fajny pomysł. Bo jeśli nie wyjdzie nic to nie podpadnie co się stało.

Brzydulo,
widzę że główny Twój problem to doły spowodowane brakiem kasy i kogoś (rozumiem nie partnera), kogoś z kim Szło by pogadać.
Ja może najlepszy w nawiązywaniu kontaktów tez nie jestem, odwykłem przez lata, no ale myślę że może załóż tu na forum watek (tylko może bardziej optymistyczny ) i podaj tam gdzie mieszkasz. Może jest tu na forum ktoś kto mieszka w okolicy i też czuje się samotny i wyszedłby na kawę, czy piwo. Tu z tego co się czyta dużo ludzi z rożnych stron europy pisze, emigrantów wiec myślę że zawsze to jakaś szansa. Na finanse niestety Ci nie poradzę. Ja nigdy nie byłem pazerny (nie jest to absolutnie jakakolwiek aluzja, nie chce Cie obrazić) ale może za dużo o tym myślisz. Może spotkasz kogoś, kto zaoferuje Ci dodatkową prace a przy okazji wśród ludzi. Rożnie to bywa.

Kobietko,
Masz racje. Wszystko to, co teraz robie jest sprzeczne z tym co czuje. Wszystko dosłownie. Ale po prostu mam dość!
Chce widzieć (czuć) że jej też zależy choć trochę na naszym małżeństwie, a tego nie ma.
Z rodzeństwem mam kontakt, chyba dobry. Ale nie chce miesząc do naszego małżeństwa rodziców czy rodzeństwo. To nasz związek, oni tam nie pomogą. Skoro żona nie chce rozmawiać ze mną żeby coś zmienić to jakoś nie widzę żeby chciała z kimś innym (z rodziny) bo może z kimś obcym rozmawia nie wiem.  Żeby choć miała jakaś mądrą przyjaciółkę która potrafiłaby jej cos powiedzieć.
Spacer miałem na myśli właśnie z żoną, taki bezinteresowny, po prostu miły wspólny spacer.

Przybija mnie brak jakiegokolwiek zainteresowania od strony żony. Pisałem już wcześniej w tamtym wątku ze pomagałem żeby miała więcej czasu (żebyśmy mieli więcej czasu razem) dla siebie i w łóżku i na co dzień, brak mi wspólnych rozmów, zwykłego przytulenia, chyba po prostu wszystkiego tego co jest w normalnym związku.
Czy ja mam teraz czekać 15 czy 20 lat na wnuki żeby mieć jakąś przyjemność (jedyna radość)w życiu choć z tego ze będę mógł iść z wózkiem na spacer?
Nie wyrobie psychicznie tyle czasu. Ja sypiam nerwowo, budzę się co kilka godzin, myślę, czasem telepie coś mi w środku, nie wyrobie tyle czasu czekać. A co jak dzieci się wyprowadzą? Skoro teraz tak jest miedzy nami to co potem?
Ja nie widzę przyszłości, dlatego takie myśli chyba przechodzą mi przez głowę.
Fakt ze czasem lepiej się tu wypisać niż powiedzieć o jedno zdanie za dużo. Tak trochę emocje opadają. I spokojniej na jakiś czas, ale ile tak można?

Myszeczko,
W takim razie przepraszam, jakoś źle odczytałem to  co napisałaś.

Problem w tym ze nie czuje potrzeby niczego, ciężko tak się czymś zainteresować. Jeśli chodzi o dzieci to staram się jak mogę. W ich przypadku to tez moja wina, pracowałem, pomagałem w domu a później to już dzieci spały. Niby ich mam (żonę i dzieci) a nie mam i cholernie mi ich brak. I jest jak jest

Dziś jedziemy na ferie. Wiec stawiam póki co na kontakt z dziećmi. Co będzie dalej nie wiem, chce aby choć miały co wspominać.

Co do żony to masz racje nie mam nic do stracenia (choć zastanawiam się czy już nie straciłem wszystkiego). Ale spróbować mogę to, co piszesz. W twarz nie dostane bo to w końcu żona
Zobaczę i odezwę się za jakiś czas. Czy coś się poprawiło.
Ja wiem że nie mogę brać naprawy tylko na siebie, ale to trzeba chcieć. A u nas nie ma dialogu i to jest najgorsze. Jak chce usiąść i porozmawiać, żeby powiedziała o co chodzi co jest źle to nie chce. Twierdzi, że wszystko jest dobrze a ja wymyślam. I to jest najgorsze że ona żyje w przekonaniu że wszystko jest ok. A nie jest.

Sam już nie wiem może ja jestem jakiś dziwny. Za dużo wymagam?

A ta poprawa, co pisałem to tak, była, ale chwilowa. Teraz jeszcze gorszy mamy kontakt. Jak ja się nie odezwę to cisza
No, i jak tu być optymista? Jak chciec żyć?

A ja Ci życzę dużo radości z dziećmi. Obyś od tego wszystkiego odroczą, zbliżył się do nich i żebyś Ty na tych feriach też się dobrze bawił! Pamiętaj, że dzieci są równie ważne jak żona, więc nie rób nic tylko dla nich, aby miały co wspominać, ale rób to dla was! I czerp z tego wyjazdu dużo radości!;)

kobietko a co do Twojego męża, to on tak robi bo mu tak wygodniej. Unika takich rozmów na świeżo by się nie kłócić. Czeka aż Ci emocje opadną, a później już nie ma za bardzo sensu do tego wracać. Więc jeśli znów zrobi coś nie tak i będziesz chciała z nim po gadać o tym od razu to stań na przeciwko telewizora i powiedz, że chcesz rozmowy na ten konkretny temat! Bądź stanowcza. Jak będzie mówił, że nie chce na ten temat z Tobą rozmawiać to powiedz, że Ty chcesz bo to jest ważne dla Ciebie! Wyłącz telewizor tak by się mógł tylko na Tobie skupić.
Mam nadzieję, że moje rady się przydadzą.;)

Witam
Jestem tu po raz pierwszy i proszę o pomoc.
Mam 33 lata 2 dzieci 5 lat syn i 7 miesięcy córka.Sama nie wiem kiedy to wszystko się zaczęło chyba trwa od listopada ciągle płacze nic mnie nie cieszy nawet teraz jak piszę to łzy same płyną po policzki.Ubzdurałam sobie ,że mam raka a konkretnie raka płuc(kiedyś paliłam|) patrze na moje dzieci i płaczę ,że je zostawię.Robiłam kompleksowe badania RTG i jest ok ale ja i tak uważam,że mam raka...Błagam pomóżcie bo juz sama nie wiem co mam ze sobą zrobic... pare dni temu jak się położyłam spac to się przeraziłam ,że umieram  bałam się z powrotem położyć do łóżka U psychologa byłam dał leki ale nic nie lepiej Czy to depresja poporodowa?czy ktoś tak miał?